ik dacht: ik slaap even uit. advies: in zo'n geval, natuurlyk nooit je telephonische berichten wel eventjes checken.
"rocco is naar school - zyn boekentas vergeten."
myn zoonlief gaf my dit nadien zelf toe: naar school fietsen - maar dan zonder, op je rug, het toch aanzienlyke gewicht van je rugzak-boekentas. vry als een vogel de baan op - god...
schoenen aan, het blauw uit myn oren wryven - naar de karel oomsstraat ryden...
goed - nu kwam ik éindelyk eens in die school. schandalig dat dit nog nooit was gebeurd. (toch wel: tien jaar geleden; toen gaf ik daar eens een lezing...)
raar: het secretariaat bevindt zich op de vierde verdieping...
nooit eerder meêgemaakt, een school waar het secretariaat niet gewoon gelykvloers centraal staat.
er zyn daarboven zo talloos vele labyrintische gangetjes en trapjes, dat ik aldoor totààl verloor liep. echt. ik dacht nog, met nadruk: té hard dit op zo'n typische droom... verloren lopen - in oneindige gangetjes - naarstig op zoek: naar het schoolsecretariaat...
toch was het echt...
pas op, ik ben absoluut een fan van deze school.
vanmiddag om 16u was ik in de permeke bibliotheek. ik sms'te de man met wie ik, eêrgisteren gepland, een vergadering had: "oké, ik ben er." hy belt my ip: "sorry, ik ga er niet geraken!"
myn advies, people: bel in zo'n geval zélf, eerst, uit éigen beweging, naar de ander - en liefst een goede twee uurs op voorhand ook. zodat die niet verniet moet zyn overgekomen.
twee uurs later had ik een vergadering met steff stereo, met name in het oud centrum, de "tong mein" op het conscience-plein; terug naar huis ryden had geen zin meer;
zo kwam het, kortom, dat ik twee uur lang aan het zonnige vensterraam tussen de planten zat van café de muze, daar aan myn laptop arbeidende zoals op een kantoor, ging lekker vooruit zelfs. plus: om het halfuur kwam een ranke lady my een déca brengen...
ook bleek er een man met een brede, witte baard my in het frans een vraag te moeten komen stellen - of hy by my mocht komen zitten, niet gewoon om te zitten, maar duidelyk om met my te converseren?? "excusez moi, je suis en train de travailler."
zo eenvoudig ben ik, heden, egoïstisch.
in myn jonge jaren kon ik dit niet. ik liet my geleefd worden - uit beleefdheid. in myn vorige leven zou ik een uur lang naar die onbekende zyn verhaal hebben zitten luisteren, braaf knikkend. dit heeft een véél te lange tyd geduurd - myn carrière is eigenlyk nooit wat geworden: eenvoudigweg wegens te vriendelyk.
nu wél heb ik het geleerd - maar is het voor een echte carrière te laat. het enige dat zich vandaag nog voltrekt, is, net goed, een soort van wraak-onderneming; een op de eigen valreep, de vyanden nog rap meê myn ravyn in trekken...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten