quasi de gehele dag alleen thuis... rocco heeft, voor zaterdag, een premiere in het verschiet in het zuiderspershuis, en mollie heeft, voor vrydag, een premiere voor de boeg in een theater in pelt... -- hoe goed kunnen je béide kinderen bezig zyn?...
na, overnieuw, al myn facturen te hebben uitbetaald, en overnieuw te hebben uitgerekend dat ik weêr blut ben, naar myn broêr serge gefietst, in de lindeboomstraat, om daar een paar uur lang voort te werken aan het dinsdagclub photoboek (getiteld het "nep-stikker-boek"...)
het is altyd zéér fyn toeven daar, in dat intelligente atelier, waar de muziek goed is, en waar vanmiddag ook myn schoonzus ann vertoefde...
even overhuis; en daarna naar de kattenberg gefietst, om daar, gedurende een kwartiertje, een repetitie by te wonen van liz en de abram zombies; kyken hoe dat vlot. juist toén, onderweg naar daar, régende het - maar: dat was een fyne sensatie...
fyn pand, fyne band... van dorst, savic en tytgadt...
weêr thuisgekomen, enkele frieten van eêrgisteren alsnog in de micro-wave.
erotische sms'jes aan luv, rond zeven uur savonds -- werden door luv kennelyk niet beantwoord...
-geef my aandacht!...
wel liet ze my op een moment verstaan: "tyd om mollie te gaan ophalen - aan de park-and-ride van massenhoven".
yeah, right...
onderweg de radio.
onder het beleid van ex-minister kristi noem is er, een maand of twee terug, een jonge moeder in haar gezicht doodgeschoten - voor totaal niks behalve, voor het sadistische plezier; een van de "vergoelykende" gegevens door fox news en co toen opgeworpen, was het gegeven, dat die moeder "toch maar een lesbienne was" (echt); vandaag is uitgekomen dat de man van die kristi noem iedere dag duizenden dollars van het americaanse belastingsgeld uitgaf aan een privé-hoer: by wie hy zich te buiten kon gaan: als cross-dresser.
die hypocriete rechtse zakken...
die gaan toch allemaal naar de hel...
die gaan toch allemaal naar de hel...
een halfuur te vroeg op die parking. net goed: een beetje rondwandelen in de grassige lentelucht, om onderwyl voort te werken aan "de zevende lotus".
tussen dat optreden van vorige maand en nu, ben ik in dat gedicht maar één alinea van zes regels gevorderd - hoewel toch élke dag er urenlang op voortkauwende; gemotiveerd blyf ik evenwel: doordat ik wél permanent aanvoel, dat het aldoor beter wordt.
soms kan je ook doorwerken en het zodoende per ongeluk slechter maken; maar: als je dan nog méér doorwerkt, dan worden die zogenaamde slechte dingen een nieuwe ondergrond, voor toch weêr nieuwe bloesemingen... zelfs jy kan op den duur een rembrandt schilderen - àls je er vyfentachtig jaar aan mag werken.
mollie okay...
thuisgekomen: een sucker voor onze garage-poort.
zelf ik élders gaan parkeren (dan is het altyd de pompoenstraat...)
een halfuur later hoor ik die schuins-parkeerder zyn portier opentrekken. ik ga naar het raam. "hey zeg!" "wat?" "weet jy niet wat dat is! een garagepoort! waar jy voor staat!"
de man was een bebaarde veertiger met een fragiel uiterlyk. hy zag er zeer ongelukkig uit, alsof hy juist heel erg slecht nieuws had vernomen of zo. alsof zojuist zyn lief het had afgezegd of zo. met hangende schouders zei hy: "dat was maar tien minuutjes... normaal doe ik zoiets nooit..."
"tof hoor!" zei ik nog kwaad.
maar inderdaad, people: wat voor een lul ben ik geworden...
dat is toch normaal? dat die arme mens écht nergens anders geparkeerd geraakte? zojuist was hem, veertien deuren verderop, verteld geworden, dat zyn moeder, binnen zeventien uur, ging komen te sterven - en ik ben dan zo'n cocksucker: "hey! hey! myn garage-poort! myn garage-poort!"
hoe ben ik zo diep kunnen zinken...
- laat snachts opniéuw naar serge, van één tot vier. nu wél nog de colofon en zo maken - maar verder, in wezen, is het antistikkerboek als eindelyk helemaal klaar nu...
1 opmerking:
03:21 ... waiting ;) t zal voor morgen zijn
Een reactie posten