myn zoon heeft het huis nu weder definitief ge-halloweeniseerd. maar vroeger vond ik dit erger dan tegenwoordig. ofwel is hy er beter in geworden, ofwel is myn critiek verzwakt. wellicht beide.
friedrich nietzsche. parafraserend citerend: "ook ik voel heel soms wel eens moordlustgevoelens - vooral by een betrokken hemel."
in een zaal alle geplaatste stoelen tellen, is een fenomenaal moeilyk iets. zou eigenlyk moeten worden overgebracht naar de rubriek "onderschat / overschat". advies van het jaar: neem 200 bierkaartjes; leg op iedere getelde stoel een bierkaartje; tel hoeveel kaartjes je nog overhebt - dàn weet je hoeveel stoelen je geteld hebt. -- daarzonder ga je àltyd denken: "had ik die paar stoelen daar aan de balie nu wel of niet al meêgerekend?" zelfs de ogenschynlyk meest ordentelyk en saai gerangschikte stoelenryen, herbergen deeper down een chaotische volgorde, alsof ze dansen. dan ken je alleen pas, als je ze werkelyk moet tellen.
daarjuist naar een toneelstuk geweest waarin liz verbruggen meêspeelde, en dat werd geregisseerd door erik tytgadt. god als een zeer alledaagse, zeer onzelfzekere mevrouw. "je hoeft niet zo aan je te twyfelen, zonder jou zou de mensheid zelfs niet eens bestààn hebben." muziek van, ik dénk, monteverdi.
voor die comedy-in-huis morgen, zyn er, met een beetje moeite, nog vier plekjes vry, people. mail my maar meteen.
het clubhuis. dat my opeist. dat myn leven overneemt. nu subiet wéér er naartoe, de piano gaan halen.
myn vyfde kop-telephoon op één anderhalve maand tyd. twee keer een oor gebroken (verkeerd in myn tas gestoken), twee keer direct na mekaâr ergens onderweg, op tour, verloren gelegd.
maar zonder kop-telephoon is het leven onleefbaar. vooral fietsen is zonder kop-telephoon onmogelyk. maar ook byvoorbeeld de afwasmachine laden en lossen.
keep bustin.
you be a stage-animal.
you not be a writer - yet you be literature.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten