nu toch zit ik, rond middernacht, héél eventjes in myn lievelingskamer aan zee, de aparte slaapkamer met dubbelbed - en met, vanaf dat dubbelbed, zicht op de zoet ruisende zee. alle vorige jaren zat ik stééds hier, maar dit jaar pas, is opeens myn dochter haar frank gevallen, en wil zy niet langer meer in die meer dompige kamer daar achteraan.
als je kinderen iets vragen, moet je quasi altyd géven. mollie heeft meer recht op de beste kamer dan ik: omdat, alles byeen, haar leven veel zwaarder is. de middelbare schooltyd - dat is, in het westen althans, dé meest belastende tyd van een mensenleven. doordat je daar àltyd aan de onderkant van alle machtsverhoudingen zit.
het zyn voorts prachtige dagen, hier en nu (speaking of "state of being"...) luv regelt alle vacanties, in zo'n felle mate dat ikzelf nauwelyks nog weet wat er op ons afkomt. dus nu loop ik hier, opeens, voor een dag of vyf, over stranden die nog nooit iemand gezien heeft - zonder dat het my op voorhand feitelyk gegeven was, dit te kunen inschatten; het is, net als berlyn, vorige week, een ongeveer totale verrassing.
... haar vader kwam vandaag ook even langs.
hy en luv zaten op een stoeltje in een duinzonk, hun gezichten richting engeland, in de namiddag; en wél wandelden-ik ze achterna, maar niét was ik, eens daar dan, van oordeel dat die omgeving koel genoeg was of voldoende vochtig, dus in rollende bewegingen begaf ik my maar weder terug naar daar, lezers, waar een mens als don vitalski thuishoort; binnen, met de deuren op slot.
het nieuwste affiche voor de dinsdagclub is zonet, vanuit serge zyn mailbox, by me binnengekomen - dus: nu ga ik maar weêr, een uur of twee lang, aan het facebooken, om dit affiche te verspreiden. zoals dit my nu byna vier jaar lang reeds, aan de orde is...
intussen beluister ik allerlei podcasts; het, in se, zéér saaie werk (taggen en mailen), op die manier dan toch vanzelf wetende over te hevelen naar, ronduit, een feest van lachende vreugde.
nu al een halfjaar lang staat helemaal bovenaan voor my de podcast geheten "secular talk", door de extreem eloquente en helder denkende, én zeer driftig gedreven kyle kulinski, van wie ik vind, dat die àltyd gelyk heeft.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten