zondag 5 november 2023
zaterdag 4 november 2023
dakkan / dakkanni
dakkan: vyf uurs aan één stuk door bezig zyn met plassen.
dakkanni: praten en terwyl inademen door je neus.
onderschat / overschat
onderschat: het aantal té flauwe replieken dat je krygt als je op FB een algemene vraag stelt.
overschat: the national
naar waarde geschat: de wereld van de immobiliën
alternatieve feiten
1. edgar allan poe en jerry lee lewis hebben met mekaâr gemeen, dat beiden een veertienjarig nichtje van ze huwden.
2. de thuishaven van popeye is genaamd "sweet water".
3. in de vintage stripreeks "blondie" zegt een van de personages op een moment: "het probleem met de rat race in onze maatschappy, is dat er nergens een finish is..."
4. "koala" is een woord van de aboriginals, willende zeggen: "geen drinken". inderdaad drinken koala's niet, ze halen al hun voedsel en water uit eucalyptus-blaêren.
5. de 10e eeuwse grootvizier van perzië genaamd abdul ismael, nam naar overal waar hy ging, zyn bibliotheek met zich meê. die bibliotheek bestond uit 117.000 boekdelen, gedragen door 400 kamelen, in alphabetische volgorde.
6. er is maar één engels woord dat begint én eindigt met "und", namelyk het woord "underground".
state of being, 5 november 2023
in tien zinnen - althans, dat is de ambitie.
ik ben goed ziek, naar de repetitie in het badhuis een deken en een kussen meê nemende, om daar tussen de werksessies door af en toe te crashen.
myn vosselaarse toneelvrienden speelden vandaag de dernière van "ik ben bly als het regent"; daar kon ik dus jammer genoeg niet by zyn.
als je myn printer wil afzetten, moet je de "off"-knop indrukken - en dan moet je letterlyk een volle drie minuten wachten totdat die snert-machine effectief af gaat.
drie dagen geleden schreef luv vanuit haar rekening by fortis, 700 euro over naar myn eigen rekening by kbc - maar: nog steeds is dat geld niet by my gearriveerd... ik sta doodsangsten uit, denkend dat er véle mensen my vanalles aan het overschryven zyn geweest - maar dat myn toch hopelyk niet gehackte rekening daarop reageert als een soort van digitaal dryfzand?
er lopen aldoor kinderen van de musical-wereld door het huis, dwz vrienden van rocco en mollie; vooral mollie en haar vriendinnen zitten op haar slaapkamer dan tot vier uur snachts buzz en fuzz te genereren...
verdomd, dat we zelfs niet één asperientje in huis hebben...
lesgeven is niet alleen lesgeven, maar tevens om de zoveel dagen bereid zyn te dromen dat je met je papieren totaal niet in orde bent...
het affiche voor de dinsdagclub kwam pas vanmiddag binnen; dat is nog steeds goed op tyd; toch was ik vanmorgen enigszins bezorgd, niet wetend wannéér dit zou binnenkomen.
jenne zegt dat wy zo weinig weten over wat er écht gebeurt in de wereld, dat hy zelfs niet zomaar wil gezegd hebben dat putin een grote slechterik is... daar ben ik het ten stelligste meê oneens!...
dit moet ik onthouden voor als ik als blog-auteur weinig fut ervaar; een state of being "in tien zinnetjes"...
dreamer
toen ik wakker werd, wist ik nog zes of zeven dromen, denkend: "hier ga ik een hele A4 meê vol noteren." ik voelde my echter niet lekker dus die notities kwamen er niet van - en nu weet ik niéts meer. ):
GAST-AUTEUR
49. DE MAN JOB 
Volgens Joseph verschilde zijn toestand weinig met die van de bromvlieg in het lege colaflesje op de bodem van de telefooncel. Kalm blijven, dacht hij, lering trekkend uit de vergeefse pogingen van de vlieg om eruit te geraken. Niet in paniek ronddarren! Kalmpjes gaan zitten, rondkijken, nagaan vanwaar de wind komt. Je leeft nog! Dat is, nu alles onder je voeten in de diepte tolt, het voornaamste. Schaamte wordt een overbodige luxe. Misschien is dat een voordeel. Die gedachte vergezelde hem naar het oude Schipperskwartier.
De hoerenkast waarvoor twee klanten elkaar om de gunsten van mevrouw Derycke verrot hadden geslagen, bleek gesloten wegens overname. Hij noteerde het telefoonnummer van het kantoor dat het pand verhuurde. Nu de jacht op hem geopend was, moest hij dringend aan het werk. Joseph kreeg verbinding met een zakenvrouw aan wie hij zich voorstelde als een belangstellende om het betreffende café over te nemen. ‘Kan je mij ook de naam en het adres van de vorige uitbater geven. Je begrijpt dat ik me over de opbrengst wens in te lichten.’
‘Vanzelfsprekend! Kijk, ik heb hier het dossier. Emile Chevalier. Houtvesterspad, Schoten.’
‘En zijn telefoonnummer?’ vroeg Joseph plotseling geheel overstuur, daar hij het adres al kende. Na het huwelijksfeest van zaterdag, kon hij er recht naartoe rijden. Nu aarzelde hij geen moment meer om het hoopvolle nieuws, dat het verband tussen Carlyle en Derycke onmogelijk toeval kon zijn, aan Isabelle mede te delen.
Dat hij haar een uur geleden nog aan de lijn had, maakte niks uit. Ondanks zijn tegenslagen was hij weer monter. ‘Ha, ik had Harold al verwacht.’
(WORDT VERVOLGD...)
.jpg)
vrijdag 3 november 2023
zaterdagbunnie
nomi
aanstaande dinsdag live in de dinsdagclub
plein publiek
zonnestroomstraat 2, antwerpen
alternatieve feiten
1. een "lustrum" duidt op een periode van vyf jaar. het woord komt van een oud-romeins vyfjaarlyks zuiveringsritueel, vandaar de bron van dit woord, "luere", willende zeggen "zuiveren".
2. er werden by dit zuiveringsritueel op een der marsvelden achtereenvolgens een schaap, een stier en een varken geofferd. het volk dat op die slachting toekeek zou door dat bloedbad gezuiverd worden.
3. "javel" moet eigenlyk worden genoemd "bleekloog". het werd uitgevonden door een 18e eeuwse scheikundige graaf claude berthollet (zie: prent), die in een bepaalde buurt van parys woonde, met name een buurt genaamd "javel".
4. het woord "binge", zoals in "binge-watchen", komt van het 19e eeuwse woord "binge", willende zeggen een houten schip helemaal druipnat maken.
state of being, 4 november 2023
iemand was in de stad rocco james conan en luv tegengekomen, ik weet niet meer wie - ja, ik geloof dat het lizzie was, die my dit vertelde. vreemd, maar volgens my was dit de eerste keer ooit dat iemand my een verhaal vertelde met myn vrouw en myn zoontje in de hoofdrol, en waarby ikzelf volledig objectief afwezig was. het relaas bestond hieruit, dat rocco en luv onderweg waren naar een auditie voor rocco, maar dat rocco per ongeluk zyn pyjama-broek nog aanhad. luv was van oordeel dat die broek er best meê doorkon, er niet écht helemaal pyjama uitziend, maar rocco meende dat die pyjama-broek er wel degelyk "te gay" uitzag. nu kwamen ze dus net uit een winkel van de zeeman, waar ze snel een nieuwe broek waren gaan kopen.
zeer lollig en ook typerend op ieder niveau. de verstrooide huismus rocco die er in de zetel thuis niet aan had gedacht, zich fatsoenlyk aan te kleden, allicht te druk doende met een spelletje "brawl stars"; en de oneindige theresa luv die dan maar gelyk een nieuwe broek voor hem gaat halen. (dit noterend, lezers, komt dit volgende in my op: dat deze gezins-typering nog verder gaat, met name doordat dit avontuur dus wel werd gerealiseerd middels myn erge bankkaart...)
voorts quasi de gehele dag aan het repeteren geweest op "het geheim van stuivenberg". morgen en overmorgen hetzelfde...
dreamer
ik droomde dat ik aan het optreden was in het seeftheater en dat myn succes daarmeê enorm was. er waren ook extra kamers waar achter ramen nog meer publiek zat, die konden my vast niet horen maar toch waren ook deze mensen helemaal meê. er liep vanalles mis met de platendraaier, en ik kon dit theatraal niet volpraten omdat ik op het podium een boterham stond te eten, maar dat deerde allemaal niet, ik kon gewoon niks verkeerd doen. later keek ik in de spiegel, myn haar was eigenlyk te lang maar toch lag het werkelyk steengoed. toen ik wakker werd dacht ik nog: wat fyn om dromen te hebben die bulken van zelfvertrouwen en goede vaart. tegen de ochtend aan droomde ik echter het tegendeel; ik had een optreden in nederland, voor my speelde nick cave, zelfs zyn zaal zat maar halfvol, maar by nader inzien speelde ik in het zaaltje daarboven, op een rond podium, waar veel herrie en drukte was en waar je dus nooit iets zou kunnen bereiken, en ik wist ook niet goed welke teksten ik dan wel zou moeten brengen... ja, het grynsgedicht, zo begreep ik nog net op tyd... *** ik deelde aan myn leerlingen examens uit, maar een collega-leraar wees my erop, dat die kopies onleesbaar waren, met uitgewiste regels en inkt die slecht doorkwam...
gast-auteur
48. 
Door dit beetje menselijk contact begon Joseph zich meer op zijn gemak te voelen. Nog een minuutje en hij zat helemaal in zijn gehaaide rol. ‘Als die koude thee van je me geen vijftig kost! Ik heb vanavond nog wat te spenderen!’
Hij keerde het hoofd naar het halfdonkere interieur. Drie schaars geklede meisjes zaten op een sofa: één mulattin en twee uit de Oost. Eén oosterse bladerde in een tijdschrift, terwijl de andere haar vingernagels lakte en de mulattin een kat op haar schoot over het kopje aaide. Ofschoon het tafereel verveling uitstraalde, kon Joseph zich indenken dat een kunstenaar als Toulouse Lautrec het boeiend genoeg zou vinden. In feite, dacht hij, verschilde de verveling weinig met sommige avonden thuis, evenmin zoals de elegantie verschilde als Isabelle rond dit uur in haar fauteuil zonk, de vrouwelijke knieën verfijnd tegen elkaar, en in haar hand een glaasje port. Het drong tot hem door dat er muziek speelde, - iets met een saxofoon en wat versleten violen, - precies zoals het tot hem doordrong dat zijn voorstelling van de rode hel waarmee hij had gedacht in deze hoerenkast geconfronteerd te zullen worden, beantwoordde aan een aanvaardbare menselijke realiteit en dus feitelijk heel gewoon was. Deze vaststelling ontspande hem.
Het meisje hief haar glas. Zij vroeg wat een keurig man als hij hier uitspookte. ‘Of ben je van de politie?’
‘Privédetective.’ Hij toonde haar een foto.
‘Mooie dame... Echt een mooie dame. Ja, en ik heb haar, geloof ik, al gezien!’ Zij riep haar vriendin op de sofa. Het oosterse meisje draaide de dop op het flesje nagellak en kwam naar hen toe.
‘Laat haar ook eens kijken!’ En tot het meisje: ‘Wat denk jij, Ping? Is zij het? Of niet?’
Ping knikte overtuigd. ‘Vorige week raakten aan de overkant van de straat twee mannen om haar slaags!’
‘Oei! En was de politie eraan te pas gekomen?’
‘De jongste ging huilend lopen. Echt zielig was het! Met die vrouw als buit is de winnaar hierover naar binnengegaan.’
‘Hoe zagen de vechtersbazen eruit?’
Ping trok de schouders op, mogelijk uit onvermogen, daar zij haar taaltje onvoldoende onder de knie had.
‘Je ziet hier zoveel mensen,’ sprong de eerste haar te hulp. ‘De oudste was van jouw leeftijd. De jongste hooguit twintig!’
(WORDT VERVOLGD...)
donderdag 2 november 2023
date
dinsdag 7 november - eerste blik vooruit:
-reinhardt & charlotte
-axl peleman
-nomi goes naked
-jan de smet
-marcel vanthilt
-françoise vanhecke
-kammeniboemski
en vele anderen
dakkan / dakkanni
dakkan: merken dat je kleuter-kind een lego-blokje in zyn neus heeft - en daar toch pas de volgende dag meê naar de kliniek gaan.
dakkanni: bly worden by het zien van een winkel gevuld met halloween-merchandise.
onderschat / overschat
onderschat: de politieke relativiteit van de term "terrorisme".
overschat: stephan zweig
naar waarde geschat: jordan peterson
alternatieve feiten
1. de vierde hoogste piek van het annapurna massief, een stuk berg genaamd de annapurna IV, is rond het jaar 1200 plotsklaps 500 meters kleiner geworden door een massale lawine.
