alweêr droomden-ik dat ik nog naar school ging, deze keer naar de universiteit in wilryk. jonge studenten die daar rond liepen, vonden hun weg en waren enthousiast en vonden het allemaal tof en inspirerend, ikzelf liep verloren, snapte niets van wat er van my verwacht werd en besefte dat ik van het jaar te weinig gekomen was om nog te kunnen volgen. op een ogenblik is daar ook wylen de my zeer, zéér dierbare professor jours duytschaever, die zegt: "je moet in het secretariaat zo'n bloempje gaan halen voor in je knopsgat, dan herkennen ze je als student,"- ja, dat zal wel; maar ik kan dat secretariaat zelfs alsmaar niet vinden. - zoals altyd in dit soort dromen, die de laatste tyd erg vaak plaatsgrypen, is het alleen maar zéér geléidelyk ààn dat ik begin te beseffen: "waarom doé ik dit, waarom bén ik hier, ik moét hier toch helemaal niet meêlopen en stressen en wat alles, - ja, ik kan hier wég, ik kan myn vryheid nemen..." *** nog in diezelfde droom maar wat later pas, transformeert die drukbezochte universiteit, die tevens een soort dinsdagclub is, in een hieronimus bosch-achtig tafereel. dit is in de verenigde staten, maar dan alleen maar op de oost-kust, vlak by zee, "gelukkig niet ook in het diepe binnenland", texas rangers op steigerende paarden, chris van camp die op zéér overtuigende wyze een heks speelt die in een toneel-verhaal erg theatraal uitbeeldt dat ze niet machtig genoeg is voor een duivelse overwinning en die dus neêrgaat, krysend... veel chaos...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten