ik was de curator van een zeer abstracte tentoonstelling in wat in myn droom zogezegd galery de zwarte panter was. precies simultaan daarmeê was er in een ruimte een paar straten verderop nog een andere tentoonstelling gaande. er waren projecties op het plafond. vooral indringend en byzonder was de uiterst vredelievende en daardoor vreugdevolle sfeer die deze droom doordesemde. iedereen was bly. het hoorde by deze abstacte kunst dat iedereen elkaâr een hand moest geven, dat was hippieachtig maar helemaal niet klef, een stroom van liefdevolle bevrydende eenheid... daaruit werd ik vederlicht wakker...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten