om eens strand, een machine, mensen ondersteboven aan touwen, in zekere zin met violen, zeer hoge touwen. door de wind ontstond er uit die touwen, in de hoogte, een moeilyk te controleren maar toch erg subtiel fluitend geluid, dat erg subtiel muzikaal ontroerend was. dat was het rare: dat zo'n grootse en groteske installatie toch een spannende, ontroerende muziek scheen te kunnen teweegbrengen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten