vrijdag 7 augustus 2015
victor glorieux goes nasty - herziene versie
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
M'N ZAAD IS OP
(om hardop voor te lezen)
het ligt niet aan je lichaam,
het ligt niet aan je kop,
het is ligt niet aan je slechte karakter,
schat, m'n zaad is op.
en wat baat één of ander hooglied
wanneer ik enkel droogschiet?
waar slaat dat op,
m'n zaad is op,
m'n slurf hangt in het slop;
m'n scrotum is verschrompeld
tot een opééngefrommelde prop.
en wat, om dàt te bevestigen,
nog rap gaan negenenzestigen?
te laat daarvoor,
de draad zit strop,
m'n bilnaad die is versleten;
de blok erop,
ook op die opblaaspop,
kom, laten we dit vergeten.
kom, laten we 't allemaal droppen,
kom, laten we wat gaan shoppen.
niet ligt het aan je lingerie,
niet aan je nieve job,
niet ligt het aan de whisky
want vanavond was ik bob.
maar laten we stoppen
onszelf te foppen -
al zou je d'r dagenlang keihard op kloppen
en kreeg ik een trio met lesley ann poppe;
wat bracht het op,
m'n sop is op
tot in de laatste drop.
je dacht al 'ns aan m'n kindergeld,
wel mop, je staat erop.
wat wellicht ook wel ligt aan myn formaat,
de tanende kracht van myn prostaat;
de tanende kracht van myn prostaat;
al schiet ik graag bergop,
van beneden aan gemeten
tot helemaal aan de top
geraak ik niet veel hoger
dan misschien kabouter plop.
al kan ik dus nog wel effe
verdergaan met beffen,
al kan ik dus nog wel effe
verdergaan met beffen,
m'n spel is naar de botten,
m'n zwengel is kapot,
m'n eikel is naar de kloten,
m'n balzak een sjalot.
dat was dus in een notendop
een grote flop;
m'n zaad staat op full stop.
een grote flop;
m'n zaad staat op full stop.
-end
de moordenaar trapt uiteindelyk in een wolvenklem, dus gus (rechts) kan hem neêrschieten. die in het midden wordt uiteindelyk politie chef.
lester mynard verdwynt met een sneeuwscooter voorgoed onder de grond...
donderdag 6 augustus 2015
state of being, 6 augustus 2015
waarin vitalski gewoon even aanduidt dat deze zomer, die van het jaar 2015, er wat hém betreft best wel mag wezen...
wat een schitterende zomer toch werkelyk... al in tyden niet meer zo'n acuut gebrek aan zorgen gehad, ikke... goeie gezondheid, genoeg dollars op zak, m'n haar ligt goed (of toch nét goed genoeg); wel werk aan de winkel - maar nul stress, alleen maar huiswerk; blye gezichten overal... super-gemoedelyk zomerweêr, zon maar geen hitte, warmte maar geen mensen die gesmolten doodvallen... geen enkele verplichting, iédere dag uitslapen, iédere nacht zit ik hier tot ik erby neêrval, chillen in m'n bibliotheek... in de slaapkamer die goethe-biografie... veel naar de radio luisteren - vpro-radio, veelal opnames van decennia geleden; toch tof eigenlyk/feitelyk, dat dit tegenwoordig zomaar allemaal kan... vroeger , in "myn tyd", toen moest je voor een goed radio-programma thuisblyven; vandaag blyf je àltyd thuis: omdat je permanent de keuze hebt tussen honderden briljante gesprekken,- die van johhny van doorn byvoorbeeld heb ik allemaal beluisterd, ik vind dat er toch wel overeenkomsten zyn tussen my en hem.
deze is ook een goeie, van rimbaud in één van zyn reisbrieven:"ik ben de ontbering volstrekt gewoon; als ik klaag, is dat maar een manier van zingen."
woensdag 5 augustus 2015
woensdagbunnie
doet deze zomer standin
voor alle acteurs die om beurt
in mallorca zitten...
de voorbye dinsdag
voor de kortste repetitie ooit -
alles byeen drie kwartiers;
dit doordat hy vastzat
in de oneindige files van mortsel...
morgen komt hy weêr...
late namiddag
de wereld aan zyn voeten
in de zomerbar
morgen (woensdag) zitten we daar weêr, tussen vier en zes; hopelyk komen jullie ook even langs?
28e repetitie met elckerlyc
het leerproces van dit toneelstuk is als een rivier van hier tot aan de ardennen; nu zitten we in namen; het water reikt aldoor tot aan ons middel; met aldoor steentjes in onze sandalen...
state of being, 5 augustus 2015
rustig kabbelt de zomer voort - nu inmiddels een hoogzomer, maar: nog nét niet met het einde daarvan in zicht; dus algeheel ideaal.
soms, onverhoeds, kloppen er de demonen wel 'ns by my aan; de gedachte aan de waanzinnig curieuze omstandigheden waardoor ik tot de schlemiel ben geworden die ik heden ben - een abstract toevallige opeenvolging van verkeerde ontmoetingen, met "vrienden" die my op halfkorte termyn een kloot afdraaiden, journalisten die op het verkeerde moment binnenkwamen, toch werkelyk iets complot-achtigs; het kwadraat van wat ze noemen "brute pech", in het belgië waarvan baudelaire reeds in 1864 letterlyk stelde, sprekende over één of andere vergeten brusselse dichter:"hy kon in dit achterlyke land geen succes hebben - omdat hy talent had."
hiertegenover kan ook wel veel goeds worden opgesomd, materiële meêvallers en veel liefde en steun overal; maar: dat doet dan niet terzake; je kan een pannenkoek met erg veel zout erin niet opleuken met een tegendosis aan confituur.
laat my maar denken, beste lezers: eigenlyk, met alles dat ik heb meêgemaakt, zeker ook myn eigenste lauwerenkrans van debiliteiten, eigenlyk had ik al lang dood onder de grond moeten liggen; wellicht bén ik dood, en is dit alles hier een soort van bonus-track, die niemand nog begrypt. de trouble begint als je het probéért te begrypen. maar: vanuit die optiek, als mens zonder geheugen, zonder al teveel richting, valt het verdomd aardig meê, waarachtig... op die oppervlakkige manier bekeken - en alles is toch alleen maar oppervlak? zo is het wel een godenleventje...
maar dus: nooit achterom zien. de dingen niet optellen, niet over het muurtje gluren...
mollie vroeg vanmiddag aan luv:"wat is een zombie?" om het gezellig te houden, gaf luv haar als weêrwoord:"iemand die erg veel slaapt." waarop ik mollie dan hoorde zeggen:"dus papa is een zombie."
ik kwam traag overeind uit de driezit by het venster, zeggende:"verdomme, mollie - je hebt méér gelyk dan je zou denken..."
vandaag zei mollie ook "fuck", omdat er haar iets niet lukte; daar keek ik vanop, maar ik heb haar toch niet teruggefloten. wel, ze zei eigenlyk "fok", en da's toch een verschil...
dinsdag 4 augustus 2015
waar was je ten dinsdag
heeft het op zich genomen
myn laptop te redden.
het is géén virus maar een belachelyk kleine harde schyf, zegt hy...
nu gaat hy er een grotere schyf invyzen...
linkie
indeed, de enige prys die ik ooit won, wàs de johnny van doorn-prys...
http://www.vpro.nl/speel.POMS_VPRO_105779.html
ingezonden kortverhaal, - door victor glorieux
jonathan druyts, een personage dat werd verzonnen door victor glorieux, een nonkel van vitalski, is door de syrische toendra's aan het rond-ryden geweest - met niet één, maar wel met twéé mensen aan zyn trekhaak gebonden. dit alles wel buiten zyn eigen wil om...
