donderdag 23 november 2017
morgen
woensdag 22 november 2017
agenda dees week
-woensdagavond:"de ideale schoonzoon," het werkhuys, borgerhout
-donderdagavond:"prince-lezing", bibliotheek maasmechelen
-vrydagochtend:"pinguins kunnen toch wél vliegen", voor leden van het abvv, in izegem
dinsdag 21 november 2017
waar was je te maandag
is vlakby waar ikzelf woon, maar omdat je onder een brug door moet, is het er werkelyk een totààl andere buurt...
let op myn nieve kapsel...
(comment van dave van gestel:"ja, maar je mooie haren kunnen toch niet verduisteremanen dat je hoofd weêr zeer rood-kleurig is...)
verdwaalde photo
onze regie-assistente isabelle daniels zit zeer duidelyk in cuba...
maandag 20 november 2017
state of being, 20 november 2017
het is goed dat myn haar is geknipt... ik wacht er altyd nét iets te lang meê; op dat feestje van charlie en later in de hopsack viel het aardig meê maar tussen die meer afgeborstelde mensen op die vernissage van axel, daar wist ik my beschaamd - wat een vette kop, wat een vieze, vuil haar-bende - ik was byna te beschaamd om nog met iemand te staan praten.
en het is nog beter dat het luv is die myn haar heeft geknipt, zo sparen we de kapper uit maar vooral de excursie en nu ben ik met liefde gehouwen...
hoe ga ik dit weêr moeten aanvangen? beginnen by het begin van de dag, why not...
ik werd tot driemaal toe uit m'n slaap van de voormiddag gewekt; één keer kwamen de kinderen iets laten zien, daarna kwam één van de kinderen iets weghalen, en daarna kwam er een kind by me aan aanbrullen omdat de ander zyn tekening had verscheurd. zodoende veel te vroeg moeten opstaan (inslapen gaat op den duur niet meer), maar hiérom was het dan ook juist een zondag; een zondag met volstrekt geen verplichtingen in het verschiet, en zelfs geen enkele uitstap. a day after the war. wal tussen twee bootranden.
aldus in de zetel gelegen, met oordopjes in, een goed uur voortlezend in "de grote ontsnapping." dat boek begon eêrtyds met een inderdaad erg adembenemend ontsnappings-relaas; maar inmiddels is het laat in 1945, de duitsers wéten ongeveer dat ze doodgaan, er hangt een algemene malaise onder de bewakers; dwz inmiddels is het al niet meer zo enorm straf om nog uit zo'n krygsgevangenschap te kunnen weg te geraken. zoals de laatste drie weken van de middelbare school; ineens vonden de leerkrachten het niet zo erg meer dat je op café zat in plaats van in het klaslokaal...
rond twaalf uur smiddags opnief te bed gekropen, en érg diep in slaap geschoven. ik droomde dat ik de adviseur was van donald trump. het meest vreemde was, dat ik vanuit deze positie een tamelyk verregaande sympathie kon gewaarworden voor de man, ik wilde hem écht voorthelpen. het ging erover of hy, tydens één of andere vergadering, twee ministers uit europa moest laten overkomen, en myn antwoord was:"ja, ik vind van wel - niét omdat je die ministers nodig hebt, maar omdat dit wel chique zou staan ten overstaan van de mensen op die vergadering."
des namiddags, in de drukte van het huishouden, aan de grote eettafel na mekaâr myn twee columns voor de streekkrant uitgeschreven. dit soort werk doe ik juist grààg temidden van chaos, aldoor weggeroepen wordend om pleisters te gaan aandragen, doordat dit product, de streekgebonden column, juist moet baden in een sfeer van onbelangrykheid. de kempische column van deze week gaat over een jongen die tydens een voetbalmatch in westerlo een bierbekertje naar een sjotter heeft gegooid, en die daardoor nu een boete van 15.000 euro moet betalen...
zo werd het avond. met de beiden kinderen naar de brood-automaat gewandeld. ze rapen de natte herfstblaêren van de grond en gooien die als confetti boven ons hoofd in de lucht; die blaêren zyn niet proper, maar doortrokken van hondenpis en slyk-laarzen en uitlaatgassen; en toch moet je die kinderen laten begaan, je kan ze niet vastbinden, dit is nu eenmaal hun biotoop.
dit niet als kritiek op de stad; er was een levendige begangenis, pratende mensen die naar buiten stappen uit geel verlichte voordeuren; hoe desolaat is het op ditzelfde moment niet in een buitenwyk van erpemere, is dat dan beter?
mollie viel pas erg laat in slaap. ergens in de loop van de avond had ze een schoen in m'n aangezicht gesmeten, daar was ik eventjes kwaad om geworden, maar toen deed ik alsof ik de schuldige niet kende, ik jammerde tot luv, die in de keuken stond:"iémand heeft een schoen naar m'n kop gegooid..." maar dat was, inmiddels, weêr enige uren gepasseerd en helemaal vergeten. toch begon mollie nu pas, drie uurs later, opeens stilletjes te wenen - "ik had die schoen naar u gegooid..."
