uit schrik om nog altyd per ongeluk "2025" te schryven, schryf ik nu per ongeluk de hele tyd "2027".
de laatste jaren is het zo, dat als iemand myn leeftyd vraagt, dat ik moet rekenen, leefjaar minus geboortejaar; ik weet het gewoon niet meer vanbuiten; ik "ben de tel kwyt".
vandaag in de slegte geweest - en niét een angst-aanval gekregen. goed, na 20 minuten of zo, moést ik wel weêr buiten, maar dat is niet eens zo abnormaal.
ondermeer een pas verschenen biographie betreffende patrick conrad. in de reeks "vlaamse schryvers wier werk my totààl niet interesseert - maar wier curriculum my juist dubbel zo hàrd interesseert. nu juist ook dat mâgistrale boek van sigrid bousset over ivo michiels hebbende gelezen. dat boek is hier al wel zes keer ter sprake gekomen - dat komt omdat ik maar ongeveer één uur per dag lees, en dan meêstal ook nog eens een paar boeken door mekaâr. het duurt een maand voor ik een boek "uit" heb.
waarom ik dat genre graâg lees; nôstalgie naar myn eigen prille jeugd: toen "vlaamse litteratuur" nog echt iets was; maar zéker is er ook een sadistisch genoegen meê gemoeid; ik kan genieten van de relazen betreffende die mensen hun nutteloze vermoeienissen, hun wakker liggen van wat een of andere criticus in een of ander gestencild magazine over hen geschreven heeft; hun naar italië reizen om op de photo te kunnen staan naast een "beroemde"italiaanse beeldhouwer; àl die litteratoren die doodgingen aan fomo - "hy wél was op die receptie uitgenodigd - iederéén was daar - maar IK was daar NIET???" ook fomo zelfs van wie er wél by waren - want voor hen was het dan weêr zaak, om van de juiste persoon op het juiste moment de juiste opmerking te krygen; een onbeloonbare zelfkwelling - en voor my dan, by het lezen, de opluchting om te begrypen dat ik daar zélf helemaal niet in zit, in die rattenval...
wat wel maar één onderdeel is van een byzonder complex gegeven, er was geen internet dus een goede roman was in ieder geval wel iets cruciaals. ooit was er wél een tyd dat ik byna alle vlaamse romans die er verschenen, làs; in de late jaren 80, in de vroege jaren 90; ook de romans die ik niet goed vond, las ik graâg...
op de radio was er iedere dag om 18u een programma dat heette "actueel". bvb over de val van de berlynse muur. daar ging ik speciaal voor naar myn kamer; om op dàt moment dan, te kunnen tekenen - en tegelyk naar die praters te kunnen luisteren. hoeveel méér zou ik hebben geweten als ik toén al, als tiener, over youtube zou hebben beschikt...
dikwyls keken we naar slechte tv-programma's - omdat er niks anders was...
1 opmerking:
Ik ken mijn leeftijd zo slecht, dat ik afrond naar boven en "zestig" zeg.
Een reactie posten