donderdag 9 juli 2026
state of being, 10 juli 2026
nu toch zit ik, rond middernacht, héél eventjes in myn lievelingskamer aan zee, de aparte slaapkamer met dubbelbed - en met, vanaf dat dubbelbed, zicht op de zoet ruisende zee. alle vorige jaren zat ik stééds hier, maar dit jaar pas, is opeens myn dochter haar frank gevallen, en wil zy niet langer meer in die meer dompige kamer daar achteraan.
als je kinderen iets vragen, moet je quasi altyd géven. mollie heeft meer recht op de beste kamer dan ik: omdat, alles byeen, haar leven veel zwaarder is. de middelbare schooltyd - dat is, in het westen althans, dé meest belastende tyd van een mensenleven. doordat je daar àltyd aan de onderkant van alle machtsverhoudingen zit.
het zyn voorts prachtige dagen, hier en nu (speaking of "state of being"...) luv regelt alle vacanties, in zo'n felle mate dat ikzelf nauwelyks nog weet wat er op ons afkomt. dus nu loop ik hier, opeens, voor een dag of vyf, over stranden die nog nooit iemand gezien heeft - zonder dat het my op voorhand feitelyk gegeven was, dit te kunen inschatten; het is, net als berlyn, vorige week, een ongeveer totale verrassing.
... haar vader kwam vandaag ook even langs.
hy en luv zaten op een stoeltje in een duinzonk, hun gezichten richting engeland, in de namiddag; en wél wandelden-ik ze achterna, maar niét was ik, eens daar dan, van oordeel dat die omgeving koel genoeg was of voldoende vochtig, dus in rollende bewegingen begaf ik my maar weder terug naar daar, lezers, waar een mens als don vitalski thuishoort; binnen, met de deuren op slot.
het nieuwste affiche voor de dinsdagclub is zonet, vanuit serge zyn mailbox, by me binnengekomen - dus: nu ga ik maar weêr, een uur of twee lang, aan het facebooken, om dit affiche te verspreiden. zoals dit my nu byna vier jaar lang reeds, aan de orde is...
intussen beluister ik allerlei podcasts; het, in se, zéér saaie werk (taggen en mailen), op die manier dan toch vanzelf wetende over te hevelen naar, ronduit, een feest van lachende vreugde.
nu al een halfjaar lang staat helemaal bovenaan voor my de podcast geheten "secular talk", door de extreem eloquente en helder denkende, én zeer driftig gedreven kyle kulinski, van wie ik vind, dat die àltyd gelyk heeft.
dreamer
sinds 2001 droom ik twee, drie keer per jaar van een zekere heks die my in haar ban heeft, niet een heks by wyze van spreken maar een letterlyke heks, zodat het voor my quasi onmogelyk is om hierover te vertellen. alleszins droomde ik dat ze by me thuis in een kast zat, de kastdeur ging open en ja, natuurlyk, daar zat ze. nog erger werd het, toen ze daar uit kwam geklommen, waarna ze gelukkig werd afgevoerd. het gaat om een afgryselyk negatieve energie die iets heel anders is dan zomaar een droom, het is een soort heftige realiteit, een stryd die ik al jarenlang voer, die ik in principe niet kan verliezen maar die behoorlyk walgelyk is en die je de stuipen op het lyf jaagt...
crowdfunding -- dag twee van vier
ik zit eventjes krap by kas...
keep the dream alive...
ben jy fan van het universum van don vitalski, stort dan een bedrag naar keuze op de rekeningnummer van GCV Studio Vitalski, met de mededeling "geschenk", of iets dergelyks.
GCV Studio Vitalski
IBAN BE89 7310 2330 0785
(dwz: acht negen, zeven drie één nul, twee drie drie nul, nul zeven acht vyf)
dank, - you rule with style.
woensdag 8 juli 2026
onderschat / overschat
onderschat: monteverdi
overschat: de ramblas van montevideo
naar waarde geschat: matthias schoenaerts in "supergirl"
mémoires
de laatste paar dagen houdt deze volgende, naargeestige herinnering my, zomaar ineens, best intens bezig; ze is niet "nieuw", dwz ik ben dit nooit "vergeten" geweest, maar er komen my nu, merkwaardig genoeg, alsmaar details van voor de geest, en nu pas voel ik aan, dat dit stukje geschiedenis om een werkelyk soort van kindertrauma gaat.
het begon ermeê dat myn grootmoeder my had beloofd dat wy, op een zaterdagnamiddag, in het zéér verre dorp genaamd essen, het dorp van myn overgrootmoeder, een zogenaamde "grote louis" zouden gaan eten - dit gerecht zynde, naar het scheen, een zéér grote soort van pannenkoek, zoals die daar, in een of ander eethuis, een traditie heette.
in waarheid, zo bleek, kwamen we daar aan in een volledig niemandsland van droge, antieke binnenkamers. eerst kwamen we by een werkelyk stokoude man, die in een hoek van een kamer op een stoel zat, zich nauwelyks meer kunnende bewegen. hy kreeg, ik geloof voor zyn verjaardag, een elpee cadeau, met daarop, zeiden ze, fanfare-muziek. "dat hoort hy zeer graâg," zo sprak, denk ik, myn overgrootmoeder in zyn plaats.
vervolgens kwamen we, voor de rest van deze enorme namiddag, in een andere zitkamer terecht, waar die man dus niét was, maar waar de muffe, stoffige, vooroorlogse anti-beweging in nog ergere mate hoogty vierde, verstikkend langs de byna als pyn aandoende bruine meubels. myn grootmoeder en, denk ik, myn overgrootmoeder, zetten zich tezamen voor de rest van de namiddag aan het converseren, aan een tafel met een donkergroen tafelkleed - onderwyl ikzelf, wat verderop, naar een tweezit was verwezen. daar lag één stripboek, dat toén al byna ziekelyk oud op my overkwam; "sjors en sjimmie op de pintoplaneet" - een boek dat toen, achteraf gezien, toch nog maar een twaalftal jaar oud moet zyn geweest. meer vervreemd dan geboeid las ik het dikke, naar oud stof ruikende boek toch helemaal uit, namelyk omdat er verder totààl niks ànders voorhanden was.
het volgende moment in die tydloos gedurige namiddag, hadden myn grootmoeder en/of myn overgrootmoeder my nog andere "lectuur" aangereikt, namelyk het allerenige dat er voorts nog meer in huis was, namelyk: een stapeltje damesbladen van toen, "libelle" of "het ryk der vrouw" - daar moest ik, als zesjarige jongen, die oneindig voortdurende uren, van die ondraaglyke vervelende, angstaanjagend saaie, oneindige namiddag meê toekomen; met die verkreukte jaren 70-tydschriften over damesmode en naaipatronen...
op de extreem lange duur, na zeventien keer te zyn doodgegaan en afgestorven, zag ik ons dan toch weêr in de auto stappen; alleen maar zeer terloops, langs-de-neus-weg werkelyk, zei myn grootmoeder toen: "oei, dat restaurant is niet open, zie ik..."
en zo gingen we maar weêr naar huis.
dinsdag 7 juli 2026
ad valvas
mooie strandwandeling met myn dochter, rond elf uur savonds. prachtige donkerpaarse lucht (oostduinkerke).
kort daarvoor "supergirl" gaan zien, met de familie én met els crawls. mathias schoenaerts is the goat. de film een stevige 6,5 op 10. veel te weinig vaak het iconische supergirl-pak in beeld. (goed, alle andere momenten draagt ze wel een blondie-t-shirt...)
rond twee uur snachts naar huis gereden, net op tyd om daar, thuis, in myn eentje, belgië een zeer mooi ding te zien doen.
koning midas: alles wat hy aanraakte, veranderde in goud. trump: alles dat hy aanraakt, verandert in giftige stront. zoals een maand geleden die new yorkse basketters. die waren aldoor aan het winnen - trump gaat zich ermeê moeien; iedereen een slappe; de knicks kunnen het schudden.
die balogun had zich allang by die rode kaart neêrgelegd. hy was het er niet meê eens maar hy had zich er al lang by neêrgelegd. ineens staat die daar terug op dat veld?? die snapte zelf niet wat er gebeurde, wat ie daar moest komen zoeken. en ook die andere sjotters; die waren plaatsvervangend beschaamd. echt: die waren onderbewust gewoon te beschaamd om te scoren. dat gebeurde aldoor: dat er zo'n americaanse sjotter zyn voet optilde: om de bal door te laten.
trump is zo'n destructief monster. maar vrede is onderweg. het kwaad verteert zichzelf en vrede is wat zegeviert, door het goede te doen.
goed. nu gauw gaan slapen - en dan weêr een gloednieuwe topeditie van de dinsdagclub, bacchuslaan 67, antwerpen. deuren 18u, showtime 19u.
maandag 6 juli 2026
zondag 5 juli 2026
waar was je te vrydag slash te zaterdag
ik noteer dit met beklemming, doordat ik een heleboel clubbers by nader inzien niet eens geïnformeerd heb gehad hierover.
ik zocht alleen maar acts, geen crew;
maar pas eens ik daar was, drong het tot my door, dat er qua crew nog wat speling zou zyn geweest.
myn excuses.
zicht vanaf dat terras...
daar was een zwemvyver ook...
echter, ik ben fobisch voor libellen...
overigens kryg ik ook soms angstaanvallen van een situatie als deze: gedropt worden op een ver buitenverblyf, waar iedereen ogenschynlyk zorgeloos op blote voeten aan mekaâr druiven uitdeelt; ik wil dan soms dringend terug naar myn schulp;
maar dààrvan had ik dit weekend geen lâst, ik geraakte helemaal in diezelfde hippie-modus...
zaterdag 4 juli 2026
blog op zaterdag
net zeer heftig dinsdagclub feestje gehad
in reims;
nu dringend gaan slapen.
enjoy deze still van teevee tilburg...
