vrijdag 24 juli 2015
state of being, 24 juli 2015
waarin vitalski geheel lineair zyn voorbye dag overschouwt; dewelke evenwel, hier alles eerlyk genoteerd, in geen enkel opzicht wereldschokkend was...
rond vyf voor elf in de voormiddag wakker geworden. mollie was in het knutsel-atelier in "het werkhuys" en rocco in de crêche, dus ik was met luv alleen, zeer tof.
tezamen zodoende televisie gekeken, van twaalf uur smiddags tot twee uur smiddags. dat heeft wel iets voos, iets té passiefs: om zo meteen na je ontbyt al naar de televisie te liggen zien; maar: dit is voor ons de enige wyze, de kinderen zo vroeg wakker wordende dat luv savonds ook ongeveer tezamen met hen weêr in slaap valt.
het werd, op netflix, "a study in scarlet", dwz de eerste aflevering van de bbc-sherlock-holmes-reeks met benedict cumberbatch. in het najaar staat er my opeens, in een cultureel centrum, een lezing over sherlock holmes te wachten.
de serie is erg goed, maar niet steengoed; de suspens-effecten zyn een beetje kinderachtig (bvb de zogenaamde "spannende muziek", telkens tydens de achtervolgingen...) juist de ironische verdraaiingen van het oorspronkelyke holmes-canon zyn wel briljant goed uitgedacht.
om drie uur smiddags, slapjes lezende in de wel zéér mooi uitgegeven dagboeken van lewis carroll, optenief in slaap gevallen, in de zetel, en een uur daarna de kinderen gaan halen; ikke de zoon, luv de dochter.
ik moet er altyd van profiteren als ik alleen met rocco thuis ben; tezamen lezen en tezamen spelen; omdat dit alles niet meer kan van zodra de moll arriveert, die me compleet opeist, onverbiddelyk.
ysjes gaan halen in de winkel om de hoek, voetballen in de tuin. "lotto" spelen.
gisteren mollie overigens leren schommelen. je zou denken dat een mens dit geheel intuïtief opbrengt: naar achteren gaan hangen om naar voren te schommelen, naar voren gaan hangen om naar achteren terug te schommelen; maar mollie deed het obstinaat verkeerd, dat zouden jy en ik zelfs niet kunnen.
rocco en mollie vechten aldoor als twee welpen, maar rond zes uur werd tweedes genoemde, traditioneel ook, geleidelyk aan te agressief onhandelbaar; dan heb ik haar twintig seconden lang moeten opsluiten in het waskot. na die twintig seconden kwam ze dan volledig geswitcht terug buiten, ging aan tafel zitten en maakte twee fenomenaal mooie tekeningen.
rocco is er al meê begonnen de viool te vernietigen, die ik vorige week via e-bay had besteld voor m'n toneelstuk met gert jochems. er is iets (maar wat precies?) in die viool terechtgekomen; iets dat je er natuurlyk nooit meer terug uitkrygt, maar dat wel erg hard rammelt... maar oké hy is een écht muziekliefhebber...
om halfnegen savonds naast mollie liggende, in haar slaapkamer, maar ikke dan op de harde grond, in slaap gevallen, eerder dan zy.
daarna by rocco gaan liggen en wéér ingeslapen. luv was intussen beneden, een mens uit aarschot aan het opwachten die keukenstoelen ging komen leveren rond halfnegen.
die stoelen zyn wel goed, het is wennen aan de groene kleur, maar alles moet niet altyd strak wit zyn. myn generatie heeft dat gedaan: van de woonkamer een uitvergroot ziekenhuis gemaakt, wit, smetteloos, kaal - het ergst is overal waar je komt dat in de muur vastgevezen kolossale televisie-scherm...
om tien uur savonds het spelletje "tankslag" (uit de kringloopwinkel) met luv willen spelen, doch de regels blyken toch te ingewikkeld voor zomaar meteen. dan maar voor twintig minuten "twin peaks" weêr aangezet. een goeie serie om daartydens te babbelen en/of pannenkoeken uit de kast te gaan halen, een echt "plot" is er toch niet, je kykt ernaar zoals naar een doek, met vooral bloedmooie muziek erby. de serie kan probleemloos worden afgezet van zodra het bedtyd is voor luv. een echt spannende, verslavende serie zouden we nu geen zin in hebben.
rond elf uur savonds naar de machine-kamer. opruimen terwyl "terzake" speelt. tax-shift my ass. het geld moet komen van de ryken "maar dat kan alleen op europees niveau" (maak daar maar van: op mondiaal niveau. of maak daar maar van: in het jaar 2790 in wonderland.)
grote opluchting wel: één van myn eigenste, belangrykste schuldenaren heeft vandaag gestort, blykbaar. voor de rest van deze zomervacantie geen problemen meer!!...
wel eventjes beziggeweest met de boekhouding daaromtrent...
daarna een goed uur op lewis carroll gestudeerd. ja, nu werkelyk "studeren" is dit; je kan wel heel veel boeken lezen, maar wat onthou je daarvan? op sommige namen en data moet je toch echt "blokken" - ikke toch. (soms weet ik echt niet waarom ik lees... het ogenblik waarop ik een boek wegleg, weet ik al totaal niet meer wat er eigenlyk in stond...)
alice liddell (het model van alice in wonderland) heeft ooit een kortstondige romance gehad met prince leopold, de jongste zoon van queen victoria.
vervolgens, jahwe redde my: studeren op de conference "blauwbaard". pas eind september moet ik dat verhaal plotseling weêr live brengen, na een pauze van tien jaar, ergens in gent, doch in september heb ik nog zoveel andere dingen aan m'n kop, dat ik my er nu al mondjesmaat op voorbereid.
het leeuwenaandeel myner vrienden heeft een deadline nodig om te kunnen arbeiden, maar by myzelf is dit precies andersom. gisteren nog zei ik tegen gert jochems:"ik ben bang dat we voor de première van dit suk, tyd tekort gaan komen," waarop gert zei:"hu?? ik ben," sprak hy, "ik ben in het geheel myner leven nog nooit zo vroeg aan een toneelstuk begonnen..."
in feite ben geen honderd procent in orde, merk ik nu. griepachtig warm en dan weêr koud, suf in het hoofd. nochtans zie ik er goed uit, beter dan ooit, althans beter dan ooit dit jaar.
morgen weêr een integrale kinder-dag... ik zie die mensjes fenomenaal graag maar ze zyn een beproeving ook... hoe lui en gemakkelyk en contemplatief was myn bestaan zonder kinderen - hoe heb ik my, op zo erg late leeftyd, nog zo erg kunnen "laten vangen"...
donderdag 23 juli 2015
prent vd week
in De Tyd
over die oma die wettelyk verboden is geworden nog meê te doen aan de nationale lottery
fam life
sinds ze atoma-schrift heeft gekregen,
is mollie aan het "schryven" geslagen;
zoals hier, heeft ze nu al een twintigtal bladzyden by mekaâr...
state of being, 23 juli 2015
die repetities met gert jochems verlopen wel vlot - zwak uitgedrukt, dan nog; er heeft zich namelyk, begin ik in te zien, nog nooit één enkel, geringste meningsverschil tussen ons voorgedaan. dat gaat erg ver. normaal gezien, zegt tydens zo'n proces de ene mens:"zeg, hierzo gaan we toch beter iétsje trager," waarop de dan de ander eerlyk van mening is:"neen, dit moet juist, vind ik, heel erg vlug gaan, zo vlug mogelyk!" etc. doch heden is het aldoor:"ja, da's wel goed..." "ja, een goed idee!" en da's al. ik heb zonder overdryven nog nooit, ooit, een toneelstuk tot stand zien komen met zo'n verbluffend gemak. gewoon de hele tyd rechtdoor ryden.
savonds, de repetitie voor "pech en geluk", in turnhout, ging althans ook pakken beter dan de vorige paar keren. voor het eerst ooit hebben we alle scènes na mekaâr gespeeld, zodat de acteurs nu eindelyk zelf het verhaal begrypen waar ze een deel van zyn - en zodat ikzelf gelukkig mocht inzien, als proef op de som, dat dit verhaal wel overkomt; dwz het vrolyke café wordt geleidelyk aan erg droevig, en het droevige café een beetje vrolyk; je ziet dat logisch aangroeien, heel goed...
myn brein is op het ogenblik wel suf, ik ga het hierby laten...
ik heb dorst maar er is niks juists in huis...
woensdag 22 juli 2015
wat deed je ten dinsdag
de datum klopt hier niet, omdat die door myn eigen schuld op de valreep verschoven is moeten worden...
en gedurende dat halfuur moet je een soundcheck zitten bywonen.
maw je gehele etmaal is gewoon één lange oneindige soundcheck - zonder dat je moet spelen.
give me a break
even tussendoor - over myn broêr srg
myn broêr serge (c) ontwierp hier dit gehele giga-podium...
maandag 20 juli 2015
zinvolle informatie
1. het oudste door mensen gemaakt voedsel is kaas.
2. op twintigjarige leeftyd zyn we reeds twintig procent van de capaciteiten van onze reukorganen kwytgeraakt.
3. alle continenten hebben een naam waarvan de eerste letter gelyk is aan de laatste letter, althans in het engels.
4. het nationale volkslied van qatar duurt 35 seconden.
5. in "pulp fiction" wyst iédere klok op 20 na 4.
6. een "jiffy" wil zeggen één honderdste van een seconde.
7. rystpapier bevat géén ryst.
8. een mens slaapt over zyn leven verspreid gemiddeld 25 jaar.
9. rechts-handigen worden aanzienlyk veel ouder dan links-handigen.
10. een mens heeft gemiddeld 100.000 haren op zyn kop.
11. vingernagels groeien vier keer sneller dan teennagels.
12. victor glorieux heeft ooit zes uurs lang in een geblokkeerde lift gezeten, niet beseffende dat hy zelf een knop moest indrukken.
13. de italiaanse vlag is ontworpen door napoleon.
ingezonden kortverhaal,- door victor glorieux
jonathan druyts, een personage dat werd verzonnen door victor glorieux, een nonkel van vitalski, is op avontuur in syrië. heden schrok hy van een wagen met daar aan vastgeketend, aan de trekhaak, een dood mensenwezen...
hy was ermeê doende, naar die twee zussen, die ze waren, toe te stappen; ogenblikkelyk intens overvallen door die schrille, schroeiende, schreeuwende windhozen van overal, als was 'ie hier nooit eventjes uit weggeweest.
hy dacht:"ze denken dat ze my overheersen, dat ze alles zélf bepalen - ik laat my echter niet kisten!" hy nam zich voor om zélf de vragen te zullen stellen, en dan niet eens de meest logische vragen ("hoe komt het dat jullie nog leven? wat doén jullie hier?")
hy wendde zich tot patricia in het byzonder - ze was nog mooier dan ooit! maar: hy onderdrukte zyn gevoelens. hy zei dit volgende, zo bits dit maar kon:"waar," zo vroeg hy, "kan ik hier ergens myn smartphone opladen?"
"waar je naartoe gaat," zei de zus van patricia, "zal je vast elektriciteit genoeg vinden!"
vervolgens viel jonathan zyn blik op de voorruit van het stoffige vehikel. en dus vanzelf ook op de chauffeur die daar zat; een schrikwekkende verschyning, op alle manieren in akkoord met àlle meest typische clichés van dé allermeest gemiddelde syrië-stryder. toch schrok jonathan niet overdréven van hem - alsof er in de blik van die man ook iets spottends lag, iets dat deze vreemde, erge situatie niet integraal ernstig nam.
"je hebt het geraden," zei patricia. "je kent hem, maar," zei ze, "in een geheel andere gedaante."
"lemarc!" kreette jonathan.
"je raadt het," scheen lemarc hem te willen zeggen, met een knikje.
dit heette geen wonder - hy daar, die zogenaamde nep-rechercheur van ze, en die twee valse, bedrieglyke zussen hierbuiten, die speelden, met hun gedrieën, één spelletje -"we moésten dit allemaal zo opzetten," zei patricia vlug, "onze vrienden in het westen moeten denken dat we dood zyn."
"stap in," zei lemarc, "en rap ook!"
zo werd jonathan in de wagen naar binnen geduwd. "neen!" riep hy uit, het lyk indachtig, dat aan die ketting hing aan de trekhaak van deze wagen. "laat my hieruit - ik wil niet!""je zal het begrypen," zei lemarc droogweg. en zei nog:"ga toch zitten!"
tenslotte zette lemarc de eerste versnelling in - en begon te ryden...
agenda
ten dinsdag, 21 juli: -overdag: repetitie met gert jochems
-avond: live op By sint-jacobs, gent
te woensdag, 22 juli: -overdag: repetitie met gert jochems
-avond: regisseren "pech en geluk"
te zondag, 26 juli: namiddag: live poëzie op het bouckenborg-park-festival
linkie
http://www.vpro.nl/speel.POMS_VPRO_056327.html
state of being, 20 juli 2015
vandaag doe ik het nog eens met een zeker lystje... mispryzend, en terecht mispryzend, deed gerard reve, toen die nog leefde, wel eens deze volgende uitspraak, namelyk dat er volgens hem tegenwoordig byna geen echte schryvers meer bestaan, maar wel, in plaats daarvan, wat hy noemde "noteerders". een soort journalisten die maar opsommen wat ze waarnemen, zonder spanningsboog, zonder symboliek. dat klopt maar eigenlyk lees ik wel grààg notities.
dag-indeling: volstrekt ontregeld, vanwege dat taxi-spelen naar de ardennen en terug. (wat ik wel met veel plezier deed; de auto zynde dé biotoop om in te repeteren, byvoorbeeld op stunt-gedichten. zo ben ik zaterdagnacht "het grynsgedicht" letterlyk twee uurs aan een stuk aan het opzeggen geweest - en toch ken ik het ding nog altyd niet vlot genoeg.) maar: vandaag was ik dus om acht uur smorgens al uit de veren - doch lag ik om vier uur snamiddags een uurlang te snurken in de leêren driezit.
sociaal leven: sinds ik kinderen heb, zie ik doorgaans nooit nog iémand, tenzy voor myn werk. dezer dagen evenwel en in ieder geval toch, o lezers, op bezoek geraakt by benno barnard (voor myn "werk") in het gezelschap van onder anderen nana ramael (voor het "plezier"), én zelfs by eric somers in waulsort. by eric was ik wel te vroeg weg want nadien realiseerde ik my dat ik hem nog had wensen uit te horen over zyn opvattingen over de pre-rafaëlieten. - gisteren in de zomertuin van myn pa en myn ma gegeten, waar ook present tekenden twee van myn broêrs, een schoonzus en oom-zegger enak. (in de kringloop-winkel my onlangs aangeschaft, uit zuivere nostalgie, het m.b.-bordspel geheten "tankslag" - met de bedoeling dit zalige spelletje eens aan te leren ààn die enak.)
gezondheid: huid niet desastreus maar ook niet optimaal. zeker niet zo tof als drie weken terug. my daarnet geschoren, omdat een snor by my schilfer-vlokken creëert. na het scheren zie ik eruit alsof ik uit de loopgrachen kom. -- ook, daarnet nog, redelyk haastig twee bruine boterhammen gegeten en daardoor plotsklaps fenomenaal veel pyn vanwege myn, medisch zogenoemde, "spastische slokdarm"; broodhompen die té traag naar beneên zinken, en je gehele borst zodoende meêdogenloos opentrekken, écht alsof je dood moet!! een gevoelen dat tien minuten voortduurt- aaah... aaah... voorts alles okidoki. tydens het mediteren per ongeluk in slaap gevallen.
financiën: zou 4.000 euro op myn rekening moeten hebben, doch in de praktyk staat er net geen 400 euro op, namelyk doordat myn schuldenaren allemaal op reis zyn vertrokken. de lafaards! en dit terwyl ik deze week de flyers en affiches moet laten drukken voor myn nakende najaarstoer. maar: okay, ik ben érg tevreden over het geheel; mocht ik vanaf vandaag geen énkele niéve job meer binnenkrygen, dan zou ik my pas in september 2016 zorgen moeten maken. het is vaak anders.
bibliotheek: die alice-in-wonderland-verzameling vult toch al één plank, ik zal deze week die boeken eens één na één belichten. ik doe, sinds ik een creditcard bezit, niet méér geld op aan boeken dan vroeger (dat is nu 'ns een echte "noteerders-zin", compleet stylloos), maar: wél zyn het nu allemaal de extreem juiste boeken - vroeger kwam ik met dit of dat thuis "by gebrek aan beters". nu brengt de postman my boeken aan, die sinds 1887 niet meer in de boekhandel zyn geweest - aan spotpryzen, en altyd érg goed verpakt (soms wil je het gewoon niet openmaken.)