2. het michelin-mannetje is wit, omdat het werd ingevoerd in het jaar 1894, toen autobanden nog de natuurkleur hadden rubber, dwz inderdaad wit.
3. pas in 1912 werd rubber met koolstof vermengd, waardoor het zyn witte kleur verloor, en waardoor het overigens veel minder gevoelig werd voor u.v.-licht en slytage door wryving.
4. dunlop is niet de eerste uitvinder van de band. wél ontwikkelde hy zyn ideeën volledig zelfstandig, rond 1880. maar 40 jaar eerder, toen er nog geen afzetmarkt voor bestond, was een gelykaardig concept als dunlop reeds ontworpen door ene robert thompson. dunlop had hier geen weet van.
5. bovenstaande feiten werden my aangereikt door toon waroux, deejay en radiomaker by radio centraal.
6. de zus van toon waroux is danseres by de groep "flexi majoretski".
state of being, 3 november 2023
het waaide heel erg. vannacht hield dit my reeds uit myn slaap, doordat er érgens in huis, maar ik wist niet wààr dan wel precies, een deur weg en weêr rammelde. vandaag overdag was mollie, weêr of geen weêr, met een paar vrienden naar bobbejaanland, dit is totaal ziek, naar een pretpark by stormweêr. tot extra chagryn van de aan pretparken verslingerde rocco james conan, die niet meê kon, doordat die moest gaan werken (stemmen gaan inspreken voor een tekenfilm. dat kan je niet zomaar eventjes afbellen...)
zelf vertoefden-ik de gehele dag lang in het oud badhuis, een aanloop nemende naar de première van ons kindertoneel aldaar, aanstaande maandag. was in principe niet prettig: het lichtplan uitwerken, en om die reden het aldoor by gewerkte script finaliseren; jenne (decleir) nam dat eerste echter op zich, met een ongekende gezwindheid, na één uur alles klaar, en cindy (michielsen) en pierrette (coffré) schreven de tekst helemaal weêr uit; zo kon ikzelf rustig ysberen, op adem komen, koffi drinken en bidden tot ad nêstor.
heden in het laat savonds maar zit ik in de machine-kamer omdat boven in de woonkamer mollie met twee vriendinnen tictoc-filmpjes aan het maken is ("papa ga weg!")... doch de werkkamer is deze week minder tof: doordat rocco james conan die heeft omgebouwd tot een halloween-spookkâsteel. ik ben niet meer thuis in myn eigen huis...
daar heb je echter weêr die ongekende slaperigheid die me belaagt. ik heb nog werk - maar fuck that, ik ga naar boven (dwz naar myn slaapkamertje.) van anja van heuckelom heb ik een leesbril met ingebouwde lichtjes cadeau gekregen...
gast-auteur
47. BURGERLIJKE SPELREGELS
Het was een heerlijke zomeravond; ook in de Oudemansstraat. Om de rosse buurt zo lang mogelijk te vermijden, had Joseph zijn auto langs de Schelde geparkeerd. Vandaar was hij te voet verder gegaan. Aan de Sint- Pauluskerk stond hij voor de ultieme keuze. Niets belette hem op zijn stappen terug te keren, de avond braafjes bij zijn eigen vrouwtje door te brengen en zo te gehoorzamen aan de belangrijkste burgerlijk spelregel: ‘De echtgenoten zijn elkaar wederzijds trouw verschuldigd.’ Binnen het enge keurslijf blijven! De onnozele hals uithangen! Uit angst voor de gevolgen, de jouw getelde dagen als een mossel aan je laten voorbijgaan! Hun diepte niet peilen! Het echte leven nooit tot de bodem proeven! Kortom, de waarheid verloochenen!
Zijn blik monsterde de mannen voor de uitstalramen. In het schijnsel van de neonlichten, zagen zij er verruwd uit: meer mossel dan man. Kitty had ongelijk. Negen van de tien dachten niet zoals hij. En uiteindelijk werd het dit waarvoor hij zich schaamde: dat hij, zonder zich van hen te onderscheiden, zich op dezelfde plaats bevond. Hij gaarde al zijn moed bijeen en opende op goed geluk af een deur.
Achter de houten scheidingswand van een smalle gang, kwam het vervaarlijk gekef van een hondje. Het dreigende beestje kon hem achter de hoek zo in de kuiten bijten. Verstijfd bleef Joseph staan. Bijna tegelijkertijd steeg de rauwe stem van een vrouw achter de wand boven het keffen uit. Het hondje gaf geen kik. Maar de kreet had hem ferm doen schrikken. Overtuigd dat hij zich van deur had vergist, struikelde hij de straat op.
Als detective zou hij beter selectief te werk te gaan en zich niet op gevoelens van schaamte laten drijven. Daar hij zich moeilijk kon voorstellen dat Kitty een dergelijke vervallen keet zou binnenstappen, wandelde hij het hele straatje door om er één adres uit te pikken waar je, behalve de gelegenheid om een hoer te nemen, ook het vertier had van een gewoon café, zoals drank en gokautomaten.
Nu bevonden zich daar weinig klanten. Misschien een voordeel. Voor hij aan de bar kans zag te bestellen, kwam er al een meisje naast hem op het vrije krukje zitten. Zij nam aan dat hij gezelschap zocht. ‘Ik ben hier voor Kitty.’
‘Hier werkt geen Kitty. Jammer, je zal het met mij moeten stellen. Mag ik ook iets drinken?’
(WORDT VERVOLGD...)
waar was je te woensdag
daar zyn we mooi systematisch naartoe gegroeid...
een eigen vast publiekje, een eigen atmosfeertje...
ja, het is een beetje een woensdagclub; maar het is dus een totààl ander ding dan de dinsdagclub, totààl iets anders...
ja, het is een beetje een woensdagclub; maar het is dus een totààl ander ding dan de dinsdagclub, totààl iets anders...
hoewel vreemd genoeg de doorbraak er toch pas kwam, zodra ik de barrières tussen de dinsdag en de woensdag enigszins durfde op te heffen (dwz qua programmatie.)
de programmaties zyn wel ànders - maar ze zyn géén taboe voor mekaâr.
pas nadat de woensdagclub is afgelopen, schuiven de overdoses aan impressies weêr van my af...
de perfecte après-ski.
ziehier ondermeer de volstrekt geniale zanger dirk poel (écht écht geniaal); tegelyk zo'n rustige gezellige heer...
state of being, 2 november 2023
staat van zyn: toch eigenlyk vreugdevol verwonderd over hoe myn leven er tegenwoordig uitziet; àldoor bezig, fantastische artiesten te mogen uitnodigen, niet één keer per week, elke dag; op myn eigen podium; eigenlyk alsof het iedere dag sinterklaas is. vandaag dan weêr jokke schreurs, onder nog vele anderen; wat een verwaand iets eigenlyk, en daardoor ook helemaal onbegrypelyk: alsof ik maar hoef te wyzen, en die ene pop en die andere pop komen dansen... wie heeft er nu zo'n leven? gewoon dankbaarheid is niet voldoende, hiervoor gewoon maar dankbaar zyn is een beledigend understatement...
werk: tegelyk is dit dus wel belachelyk hard werken. met tussendoor ook die schoolopdrachten. ik geef nog maar vier uurs les en het is vacantie - maar net zo lief moet je nu reeds die kerst-examens voorbereiden. en dan voorts ook die karweitjes zoals die presentatie van, zoals jullie weten, die jaarlykse erfgoed-pryzen... ik werk byna 20 uurs per dag - maar: dat moét ook wel, als je, zoals ik, exàct even geniaal wil zyn als prince. (prince is natuurlyk dood. dat is het verschil.)
finance: er komt kolossaal veel geld binnen - maar: er gaat ook kolossaal veel geld aan precies hetzelfde tempo weêr naar buiten. het lykt een nul-operatie. maar: dat kan ik dan weêr niet geloven. namelyk omdat geld toch iets is dat, als je het bekykt, overal een beetje aan blyft "plakken". dwz: als iemand jou vandaag 5.000 euro uitleent, en overmorgen vraagt hy die 5.000 euro weêr terug; dan zal hy, zélfs met jouw eigen beste wil, nooit die volledige 5.000 euro terugkrygen - maar alleen maar, byvoorbeeld, met wat geluk zelfs enkel, 4.972 euro. dit komt dus door de kleverige eigenschap van geld zelf. als 100 euro langs tweehonderd mensenhanden passeert: zélfs als die mensen één na één bloed-eerlyk zyn - dat geld geraakt nooit tot by die allerlaatste mensenhand. nooit.
nog meer over zo'n cyfers: als je aan iemand vraagt: "hoeveel gaat die maandelykse btw my kosten", dan zal die iemand jou natuurlyk antwoorden: "wel, reken dat dit ongeveer 600 euro gaat zyn"; maar dan moet jy meteen begrypen, dat het woord "ongeveer" in waarheid betekent "minstens." dwz "ongeveer 600 euro btw", dat wil éigenlyk zeggen 642 euro.
ik zou eigenlyk economie moeten geven.
dreamer
GAST-AUTEUR
46.
Hij hield de sleutel nog steeds tussen zijn vingers. Op het ergste voorbereid opende hij de deur. Ademloos gespannen stuurde hij zijn blik vooruit en in het rond, van onder tot boven, van hoek tot hoek. Tot zijn verbazing stond hij midden een ordelijke kamer. Elke stoel netjes weer op zijn plaats. Over de tafel lag een schoon kleed en waar de machete gelegen had, te midden van een plas bloed, blonk het geboende parket even zindelijk als overal elders. Hij liep naar de keuken en keerde onverrichter zake terug. Tot hij zichzelf in een verbrijzelde spiegel tegemoet liep. Die spiegel splinterde hem in duizend stukjes. Hier een oog, een bovenlip, daar een afgezakte wenkbrauw, de helft van een met druppels besprenkeld voorhoofd. Hij staarde in zijn eigen oog, zoals hij nog nooit in zijn eigen oog gestaard had. En toen gebeurde er iets merkwaardigs: dit oog vormde een kijkglas. Misschien daardoor begon Joseph te twijfelen zoals hij nog nooit getwijfeld had, eerst en vooral aan deze kamer, maar ook aan zichzelf.
Hoe komt het dat ik deze spiegel niet eerder heb opgemerkt? Droom ik deze kamer of droomt de kamer mij? Droom ik de machete, het bloed, de lust? Of moet het onderzoek voortgezet worden? Wie is mevrouw Derycke? Wat is schijn? Waaraan kan ik me vasthouden?
Vind de machete! - hoorde Joseph zijn eigen stem. Hij trok het opklapbare trapje naar beneden, stak het hoofd in de zoldering en wachtte tot zijn ogen zich aan het duister hadden aangepast. De zolder hervond langzaamaan zijn schuine dakhelling, de bodem werd platter en leger, tot er van de voorwerpen die hij zich had ingebeeld niet één overbleef, - niets! Geen kijkglas, geen machete, geen afgehouwen lichaamsdelen, en nog minder een lijk. Maar misschien was het te vroeg om opgelucht adem te halen.
Hij klom weer naar beneden en richtte zijn volgende schreden naar buiten, over het grasveld en langs de donkere zoom van het bos. Hier en daar vond hij nog sporen van zijn eigen zoektocht onder de maneschijn. Het kwam hem voor dat hij al grondig te werk gegaan was, en dat het - gelukkig maar! - allemaal moeite was voor niks.
Daar kwam de boswachter. En dit keer had hij wel een vraag: ‘Zoekt je iets?’
‘Ja, mijn hond!’ De man was niet meer uit zijn gedachten geweest. ‘Een witte maltezer.’
‘Sinds wanneer ben je hem kwijt?’
‘Gisteravond. Mijn vriendin was ermee op wandel. Zijn leiband moet losgeraakt zijn. Heb jij hem gezien?’
‘Nee, maar wel iets anders!’
‘Wat bedoel je?’ Door zijn schrikachtige reactie voelde hij zich in de ogen van de boswachter meer dan ooit verdacht.
‘Zie je ginds dat bosje? Wel, daar lag vanmorgen een dode hond. Gelukkig voor u was het een labrador. Maar wat ik er zo vreemd aan vond: zijn borst zat onder het bloed, alsof hij een flinke houw had gekregen...’
‘Een houw?’
‘Welja, van een slagersmes... of iets dergelijks.’
(WORDT VERVOLGD...)
woensdag 1 november 2023
Abonneren op:
Posts (Atom)
