ver over de regenboog

ver over de regenboog

scharlakenrode kleuren

vegen deze tranen droog

ademen in myn oog

maandag vele dagen geleden

geleden en vergleden

zonder een aanwysbare reden op een slede

ver vergleden naar de gryze zee

ver waar de arend vloog

hoger dan zyn veren

gy weêr die my bedroog

voor een liefde die my beloog

- - - -

ver, ver over de regenboog

voor oorlog of onweder geboren

voor een gevederde weêrwolvin die my bevloog

vol van tepels waar eêrtyds ook christus aan zoog

zovele honderden jaren geleden

in een verleden dat zich ontkleedde

staand op een ton op een toog op café

brak jy myn hart traag in twee

bloediger dan hoe de adelaar zich bewoog

in een boog boven vreemde rivieren

in een vlag vastgebonden aan je allerhoogste masten met je meê

als een karkas voor de scarabee

- - -

(iedereen zing meê)

voor de myne, volg de zijne

oceanen vol met tranen

volg de treinen naar het einde

naar de staven van de haven

daar waar we leeuwen sinds eeuwen graag levend begraven

- - -

ver over de regenboog

wou ik jouw schoonheid verscheuren

aandachtig als een archeloog

klauterden-ik naar omhoog

dan even, zeventien eeuwen geleden,

nog steeds onderweg naar dat eden,

halsoverkop als een afgeknalde ree

als een icarus dus terug naar beneê

in nevels en onty ontwaarden-ik hier toen ineens een eenhoorn

de enige die ik gedoog

namelyk gy die nog één keer de hemel uitspoog

ver over de veroverde de regenboog

- - -

voor de myne, volg de zyne

oceanen vol met tranen

volg de treinen naar het einde

naar de staven van de haven

daar waar we leeuwen sinds eeuwen graag levend begraven

eerst verschyn je, dan verdwyn je

dan verdwalen wy in een maatschappy

die ons in brieven betracht te beschaven

maar ons liefdeloos afslacht als slaven

daar waar we leeuwen sinds eeuwen graag levend begraven

dubbele gelaagdheid en assimilatie

ver, ver over de regenboog

voor oorlog of onweder geboren

voor een gevederde weerwolvin die mij bevloog

vol van tepels

waar eertijds ook christus aan zoog

nader bekijken - inhoudelijk

in een vlag vastgebonden
aan je allerhoogste masten met je mee
als een karkas voor de scarabee

intertekstueel

odysseus en de sirenen

nog meer intertekstueel

paul van ostaijen
1896-1928




ZELFMOORD DES ZEEMANS

De zeeman
hij hoort de stem der Loreley
hij ziet op zijn horloge
en springt het water in

betekenis

scarabee

nader bekijken - vormelijk

in een vlag vastgebonden
aan je allerhoogste masten met je mee
als een karkas voor de scarabee

alliteratie

rijm

binnenrijm

omkering

het vrye vers

is wat?


amerikaanse uitvinding.


cfr walt whitman.

vb walt whitman

Verzoening

Woord over alles, mooi als de lucht,
Mooi dat de oorlog en al zijn bloedbaden
Door de tijd heen
Volkomen verloren worden.

Dat de handen van de zusters Dood en Nacht
Zonder ophouden, opnieuw en altijd opnieuw
Deze bezoedelde wereld zachtjes wassen.

Want mijn vijand is dood, een man goddelijk als mezelf
Is dood.

Ik kijk waar hij ligt, wit en stil in zijn kist -
Ik kom nader,
Buig en raak met mijn lippen lichtjes
Het witte gelaat in de kist.

modern voorbeeld

charles bukowski (1920-1994)

Een Radio Met Lef

Het was

op de tweede verdieping in Coronado Street.

Ik werd daar altijd dronken

en gooide dan de radio door het venster

terwijl hij nog speelde, en natuurlijk

brak dan het glas in het raam

en de radio zat daar dan op het dak,

speelde nog,

en ik zei tegen mijn vrouw:

“Ah, wat een heerlijke radio!”

De volgende morgen haalde ik dan het raam

uit de hengsels

en droeg het de straat uit

naar de glazenmaker

die er een nieuwe ruit in stak.

Telkens wanneer ik dronken werd

bleef ik die radio maar door het raam smijten

en hij zat daar dan op het dak

te spelen –

een toverradio,

een radio met ballen,

en elke ochtend bracht ik dan dat raam

terug naar de glazenmaker.

Ik weet niet meer precies hoe het afliep

maar ik weet wel nog

dat we eindelijk verhuisden.

Er was een vrouw beneden

die in de tuin werkte in haar badpak

en haar man klaagde

dat hij nachten niet kon slapen

omwille van mij

dus trokken we eruit.

en in de nieuwe woning

vergat ik

ofwel de radio uit het raam te gooien

ofwel

had ik er geen zin meer in.

Ik weet ook nog dat ik de vrouw miste

die in de tuin werkte in haar badpak,

ze groef nogal met die troffel

en stak haar achterste in de lucht

en ik zat dan in het raam

en zag de zon schijnen

over dat ding

terwijl de muziek speelde.

van "vrij vers" naar muzikaal parlando

EENZAAMHEID

we woonden tezamen op het vierde verdiep

in een huis waar nooit iemand sliep

dan liepen we naar beneên voor 'n goeie vriend

die ons riep door het raampje van z'n jeep

hier was alles eerlijk, hadden we nooit ambras

we leefden alledrie van de ziekenkas

en jij viel in je zomerjurk in het gras

o, we hadden mogen weten dat dit te mooi was

---

wat later liep je naakt, zelfs heel de zondag

toch zei je ons dat je daar geen zonde in zag

dan ging voor m'n ogen met die vriend overstag

en vond je nog dat dat aan mij lag

hier was alles vredig, waren we tevree

we leefden alledrie van het ocmw

toen zag zelfs je moeder mij opeens op tv

waar waren wij mee bezig, gingen wij in mee

---

eenzaamheid

is de reden waarom ik hier nu zwerf
onze buurman heeft het verkorven

z'n brede, zweetachtige lijf

verloren wij ver weg op een werf

en z'n gouden tanden in een blauwe autoband

eenzaamheid

blijft het woord dat ik in de muren kerf

ook mijn geliefde is gestorven

dr met een staaf doorkliefde hoofd

belooft de boomtoppen bloed in iedere nerf

een wilde winter waait dra door het land

arme honden zoeken nog een mand

laatste keer

eenzaamheid

snijdt door de ziel als een scherf

heel m'n leven naar de bijenkorven

m'n voetstappen in het krijt,

m'n tien vingertoppen in de verf

zo beland ik onderhand

op de voorkant van iedere krant

-mammie-ie-ie

waar zaten wij met ons verstand

liedjestekst als poëzie

jacques brel

Jacques Brel - Laat me niet alleen

Laat me niet alleen, toe, 

vergeet de strijd,

toe vergeet de nijd.

Laat me niet alleen, 

in die domme tijd, 

van misverstand, 

ach vergeet het want, 

't is verspilde strijd.

Hoe vaak hebben wij, 

met een snijdend woord, 

ons geluk vermoord.

 
Kom... dat is voorbij, 

laat me niet alleen, 

laat me niet alleen, 

laat me niet alleen.

Lief, ik zoek voor jou 

in het stof van de wegen 

de paarlen van regen 

de paarlen van dauw, 

ik zal heel mijn leven werken 

zonder rust om jou licht en lust 

goud en goed te geven. 

Ik sticht een gebied waar de 

liefde troont, waart de liefde 

loont, waar jouw wil geschied. 

Laat me niet alleen, 

laat me niet alleen, 

laat me niet alleen, 

laat me niet alleen.

Laat me niet alleen, 

Want, uit een vulkaan 

die is uitgeblust, 

breekt zich na wat rust 

toch het vuur weer baan, 

en op oude grond 

ziet men vaak het graan 

heel wat hoger staan 

dan op verse grond. 

Het wit mint het zwart, 

zwakheid mint de kracht, 

daglicht mint de nacht, 

mijn hart mint jouw hart. 

Laat me niet alleen, 

laat me niet alleen, 

laat me niet alleen, 

laat me niet alleen.

Laat me niet alleen, nee, 

ik huil niet meer 

nee ik spreek niet meer 

want ik wil alleen horen 

hoe je praat, 

kijken hoe je lacht, 

weten hoe je zacht 

door de kamer gaat. 

Nee, ik vraag niet meer, 

ik wil je schaduw zijn, 

ik wil je voetstap zijn, 

ik wil je adem zijn

Laat me niet alleen, 

laat me niet alleen, 

laat me niet alleen, 

laat me niet alleen...

gedichten-vormen

oneliner














een mens staat steeds op het kruispunt tussen angst voor de toekomst en spijt om het verleden.



het leven is een horizontale val.


mijn beroep is humor, dus als jullie de hele namiddag niet één keer met mij lachen, valt dat onder de categorie "pesten op het werk".


van alle publieken waar ik ooit voor heb mogen staan optreden, zijn jullie het meest recente.

gedichtenvormen

Haiku – 

japanse dichtvorm van drie niet-rijmende lijnen. 1e en 3e lijn hebben 5 lettergrepen, 2e lijn 7 lettergrepen. 'snapshot' van de natuur, aangaande een kortstondig moment of scène. vaak verwijzend naar de seizoenen...

door zomerregens

zijn de kraanvogels

korter geworden.

knoestige metsers

troffelen de stilte weg.

een geluid op steen.

een zachte wind viert

de teugels van de winter.

de zon vermaakt zich.

          

gedichtenvormen

limerick

gedichtje dat een grappig verhaal vertelt. vijf lijnen, rijmschema aabba en zeer strrak ritme, strenge regels aangaande aantal lettergrepen.

een lekker ding uit Amsterdam
die kon kronkelen als ze kwam
ze leek wel bezeten
en ik kan het weten
ze is nog steeds mijn enige vlam

Henk nam wat testosteron
Om indruk te maken op zijn honnepon.
Een beetje ontdaan
liet zij hem begaan
Maar vond dat hij 't niks beter kon

gedichten-vormen

epitaaf








Hier liggen mijn botten
jou aan te staren;
ik zou willen
dat het de jouwe waren.


Haar grote mond
liet niemand in zijn waarde, 
nu is die mond volgestopt
met wormen en aarde.

hier rust ons moe,
ze was er aan toe.

gedichten-vormen

sonnet

Zo tedere schade als de bloemen

Zo tedere schade als de bloemen vrezen

Van zachten regen in de maand van mei

Zo koel en teder heeft uw sterven mij

Schade gedaan, die nimmer zal genezen.

Eens, toen wij na de nacht tesaam verrezen

Lagen de rozen vochtig en gebroken, ik en gij

Wisten die lange nacht den regen, ik noch gij

Konden van teerheid immermeer genezen.

Gij hebt de witte en de rode rozebladen

Gebeurd in uw smalle hand, - zij vielen

Vochtig en sidderend weer in ’t diepe gras.

Hoe zal dan ’t hart van even tedere schade

Genezen, nu om u de rozen vielen

Nu uwe handen stil zijn, diep in ’t gras.

J.W.F. Werumeus Buning

univocaal gedicht

miss piggy vind ik lief