werk: juli en augustus praktisch nul optredens, maar wel om de haverklap telephoons voor extra optredens in het najaar. zelfs heeft het my nu bereikt dat ik in september zomaar ineens nog 'ns de conference "blauwbaard" ga spelen - is tien jaar geleden, die tekst moet dus totaal weêr vanonder het stof - voor één opvoering. toch zeg ik àltyd ja. altyd altyd.
kinderen: mollie wil leren fluiten. ik zeg haar, zonder liegen, dat bruin brood eten, helpt, en sindsdien eet ze dus bruin brood, zelfs in die mate dat ze vanmiddag niet wilde gaan fietsen, want 'ik ga bruin brood eten'. daartegenover rocco james conan: huilt toch iets vaker dan vroeger, een literair soort zeur-huilen, zeker als 'ie vermoeid is. doch: is druk bezig zindelyk te worden daarenboven. nog zes dagen crêche en hy is volwassen.
religie: zelfs david lynch zegt dat lyden niet noodzakelyk is - dat moet je dan maar gaan vertellen aan iemand die in het stof byt!!
schryven: ja, erg veel.
zwemmen: eventjes niet meer dagelyks, maar toch nog vier keer per week. (zal uiteindelyk toch een groot zwembad moeten hebben, met een dak erboven van glas en staal, omwoekerd met slingerplanten - om snachts in te kunnen zwemmen, na een optreden, met bach op de achtergrond.)
muziek: vanwege die site "yourlisten" ben ik toch weêr veel prince aan het beluisteren, demo's uit de vroege jaren tachtig die ik nog àltyd niet kende, myn collectie van tweeduizend bootlegs ten spyt. alleen van 1980 tot 1986 is dit écht subliem, maar dan wel alles, ieder stukje repetitie, ieder minuutje soundcheck, iedere kribbel.- pas op: ik luister ook veel naar gilbert & sullivan.
hoe laat is het? halfvyf snachts, slaapwel!!
-endquiz
je wint het stripverhaal "de val van de weêrwolf", al geraak ik nooit tot by de post om het pakket naar je toe te sturen...
afterLink
hoewel ik van tolkien niet veel moet hebben, heb ik my toch, voor de zoveelste keer onderweg naar de ardennen, achter het stuur met de kop-telephoon op, goed geamuseerd met deze documentaire hier (= traag ryden en één hoorn àf het oor. plus: op drukke wegen alles afzetten!!)
tussendoor legt iemand uit waarom de victorianen zo graag met elfen en feeën bezig waren: namelyk omdat de engelsen (niet de ieren, de saxen of de schotten) geen éigen sprookjes hebben; eerst werden die vernietigd door de fransen, in 1066, de battle of hastings; en lang daarna, maar veel vroeger dan elders, sloeg in engeland de industriële revolutie zo erg toe, dat er geen tyd meer was voor mondelinge verhaalkunst; toen de engelsen die dan toch wél wilden oprakelen, naar het voorbeeld van de gebroeders grimm in het trage duitsland, was het te laat.
dus dat verklaart het succes van tolkien; eindelyk hun eigen, dwz engelse "fairytales"...
ook interessant is de invloed van WOI-landschappen op de ban van de ring...
ingezonden kortverhaal,- door victor glorieux
jonathan druyts, een personage dat werd bedacht door victor glorieux, een nonkel van vitalski, is net de syrische grens over. hy staat bovenaan in een klein huis - doch wordt verzocht om naar beneden te komen...
"op den duur, dat spreekt vanzelf, op den duur zal ik wel naar beneden moéten," dacht jonathan eenvoudig - oprecht pogende, met de eerste, de beste redenering die in hem zou opduiken, zyn eigenste, verlammende schrik ietwat af te wenden. "immers," dacht hy nog voort, "hoe zou ik het aankunnen, hierboven te blyven, voor eeuwig en immer? daar moét op een ogenblik vanzelf een eind aan komen..."
voorzichtig dacht hy daarna:"toch zal ik een beetje treuzelen dan!"
en die laatste gedachte, die over dat treuzelen, wist hem wel degelyk een zekere troost te verschaffen.
hy was, wist hy, als een speelbal, en niet veel méér, in de vier machtige handen van die geheimzinnige zussen - hoe kon het trouwens waar zyn, dacht hy vlug, dat zy nog leefden?? wat waren zy van plan met hem?? maar: dit alles wilde zeker nog niet zeggen dat hy nu volstrekt en automatisch, en voor altyd en gratis, hun dwerg-slaaf zou zyn! "ik bepaal zélf het tempo!" sprak hy ferm.
hy wilde zyn kleêren weêr aandoen, maar dan toch weêr niet. die prullen, die het waren; zo klam, zo verscheurd en versleten, zo nutteloos antiek...
hy legde al het textiel terug opzy - "die tyden,"-(en daarmeê wilde hy zeggen: de tyden waarin dat vestje en zo hem tooiden),-"die tyden liggen voorgoed àchter my!"
hetzelfde gold als het ware,- al vond hy dit zelf wel merkwaardig -, zyn velerlei gekreukelde, opgerolde turkse lira, als dode korrels nu over het tafelblad; zo panisch als hy met dit papiergeld was omgesprongen nog in ankara, zo achteloos, zo werkeloos kon hy dit heden bezien. "ik kan het gewoon niet meer opbrengen," zag hy in, "om dit te blyven koesteren, om dit optenief in myn kleêren te gaan verstoppen alsof myn leven ervan afhange."
ten eerste moest deze ommekeer in zyn attitude hebben te maken met de munteenheid in kwestie - waren deze turkse lira, die het waren, in syrië wel van betekenis? syriërs noemden hun eigenste munt evenééns "lira", naar jonathan druyts dit had opgezocht op wikipedia, via zyn smartphone, nog in belgië, nog onderweg naar de vlieghaven; maar: dat wilde misschien niet veel zeggen...
ten tweede had zyn plotsklapse desinteresse voor dit geld zeker te maken met het zuivere inzicht dat in syrië, waar hy nu toefde, geheel àndere regels golden, wel duidelyk. alles dat hiér bestond, enkel of te maar alleen te maken hebbende met zuiver leven - ofte zuiver sterven. en niks anders. alle rest (alles dat geen betrekking had op doodgaan) was pietluttig in syrië.
dus: hy liet zyn spullen liggen - behàlve toch, naar 'ie merkte, zyn smartphone, dat moderne kleinood. daar hy zyn moeder wilde bellen - plus ook zyn nonkel ben.
na hier op deze wyze toch een goed kwartier, naar hy dit inschatte, te hebben staan stommelen en filosoferen (misschien waren het in waarheid nog geen vyf minuten geweest...), voltrok het hier volgende feit zich: namelyk dat er vanaf beneden, vanuit die gruwelyke land-rover in de woestyn, luidruchtig werd geclaxoneerd. "ik kom eraan!!" riep jonathan ogenblikkelyk uit.
daarna werd hy vanzelf weêr die erbarmelyke mens indachtig - die mens die, zoals geweten, voor dood aan die land-rover was vastgeketend, aan een touw aan de trekhaak van dat vehikel - en optenief overviel onze held een afgryselyke schrik. "komaan!!" riep patricia vanaf beneden. "ik kom eraan!!" riep hy weêr, en daalde dan toch, zich fataal een katholiek kruis slaand, de yzige, stenen wenteltrap af.
wordt vervolgd
zaterdag 18 juli 2015
prent vd week
--wel precies geen kei-goeie photo hier...
wat deed je van het weekend
myn vrouw en kinderen gaan afzetten in een dorpje in de buurt van durbuy...tezamen meteen hoop van haar collega's (schoolleraressen) heeft luv hier een tent in de tuin van een vriendin gezet...
my in het hôtel evenwel té rusteloos wetende, zag ik myzef daar om drie uur snachts maar weêr weglopen, om in één ruk naar hier, de machine-kamer in antwerpen, terug te keren.
om vyf uur snachts zeer bly dat ik weêr thuis was...
ingezonden kortverhaal, - door victor glorieux
jonathan druyts, een personage van victor glorieux, een nonkel van vitalski, is gearriveerd in syrië - en staat daar meteen oog in oog met een mensenwezen dat, met een sleepketting, achteraan een jeep werd gebonden.
kort voordat hy naar dit onmenselyke oorlogsland op reis was vertrokken, nog geen integrale week geleden, had jonathan druyts iets gelykaardigs moeten aanzien, niét ergens op een verre uithoek van youtube, doch wel, doodleuk en/of onaangekondigd, op het televisie-journaal van de v.r.t.: een geradicaliseerd syrië-stryder, zittend achter het kalfsleêren stuur van, naar te zien viel, een soort land-rover, sprak luidruchtig de camera aan:"ben je aan het filmen? goed zo! komaan," zo riep hy, "komaan, laat zien wat ik achteraan m'n wagen heb hangen!" dit riep hy uit, in tweevoud, waarna de camera inderdaad, aan de trekhaak van dit vehikel, een gestorven, door de woestyn getrokken mens liet zien. daar nog eens bovenop becommentarieerde die chauffeur tenslotte, niet zonder waanzinnig hard te lachen:"éérst reed ik met een sportwagen, daarna reed ik met een quad - en nu ryd ik hiérmeê!"
dit onverwacht in zyn brein ingeplante stukje televisie was dagenlang in jonathan zyn ziel blyven nawerken, derwyze dat 'ie de slaap niet eens meer kon vatten. "ik zou er inderdaad byzonder veel voor over hebben," zo dacht hy dan gestaag, "ik zou er inderdaad byzonder veel voor overhebben, geef ik toe, om ook zélf eens op televisie te komen,"- byvoorbeeld: in dat amerikaanse televisieprogramma dat heette "how dare you?", daarin zag jonathan wel eens iemand heen en weêr zwemmen in een aquarium: geheel naakt, tussen een integrale school bloeddorstige witte haaien - "maar: dat zou ik er ook voor overhebben," sprak hy toen luidop, tevens bedenkend dat die haaien naar alle waarschynlykheid op voorhand een erg goed ontbyt hadden gekregen, -"maar dit hier," dacht hy dan, terugdenkend aan die uitzending met die land rover, "dit hier dan weêr niét, dit hier zou my één brug te ver zyn. neen, dan liever helemaal géén televisie!"
uiteraard (dit behoeft geen betoog), uiteraard bedoelden-'ie dat 'ie voor geen geld aan touwen door de woestyn zou willen worden gesleept - maar: evenééns bedoelden-'ie dat 'ie zou passen voor de positie van die chauffeur. "want," aldus ging jonathans redenering, "op dit ogenblik, voor het oog van de camera, met de zon in het zenit en met zyn haar dat goed ligt en alles, waant die chauffeur zich een gehele god, één van leedvermaak zonder eind, en nu lachten ook zyn kameraden met hem meê; maar: hoe eindigde zo'n dag? ook die chauffeur zou nu nooit meer, ooit nog, rust kunnen vinden, doch alleen maar hoeven te blyven en nog meer te blyven voortvechten - in de hoop ook zélf vroeg of laat, liefst vroeg, aan flarden te zullen worden gereten. dus wat had 'ie eraan, kortom, dat hy nu dan wel, voor eventjes althans beroemd was geworden? ("maar kampbeulen," zei toen een vriend van hem nog, met wie hy daarover een gesprekje had, "kampbeulen speelden toch ook lieflyk verstoppertje met hun kleinkinderen, meteen nadat ze terugkwamen van een shift by de gaskamers,"- "dat was," zei jonathan bits, "dat was iets helemaal anders. de nazi's waren van een koele berekening. ze waren ook helemaal geen zelfmoordterroristen, ze wilden zelf blyven leven. en dus niet, zoals jihadi's het noemen, 'een knopje doen', op 'n goeie dag."
intussen hadden patricia en haar zus zyn aanwezigheid in het venstergat opgemerkt. patricia deed teken naar hem -"kom naar beneden!" zei ze.
"goddorie", dacht jonathan, een koude, zweetachtige rilling ervarende, die geheel zyn ruggenmerg doorspekte. "ik zit er meteen tot over myn oren helemaal in..."
Abonneren op:
Posts (Atom)