dan ging hy weêr naar de wagen zelf, namelyk om eindelyk eens 'n blik te werpen op die zogenaamde "lemarc",- dwz: die man die zich eerst, nog in ankara, aan hem had voorgesteld als zynde een rechercheur van het belgische consulaat - maar die wat later, net de syrische grens over, opeens in dit vehikel had gezeten; in één of ander gesprek verwikkeld met twee die vrouwen, van wie we dachten dat ze waren doodgeschoten... wat was dit nu toch, dacht jonathan, voor een eigenaardige puzzle?
helaas: die vreemde, lyvige man, die lemarc, die bleek dood achterover te liggen, in een kolossale plas bloed - geprangd tussen de twee voorste zitstoelen in, als hadden die hem uitgeperst. dus die vent, zo begrepen we, die vent nam zyn geheimen meê het hiernamaals in.
anyway: jonathan wist wel genoeg. alleszins. die kerel hier, en die twee zussen ook, die hadden dat gehele rechercheurs-circus, en zo, dat het was, zelf op poten gezet: omdat niemand mocht weten dat ze naar syrië gingen. dus: waarschynlyk stonden ze niet aan jonathan zyn kant, maar aan de andere kant; waarschynlyk waren het belgen die zich wilden gaan aansluiten by de isis.
"ja, da's allemaal vrywel zeker," zei jonathan hardop.
maar: in dat geval, zo begreep jonathan dan, in dat geval waren die twee slachtoffers die aan zyn trekhaak hingen, geheel onschuldige mensen. of toch in ieder geval waren het mensen die zich niét met de jihad en zo inlieten...
zich ervan bewust dat dit halfuurtje, dat hy nu beleefde, garant stond voor dé zwakste aflevering van gans zyn avonturen-verhaal, stak jonathan een cigaret op, aangetroffen in het jasje van lemarc.
dan zag hy twee witte helikopters in zyn richting komen aangevlogen...
wordt vervolgd - al valt het hier voor de auteur eventjes niet meê...
afterLink
de russische legendarische goeroe Anatoly Kashpirovsky, de "nieve rasputin", geneest iedere week opnief duizenden en duizenden russen - via de televisie !!
maandag 3 augustus 2015
state-of-being, 3 augustus 2015
precies dat rocco james conan vandaag, aan de zomer-bar, een zonnesteek heeft opgelopen, niks minder. en dat terwyl luv en kikzelf aldoor in de lommerryke tent zyn gebleven. maar rond halfacht savonds kwam rocco vanzelf tegen my aanliggen:"ik ben moê." we gaven hem melk, staan recht om hem naar boven te dragen - hy geeft alles over. nu slaapt hy, maar hy is iemand die altyd veel praat in zyn slaap, meestal droomt hy dat mollie zyn fopspeen van hem aan het afpakken is en dan roept hy in het donker:"neen! tut niet afpakken!" maar nu fraseert hy aldoor:"jasje uitdoen, is te warm! jasje is veel te warm!..."
vandaag was nog een milde dag, morgen wordt het een hittegolf...
op het moment, terwyl ik hier zit, om dit alles hier zo aandachtig ik kan, neêr te schryven, is het halftwee snachts en bekruipt my een zekere voosheid, myn verontschuldigingen daarvoor. misschien door de schuld van die twee durums die ik daarjuist ben gaan halen, durums met curriesaus. maar ook is het de schuld van, meer algemeen, het alomvattende gebrek aan avontuur in myn leven. ik maak totaal niets meê. wat minder erg is dan aldoor wél dingen meêmaken maar dan dingen die erg zyn - je huis dat afbrandt, je voet die breekt, je auto die wordt gestolen; maar: dus zélfs màg ik niet klagen... wat mag ik dan eigenlyk wél nog?
en sumbiet huiswerk - maar: ik kryg myzelf er niet ingehesen... doordat het allemaal werk is dat pas voor september dient... het ding is: als ik er nu niet al aan begin, kryg ik het in september niet voor mekaâr...
en iédere dag deze vervelende blog, voor die zeventien vervelende lezers, op deze computer die heden een virus heeft... een klassiek virus zoals in de jaren negentig; een scherm dat opeens uitvalt, een filmpje dat blokkeert...
zondag 2 augustus 2015
ad valvas,- 2 augustus 2015
hier gisteren meer dan genoeg byeengeschreven hebbende voor de komende zeven kruistochten, vandaag volstaan met een korte dagnotitie...
van smorgens tot savonds, de voorbye zaterdag, zo weinig mogelyk myn verantwoordelykheden opgenomen, om zoveel mogelyk in allerlei boeken door mekaâr te kunnen lezen, vooral de reisbrieven van rimbaud, maar ook (wat dan toch "werken" is, in zekere zin) over lewis carroll en het modernisme...
waar was je te zaterdag
dominique piedford
is terug van de vogezen...
te zondag zitten we hier ook weêr, komen jullie ook niet af?
zaterdag 1 augustus 2015
state of being, 1 augustus 2015
in de voormiddag had luv bezoek, doch ook mollie en zelfs rocco hadden bezoek, voor iedere leeftyd was er iémand; zodat de antwerpse nachtburgemeester zonder enig schuldgevoel tot twaalf uur smiddags in zyn slaapkamer verblyf kon houden, één verdiep hoger, met dan toch de omvangryke goethe-biografie van rudiger safranski op de dekens van zyn schoot. er zéker de tyd niet voor hebbende, dit monumentale geschrift dadelyk en gezwind in één ruk soldaat te maken, dan maar genoegen genomen met één der meer voorspelbare zwaartepunten: het zevende hoofdstuk, de opkomst en ondergang van de lydende jonge werther...
hoe moet het zyn geweest om te hebben geleefd in dié tyd? en dààr en toén, tussen de paardenkarren, aan de vliet in de bossen, een boek in handen te hebben gekegen met zo'n levendige communicatie... "de werther", dat ding moet heftiger ingeslagen hebben dan never mind the bollocks en les fleurs du mal tegelyk.
rond het zoete middaguur dan toch naar beneên. myn levensgezellin luv is al een tydje aan het volhouden (al 'n jaar lang namelyk) dat we, om velerlei terechte redenen, een bakfiets moeten. de voorbye twee weken heeft jullie dienaar alle tweehonderd tegen-argumenten nog eens opgelyst; je botst overal tegen, kan nergens meer langs; els korteleven is in zo'n bakfiets al wel 'ns aangereden, et cetera. vanmiddag zei mollie:"kom 'ns kyken op straat, papa?" "eerst myn kleêren aandoen..." vyf minuutjes later was ik met mollie en rocco james conan een ommetje aan het ryden - in onze nieve bakfiets.
om één uur optenief het bed in, maar dan in luv haar bed, om rocco james conan te rusten te leggen, en zelf wéér voort te lezen, ditmaal in het pas gearriveerde antiquaire boekje, "mémoires aan alfred lord tennysson", door menella smedley.
de zonnige namiddag vervolgens gespendeerd aan de zomer-bar op het eilandje, meteen achter de red star building. de architecten die dit parkje verwezenlykt hebben, legden écht wel verstand aan den dag... prachtige speeltuigen, warm hout, zeer natuurlyk gevlochten touwen; zachte loopbruggetjes, proper zand; zeer aimabele tafeltjes en deftige stoeltjes - plus een goeie, betaalbare keuken... creepy nightmare wel héél eventjes: gedurende toch een flinke tien minuten (lees: een oneindig halfuur lang...), er totààl geen idee van hebbende waar de kleine rocco ergens uithing - dwz: we waren hem "kwyt" - !!!!!!!!
daar mogen we niet te langdurige by stilstaan, lezers... sommige nachtmerries zyn beyond language... al zie ik wel luv haar lykbleke gezicht weêr voor me... haar verslapte twee armen en het ganse park in een ondraaglyke slow-motion...
