vroeg wakker, door het elektrische guitaarspel van myn zoon rocco james conan. niet erg, echter.
naar beneden gestruind, myn twee extreem versleten slaapkussens onder de arm - kussens waarzonder ik niet kan slapen. om in de tuinzetel verder te rusten. daar echter veel meer gelezen dan meteen werkelyk ingeslapen, mede wegens vooreerst toch niet aan een ochtendlyke koffi hebben kunnen weêrstaan.
die léctuur waarover sprake, is anno augustus 2025 de volgende: robbie kriegers mémoires aan de doors (daar dus toch, kennelyk, naar teruggegrepen... lezen over jim morrisson als een personage, is hetzelfde als over spider-man, of eender welke andere stripverhalen-superheld; gewoon zyn naam in zo'n alinea, is voldoende, eender wat er voorts preciés over gezegd wordt); wat ongeveer ditzelfde ook betreft: een nieuw stapeltje conan the barbarian-comics, zoals drie dagen geleden gaan scoren in de mekanik strip; en voorts ook, onder nog andere stuff, die mémoires van die hélicopter-piloot die, totaal argeloos, de vietnam-oorlog in tolde - ook goed; eens iets helemaal anders, voor myzelf althans, en toch ook, op een totaal perverse manier natuurlyk, cheap suspense.
rond één uur smiddags myn levensgezel luv achternagefietst naar het stationsbuffet, waar die een date had met haar zus en haar pa. rocco kwam mét my, mollie kwam nog eens een halfuurtje later ook toe. spaghetti. cola. conversatie.
twaalf minuten in de relatief nieuwe fnac. aan de kassa van de boekenafdeling: "excuseer - ik kan, neem ik aan, niet hiérzo afrekenen?" "neen, daarvoor moet je naar boven." "naar boven, zelfs??" ik vind dit niet normaal. "en waar," vraag ik nog meer, "waar is dan wel de trap naar boven?"
naar boven klimmend, denk ik by myzelf: "hoe is dat nu mogelyk? dat een klant, om af te rekenen, naar boven wordt omgeleid?"
dit gaat te ver, ik wil hier nooit meer terugkomen!
pas toen ik bovenkwam, begreep ik dat ik dit volgende: dat ik, met lyf en leden, op de gelykvloers uitkwam.
dit wil zeggen, lezers, dat ik dit volgende was vergeten: dat ik, om in de boekenafdeling te komen, vooreerst al naar benéden was moeten gaan. snappen jullie?
ik dacht, by die boeken, dat ik boven was; en dat ik, naar boven gestuurd, nog vérder naar boven moest.
maar ik was dus in een benedenverdieping. ik werd, om af te rekenen, teruggestuurd naar het gelykvloers, niet onlogisch.
maar ik was dus in een benedenverdieping. ik werd, om af te rekenen, teruggestuurd naar het gelykvloers, niet onlogisch.
de eerste tekenen van echte dementie.
om 16u een afspraak met de eigenaar van "traum", de gekende discotheek, waar vroeger café d'anvers was, in de verversrui, epicentrum rosse buurt.
ik kyk die vrouwen daar niet aan, ik heb enorm veel medelyden met ze, en ik voel het zo aan dat als ik ze aankyk, dat hun lydensweg daardoor nog toeneemt.
om op die discotheek-eigenaar, carlos, een tiental minuutjes te wachten, my genesteld op een terrasje op het aanpalende falconplein.
een stel compleet banale mensen gedraagt zich daar zo lelyk en zo stylloos en zo heilloos, dat ik, in alle oprechtheid, deze volgende slotsom begryp: "welja, geachte wereldleiders van het jaar 2025; zoals jullie nu eenmaal vanzelf al bezig zyn: zoals ook deze mensen hier nu allemaal bezig zyn, hier voor myn neus; welja, begrypelyk genoeg: gooi er nu maar gewoon, nu direct, die ene, grote, totale atoombom van jullie over neêr. dit is godgeklaagd. zo'n waardenloze anti-maatschappy, zo'n mislukt carnaval van sullen en barbaarse snullen, met hun barbaarse geluiden vooral - laten we ons kapotmaken, laten we ruimte maken voor, direct nà ons, de distels en de termieten. de spreeuwen en het wuivende helmgras en de geruisloze wolken. waarom niet, op den duur nog eens een keer, de terugkeer van de dinosauriërs - eender wat heeft méér zin dat dit.
die zaal, traum, en die avontuurlyke beheerder, carlos, is dan weêr juist alles waar ik myn hoedje voor afneem; dat ondernemersschap, die onversaagdheid, die enorme cyfers en bedragen en dus ook die enorme risico's daarmeê verbonden. een totaal schitterende building, van een geschiedenis van 500 jaar minstens, ieder vezel rock&roll. we zullen hier wel eens een keertje samen iets doen - de eer is aan my...
terug naar huis: battery van de elektrofiets plat. ook beide banden, al lange tyd trouwens, tamelyk plat. dit is erger dan stappen. dit is trappen: alsof je onafgebroken een steile berg op trapt. vanaf daar - tot aan myn voordeur.
totaal kapot, ik.
wél tevreden is myn stappenteller.
de usual housework voor één keer van my afgeduwd (dinsdagclub administratie correspondentie); in plaats daarvan, drie uur lang aan het gedicht "takkenbossen" gearbeid. ik zit al weken lang, lezers, op één bepaalde bult te kneden, waar ik nu al wéken lang niet uitgeraak.
het is moeilyk om te rymen met de uitgang "-angen". byvoorbeeld "-anken" is veel eenvoudiger; omdat die K een goeie weêrhaak biedt, die schept reliëf en tempo. "-angen" daarentegen, klinkt quasi aldoor slap en flauw, en dus niet echt geloofwaardig. dwz "verlangen" en "gezangen" en "wandelgangen", in die volgorde, zyn goed gekomen; maar die "-angen" die, noodzakelyk, aan die drie nog moet voorafgaan, is my al van in oostduinkerke aan het uitputten en aan het zot maken...
omdat ik dit al dertig jaar doe, wéét ik dat er op een ogenblik verlossing komt. dus er is geen wanhoop, alleen maar zuiver voort-ploegen, duizenden keren overnieuw dat éne metertje zandgrond, opnieuw en opnieuw en opnieuw en opnieuw.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten