het klopt, vrienden; achttien jaar lang, ongeveer, waren alle gepresteerde artikels op deze beroemde blog van my, uniek van wezen; iedere dag opnieuw, altyd alles kàkelvers - en inderdaad: sinds een jaar of twee is dat om zeep, ik my ineens bezondigend aan zogeheten "reposts", sommige dagen zelfs behoorlyk uitgebreid...
mag je dit echter wel "luiheid" noemen? als ik écht lui was, dan zou deze blog toch eenvoudigweg niet bestààn? dan trok ik toch gewoon de plug daaruit?
ja, zo vanzelfsprekend is dat...
het ding is alleen maar, people, dat ik er zelf eigenlyk veel plezier aan beleef, aan die zo aangeduide "reposts". een blog is een trein die altyd maar vooruitdendert, zonder ommezien, altyd maar vooruit en nooit achteruit, dag na dag - als een kip zonder kop, in feite. eigenlyk feitelyk is dat, alles byeen, dé definitie van barbaars: je eigen geschiedenis niet kennen. geen geschiedenis hébben.
die "reposts", zoals ze dit noemen, zyn voor my, alles byeen, de enige manier, toch wel, om in myn eigenste archieven te kunnen duiken, en er rustig in rond te snuffelen ook. en dàt is natuurlyk de aller-enige bedoeling van dit bloggen; myzélf ermeê amuseren...
plus, pas op: het is ook nooit, begrypen jullie wel, een klakkeloos, hersenloos "overnieuw afdrukken"; de herdrukken gaan wél steeds door myn creatieve filter. de "reposts", zoals dat wordt genaamd, zyn dus tevens ook altyd verbeteringen. gebloemleesd en een béétje verbeterd.
ik denk altyd dit volgende: "als ik dit zélf niet meer wist," zo bedenk ik, "ikzelf, die het geschréven heeft; wat zullen myn lézers er dan nog weet van hebben - die het ooit, jaren geleden, alleen maar eens één keer gelézen hebben." (het antwoord daarop is pourtant wel verbluffend: byvoorbeeld myn neef sam, die schryft my dan aan, in het midden van de nacht: "hey - dit heb je zeven jaar geleden ook al eens gezegd!...")
Geen opmerkingen:
Een reactie posten