toen ik die engel terug in myn twee armen droeg (hy zich verstopt hebbende in een autoband), my voorgenomen (ik, lafaard!) om nooit nog, ooit nog, één keer van myn leven te zullen zeuren of kreunen over de sleur, het labeur en de besognes van het afmattende vaderschap...
de derde aflevering gezien van "fargo" - niet in het park maar weêr thuis, bedoel ik. jammer van optenief, hier en daar, het geweld, maar voor de rest dik oké...
nu is het twee uur snachts - in myn tempel, de onbedorven, sacrale machine-kamer - de rode gordynen, de vierduizend leesboeken op, totaal, zestig schabben... het gedicht "m'n zaad is op" daarjuist verder afgewerkt ("zoekt je poesje een louche job / laat dat het dan doen - met de doucheknop"). nu aan het bloggen, zoals je kan zien... straks nog wat ander intiem huiswerk en binnen een halfuurtje charles jarvis opbellen.
ah ja, ik moet eigenlyk al 'n lange tyd irene vervliet ook terugbellen...
linkie
http://yourlisten.com
ingezonden kortverhaal,- door victor glorieux
jonathan druyts, een personage dat werd verzonnen door victor glorieux, een nonkel van vitalski, is in syrië; namelyk omdat hy vurig hoopt zyn vriendin daar terug te zullen terugvinden.
toen gebeurde het dat jonathan druyts begon te twyfelen aan zyn integrale lotsbestemming. misschien was dit alles, zo dacht hy, een vergelding, een waarachtig onkreukbare straf voor iets zéér ernstigs - iets dat hy mispeuterd zou hebben niét in dit leven, maar wel in een leven van daarvoor, of zelfs dààr nog voor, wie zou het inschatten? doordat 'ie niet kon begrypen wat 'ie waarnam, simpelweg. aan z'n beruchte trekhaak, arme lezers, die dit alles ook niet konden zien aankomen, aan z'n beruchte, ja vermaledyde trekhaak, die het was, hing er, naar hy nu pas inzag, niet één énkele man, doch wel waren er daar, - hoe kon dit?-, twéé mensen bevestigd...
wat reeds gebeurd moest zyn, begreep 'ie, nog voor hy was beginnen te ryden - immers: een mens vastbinden aan een auto die aan het ryden was, dat zou toch geheel onmogelyk zyn, eender of die langzaam reed of zeer vlug.
de argeloze vitalski-blogger die dit feuilleton graag volgt, zal nu wel opveren: goddorie, dit is niet mogelyk! je kàn niet, als je daar gaat kyken, slecht één mens zien hangen op een plek waar d'r, noodlottig genoeg, twéé figureren! hun kritiek zy vergeven; welk gewoon sterveling kan zich de weêrzin indenken waarmeê jonathan druyts die éérste keer was gaan kyken, nu vyf uurs terug - hy keek toen niet eens hàlf; onvoorbereid als hy zich wist, zoveel kommer en kwel dadelijk te incasseren.
die ene persoon, die met één enkelvoudig oog naar hem oploerde, sudderend onder het zwarte bloed, bevond zich kennelyk bovenop een tweede persoon - die tweede persoon zagen we nu voor het eerst. die leefde niet meer. doch: die man die vanboven lag, tot zyn "geluk", als het ware, die scheen zich wél nog min of meer te kunnen manoeuvreren.
hy keek jonathan aan en sprak iets uit in een volstrekt ontezamenhangende bananentaal.
"ik begryp niet wat je zegt!" riep jonathan geschrokken.
voorts was hier niemendal, enkel of alleen die volstrekt desolate, waanzinnig droge soort van dorre toendra. zelfs de wind, die piepende wind van daarstraks, bleef hier weg. en toch, toch durfde onze held dit arme slachtoffer niet dadelyk los te knopen. al hing die kerel duidelyk in repen uit mekaâr, jonathan vertrouwde hem niet.
Abonneren op:
Posts (Atom)