vrijdag 3 juli 2026
dreamer
donderdag 2 juli 2026
prent vd week
van eêrgisteren in de DDC
de muppetshow
damien hirst
damien hirst
david bowie
onderschat / overschat
onderschat: billy dixon
overschat: het hedendaagse vlaams theater
naar waarde geschat: andy fierens
etymologie
het woord "kont" is veel ouder, namelyk vroeg middeleeuws, en kon zowel "kont" betekenen als "kut", zie voor dat laatste het engelse woord "cunt".
dode schryvers
iedere dag een gedicht
precies dat de zon vandaag byzonder vroeg is ondergegaan.
precies dat de meeste mensen my al byna ni meer zien staan.
precies da we zeggen moeten, tis ermeê gedaan.
precies dak grosso modo nergens ni meer nodig ben.
dak hier principieel zelfs een tikkeltje overbodig ben.
precies dak op dees feestje niemand ken.
en precies, mensen, dat 't hier nu zelfs verboden is om nog te joggen.
precies da ge dan gebeten ga worden door van die buldoggen.
precies da ge u hier zonder pincode ni ga kunnen inloggen.
zou ik ni beter af zyn met een dafalgan.
precies dak het zonder onderhand allemaal ni meer aankan.
precies dak beter wa gaan liggen in m'ne caravan.
da is nu precies dak m'ne nikkel voor niks heb afgedraaid.
dak in dees wereldje een beetje te lang zyn meegedraaid.
precies dat de kathedraal vandenacht is omvergewaaid.
hoewel dat de rollen precies wel een béétje zyn omgedraaid.
precies dat de vervelendste korporaal van de week is afgezwaaid.
en precies da gy by my, just op tyd zyt naar binnen gewaaid.
want: precies dat gy my wel nen toffe vindt.
precies da gy my weêr doe lachen als een kind.
precies dat dankzy u myn leven opnief begint.
state of being, 2 juli 2026
berlyn was fantastisch. boven alles het tezamenzyn met myn vrouw en kinderen, die briljante chemie. het grillige weêr was heftig, maar niet beperkend. bvb de eerste avond, toen was het vyftig graden in de schaduw; maar dat droeg juist by tot een onvergetelyke atmosfeer; met alleen myn onversaagde zoon door de friedrichstrasse; totdat daar toch, zeer plotsklaps, een zomerstorm uitbrak, echte ambiance...
de tweede dag was het opeens regenweêr. maar we konden tussen de druppels door. inmiddels verbleven we, in plaats van in de krausestrasse, in de linienstrasse, een heel andere, meer funkie buurt. daar tuimelden we oa in een geweldige anton corbyn-expositie...
en dan weêr, vrienden, was het weêrtype aangenaam stabiel en ruim: uitgerekend maandagavond, in het olympisch stadion van berlyn, voor bruno mars. (tydens dat optreden was ik, om eerlyk te zyn, in het geheim, in myn hart, alleen maar de dood van prince aldoor aan het bewenen. nu eenmaal wordt die vergelyking aldoor gemaakt. prince was echter, in àlles, 84.000 keer beter. bruno mars plugt zyn gitaar wel in, maar drie minuten later plugt hy die gauw weêr uit, zonder dat er echt iets meê gebeurd is. zyn dansmoves zyn niet beter dan die van myn broêr serge, en eveneens steeds redelyk kortdurig. idem aan de piano; hy speelt wel die akkoorden, maar echt piano-soleren zoals prince - never. idem wisselwerking met het publiek!! dat vond ik nog het meest ontstellend... prince was van a tot z improvisatie, de dingen ontstonden live on stage, hy dirigeerde alles en iedereen; dit hier was echt helemaal afgelikt, helemaal prefab... al zou dit wél zeer tof zyn geweest in een zaal ter grootte van pakweg de arenberg. sympathieke songs, een oprechte feelgood - en: bruno mars lééft tenminste nog, da's ook wel een verschil.)
het genot was myn kinderen te zien flippen. die hebben twee uur lang non-stop staan meêschreeuwen... rocco zei me op een moment: "dit is ZO goed - dat ik gewoon niet weet wat te doen!!"
op de heenweg naar berlyn hadden we vyf uurs vertraging gehad, dus moesten we voor de terugweg, voor alle zekerheid, om halfzes smorgens reeds op de s-bahn op... gelukkig: zo insomniaal als ik snachts in bed ben, zo goed kan ik slapen op een stoel in een trein met myn gezicht in het bagagerek... om zes uur savonds kon ik in het clubhuis naar binnen rennen, om daar een van de allerbeste dinsdagclub-edities ooit te presenteren... echt waar... de club bevaart een ongekende piek, op dit ogenblik, mensen die nooit komen en er niets vanaf weten denken dat we onderhand zouden slabakken, maar het tegengestelde is waar, we blyven nog steeds, week na week, doorgroeien, alleen al die abram zombies, onze huisband, die worden ook echt ieder halfuur beter...
daarstraks, woensdag, schitterende voetbalmatch... belgië senegal... wel jammer dat we moesten winnen met een strafschop, god weet hadden we het ook op een nog meer zuivere manier wel kunnen winnen.
STOP ICE-AGENTS IN BELGIE!!
woensdag 1 juli 2026
Abonneren op:
Posts (Atom)