met luv een aflevering bekeken van "stranger things - het tweede seizoen." tot dusver niet teleurgesteld. op bolcom twee nieve exemplaren van "tex willer" besteld, evenwel.
nu is het avond en doe ik m'n huiswerk, diverse dingen... ook weêr die tyd-rovende gedichten... nu het nog kan, de komende week zal my weêr meer dan voldoende wegroepen hiervan...
zondag 19 november 2017
uit het schriftje
"de eenvoudige, goedbedoelde rel is op een paar uur tyd helemaal uitgemond in een poëzie-festival." (zeer vry naar bert lezy)
anders geformuleerd; verslaggevend op het nieuws; "zeg, meneer de correspondent,- jy bent daar nu by die rellen... hoe is de sfeer daar intussen?" "wel, laat ons zeggen, het begon allemaal onschuldig, een hoop mensen wilden gewoon rel schoppen en wat met stenen naar de politie gooien, maar dat is inmiddels dus helemaal uit de hand gelopen; onderhand mogen we echt wel zeggen dat het hier een poëziefestival is geworden... van overal komen er mensen met poëziebundels naar het podium, sommigen hebben het geduld niet eens om te wachten tot een voorgaande dichter klaar is." "dus ze wachten niet eens op elkaar?" "dat klopt... soms worden er zes of zeven gedichten tegelyk voorgedragen." "en de politie?" "tja, je ziet het hier achter my; die doet eigenlyk niks... want als ze ingrypen, wordt het mogelyk alleen maar nog erger."
uitzoeken: g. g. allin; de meest gewelddadige rocker ooit. inmiddels dood. inmiddels uitgezocht ook; precies nogal deprimerend...
bert de la pierre. is who?
eens 'n keertje moet ik àlle nummers van lee hazelwood beluisteren...
komt wellicht fout binnen, en zal ik overmorgen derhalve van deze blog maar weêr verwyderen; rocco james conan kwam onlangs van school terug thuis, en sprak:"er zit in onze klas een kindje, dat is half mens, half chinees..."
ik droeg voor charles nelson myn gedicht voor getiteld "de vrouw met drie borsten"; hy sprak:"doet denken aan het verhaal hopfrog, van edgar allen poe." zeer vreemd...
over de onafhankelykheid van catalonië. voorstanders verdedigen de illegaliteit daarvan vaak als volgt:"véle landen, byvoorbeeld ook belgië, zyn wezenlyk illegaal tot stand gekomen." een nep-argument! het is niet omdat meneer A iets illegaals doet, dat meneer B het "ook" mag. veeleêr is dit, warempel, een argument om de inauguratie van belgië, in 1830, te herroepen!!
in middeleeuws verband heeft de "miniatuur" niet per definitie iets te maken met "zeer kleine afbeeldingen". het begrip stamt van het woord "minium", een kleurstof om letters meê in te kleuren. er bestaan dus ook zeer grote middeleeuwse miniaturen. pas in de zestiende eeuw betekent een miniatuur een waanzinnig kléin portret.
in de grond ben ik voorstander van waanzinnig kleine portretten. hoe kleiner we alles houden, hoe beter. we hebben nu al voor alles plaats tekort. het is beter om vyf jaar lang aan één gedichtje te werken dan elk halfjaar zes dikke romans te publiceren.
de middeleeuwse monnik zat van smorgens tot savonds over één blaadje van zyn schoonschrift gebogen - maar: dat was een grotere trip dan de boot naar java en terug.
myn gehele leven tot dusver is één hoop tydversmos geweest. ik was gewoon moeten voortgaan met die circus-gedichtjes, en verder helemaal niks. niks, niks, niks. -maar nu is het te laat natuurlyk.
zaterdag 18 november 2017
zaterdagbunnie
céline verbeeck,
also kown as keelin van de nachtwacht...
(molly maar vooral rocco zyn net heden door dat televisieprogramma TOTAAL GEOBSEDEERD, van smorgens vroeg tot savonds laat...)
prent vd week
hopelyk gaan àl die vele, italiaanse boeken naar het nederlands worden vertaald...
waar was je te vrydag
in de vroege middag charles maria nelson john jarvis op bezoek...
hy heeft opeens weêr 'ns een lief, na vele jaren...
daardoor is hy erg vrolyk en genietbaar...
zelfs had hy een boeketje bloemen by zich, dat 'ie aan haar overhandigen ging...
te voet van de provinciestraat naar het eilandje is al eventjes wandelen, maar geert beullens liep meê met zyn fiets aan de hand.
myn oudste vriend in antwerpen, daterend van toen ik hier pas kwam studeren, 1987. soms jammer dat we mekaâr veelal uit het oog verliezen...
hy werkt veel voor tv maar heeft daar nu nét even zyn buik van vol. een goeie vriendin van hem is ook weggegaan by de tv, na vele jaren; de druppel was voor haar dit volgende; karen damen wilde een programma maken over kinderen die de toekomst kunnen voorspellen; die vriendin van geert, moest die gaan zoeken om te kunnen filmen. op de set durfde niémand haar te zeggen dat dit soort kinderen gewoon niet bestààn.
eeuwenlang zat er een muisstille bebaarde muurbloem aan iedere toog van ieder antwerps café; lyc schreyen;
die is zopas totaal plotseling overleden, als een volstrekt stadsmysterie, van wie niemand het fyne wist.
bert en zyn vriend kim costa hebben dozen en dozen en dozen fenomenale photo's gevonden, die die man naliet; die werden nu allen op een wit laken geprojecteerd, met erg mooie muziek erby. wat een vreemd leven; in afrikaanse wildestammen, in een autootje op de noordpool; en aldoor rattenvanger, letterlyk... moet worden hernomen!!
een van die zeer zeldzame dagen dat je bly bent om in antwerpengrad te wonen...
een droge koude nacht, om de vyfhonderd meters een àndere buurt met een andere, unieke ambiance, aldoor overal alles boeiend... wat een levendig mierennest...
hoe tof om nu m'n bezwete schoenen uit te trekken voor een aflevering van "de afspraak op vrydag"...
vrijdag 17 november 2017
prent vd week
jammer, sinds ik kinderen heb, is dat zelf tekenen compleet geëindigd, wegens tydsgebrek... als ik ermeê was voortgegaan, dan had ik nu zo'n duizend tekeningen in huis, en was ik zeker ryk en beroemd... want dit soort werk moet het alleen maar hebben van zyn kwantiteit...
linkie
http://vitalskigedichtenlink.blogspot.be/
donderdag 16 november 2017
alternatieve feiten
procentueel gezien gaan vrouwen sneller in op avances als ze juist gegeten hebben.
een "folie à deux"; wanneer mensen met zyn tweeën gana hallucineren, op gelyke golflengte. komt vaak voor by oude koppels die al eeuwenlang samenwonen. één van de twee gaat denken dat de buurman schuinsover de reïncarnatie is van jezus christus en de ander gaat het algauw ook denken. doorgaans vereist de remedie dat ze gescheiden worden.
als het pas gesneeuwd heeft, is de wereld stiller, want de sneeuw dempt het geluid, maar van zodra het een beetje smelt en opnief bevriest, klinkt de wereld juist luider, doordat het ys harder doet resoneren.
in 1967 kwam een door de amerikaanse senaat op actief gezette onderzoekscommissie tot de conclusie dat in het jaar 1985, mensen allen op pensioen zouden gaan op hun achtendertigste.
oud-griekse tempels werden vaak gebouwd op breuklynen van voormalige aardscheuringen, doordat de dampen die uit die aardspelonken voortkwamen, priesters konden doen hallucineren.
zuiver procentueel wiskundig gezien is het zo dat hoe groter je bent, hoe meer kans je hebt om ryk te zullen worden.
doorgaans hebben mensen die vaak dagdromen een hoger iq dan gemiddeld. ze dagdromen reeds, waar anderen nog bezig zyn hun realiteit te analyseren.
voor iedere enkele mens die sterft door een haai, zyn er ongeveer tweemiljoen haaien die sterven door een mens.
westerse millenials, de in het decennium van 2000 geborenen, zyn een deftige generatie: 49 procent minder drugsgebruik dan het gemiddelde van alle vorige generaties, 34 procent minder in de criminaliteit, en 40 procent minder teenage-zwangerschappen.
veel kleine vacanties is voor onze gezondheid beter dan mindere, meer langdurige vacanties. de ideale vacantie-uitstap duurt acht dagen. (interessant...) na acht dagen ben je weêr in balans. en als je terug thuiskomt ben je net zo snel weêr terug in dagdagelykse modus, eender of je een jaar of een week bent weggeweest.
zenuwcellen die koude registreren, triggeren een proteine genaamd TRPM8. munt, de plant, triggert exact dezelfde proteinen. dus kryg je als je munt eet inderdaad het gevoel dat je iets kouds eet, terwyl dat dus helemaal niet het geval is.
als een onbekend iemand ons opbelt, scannen we zyn intonatie om zyn betrouwbaarheid te achterhalen. de meest betrouwbaar klinkende manier van "hallo" zeggen is: eerst je stem hoog, dan je stem naar beneden vouwen, en dan weêr terug naar omhoog.
doki.
Abonneren op:
Posts (Atom)
