daarstraks nog eens een solo comedy show gespeeld... well, anyway: toch gedurende een halfuur. op een openlucht fêstivalletje, in duffel...
eigenlyk al lang niet meer echt gesoleerd hebbend, was ik dit vooruitzicht best als iets intens aan het ervaren geweest...
niet dat ik "schrik" had, dat zeker niet... door dat rete-strakke dinsdagclubben, nu al vier jaar lang zonder ophouden, ben ik, zo mogelyk, naar een nog hoger niveau van raw power doorgestoten, dan ooit tevoren... als podiumbeest dan; "ik ben een podiumbeest"...
eigenlyk al lang niet meer echt gesoleerd hebbend, was ik dit vooruitzicht best als iets intens aan het ervaren geweest...
niet dat ik "schrik" had, dat zeker niet... door dat rete-strakke dinsdagclubben, nu al vier jaar lang zonder ophouden, ben ik, zo mogelyk, naar een nog hoger niveau van raw power doorgestoten, dan ooit tevoren... als podiumbeest dan; "ik ben een podiumbeest"...
ja, dié spirit voelde ik, twee dagen tevoren al, bezig, het stap voor stap van my over te nemen...
"podiumbeest" het perfecte woord; dit effectief iets hebbende van, alles byeen, een weerwolven-metamorphose...
vlàk voor ik, uiteindelyk, op mocht, zweefden myn voeten vyf centimeters boven het plaveisel uit...
"podiumbeest" het perfecte woord; dit effectief iets hebbende van, alles byeen, een weerwolven-metamorphose...
vlàk voor ik, uiteindelyk, op mocht, zweefden myn voeten vyf centimeters boven het plaveisel uit...
dus: het is geen "schrik", vooraf - maar het is wél iets huiveringwekkends...
pas zag ik een interview met toon hermans dat ik, wonderwel, nog nooit gezien had. toon hermans is, nog altyd, de allerenige voor wie ik naar omhoog moet kyken. hy werd ondervraagd vlàk voor hy op moest, en zei: "als de mensen wisten, hoe beroerd ik my nu voel - dan zouden ze gelyk allemaal weêr naar huis rennen, gewoon om het my te besparen."
de mensen van the new power generation, als je die kent, die schynen het ook allemaal te willen bevestigen, dat prince wel degelyk ten prooi viel aan stage fright.
pas zag ik een interview met toon hermans dat ik, wonderwel, nog nooit gezien had. toon hermans is, nog altyd, de allerenige voor wie ik naar omhoog moet kyken. hy werd ondervraagd vlàk voor hy op moest, en zei: "als de mensen wisten, hoe beroerd ik my nu voel - dan zouden ze gelyk allemaal weêr naar huis rennen, gewoon om het my te besparen."
de mensen van the new power generation, als je die kent, die schynen het ook allemaal te willen bevestigen, dat prince wel degelyk ten prooi viel aan stage fright.
maar ik was daarjuist, eens aan het werk, een vàrken, people. vermoedelyk ben ik, trouwens al jarenlang, een van de allersterkste performers die belgië ooit gekend heeft. ik denk aan alles tegelyk, iedere minste kromming van één teen in de zaal resoneert... zo muzikaal als ik ben en zo erotisch...
myn timing is ook abnormaal. als ik snachts ga slapen en ik zet myn wekker om 11:24u - - dan word ik wakker om 11:23, om die wekker af te zetten. echt waar.
myn timing is ook abnormaal. als ik snachts ga slapen en ik zet myn wekker om 11:24u - - dan word ik wakker om 11:23, om die wekker af te zetten. echt waar.
ter vergelyking: een zeer moeilyke periode voor myn zelf, dat was, nog niet zolang terug, zelfs, een jaar of acht geleden, pakweg 2018, of anders 2019. toen was ik myn "persona" dus kwyt. ik wist my op het podium ineens toaal geen houding meer. vast door, in de verdere buitenwereld, een te voortdurend gebrek aan succes. waardoor ik iemand begon te spelen die ik totaal niet was. zie de photo hier onderaan. dat t-shirt, die mislukte dunne bakkebaarden. zelfs die blik in myn ogen; dat is, als je dat nu terugziet, pure pyn. en de mensen voélden dat - waardoor ze my nog méér de dieperik in joegen... ik was, zoals dat heet, "de trappers kwyt".
in dié put zal ik nu echt wel nooit meer, ooit nog, verzeild kunnen geraken. vast komen er nog de vreselykste tegenslagen op my af - maar dié naakte kwetsbaarheid, dié ontreddering, dat kàn niet meer. daar ben ik nu "te oud voor geworden".
ten eerste moet ik daarvoor myn leerlingen bedanken. vooral die marokkaanse tieners daar en toen. opeens moest ik staan lesgeven, in een school, in de échte realiteit - daar heb ik, daar en toen, keiveel geleerd. zolang als het duurde.
ten eerste moet ik daarvoor myn leerlingen bedanken. vooral die marokkaanse tieners daar en toen. opeens moest ik staan lesgeven, in een school, in de échte realiteit - daar heb ik, daar en toen, keiveel geleerd. zolang als het duurde.
en ten tweede moet ik daarvoor de bluecrew bedanken, dwz dat kleine legertje van dinsdagclubbers, van vrienden, die my dag in dag uit stéunen; dié hebben my weder opgelapt, die hebben my weêr naar buiten gedragen - naar het voetbalveld.
 |
afschuwelyk beeld. dit was ik niet. ik was, in 2018, myn trappers kwyt... ... |
 |
dit ben ik wel. die verf is niks, daar gaat het niet over. hier voél je dat ik écht ben. |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten