ik zei, in myn droom, tegen iemand, ik weet niet meer wie: "eigenlyk heb ik te weinig geweend toen myn grootmoeder stierf." ik wist denk ik zelf niet juist, welke van myn twee grootmoeders ik bedoelde. "doe nu dan maar," zei myn gesprekspartner. waarna ik effectief enorm hard en langdurig begon te wenen.
na een tyd werd dit een lucide droom - waarby ik wel begreep dat ik in myn bed lag - maar waarby het zéér duidelyk voelde alsof er iemand tegen my aan lag (noot: ik slaap altyd alleen, dwz ik lig altyd alleen in bed.) dit lichaam dat languit tegen my aanlag, was geheel niet van kwade wil, en had my zelfs, aannemelyk, troost moeten bieden - maar tegelyk verwekten het onbekende en het vreemde hiervan, begrypelyk genoeg een grote schrik in my, een ontzetting, gecombineerd wel met de verlamming van slaap.
later droomde ik dat myn linkse dikke teen door een ingegroeide teennagel zo erg was opgezwollen dat ik niet meer kon lopen. "ik was nog wel zo gewaarschuwd voor dit..." die droom was ik helemaal weêr vergeten: totdat, in de namiddag, luv ermeê doende was, myn voeten te verzorgen (ik heb de chance dat dit een hobby is van luv: met allemaal zalfjes en schraapborsteltjes en tangetjes, gedurig intens myn voeten verzorgen!!...)(is ook altyd nodig, ik vereelt als een stuk rots. myn teennagels hebben meer met gesteenten te maken dan met een werkelyke mensenvoet.)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten