toen ik rond elf uur savonds terug thuiskwam van een repetitie aan myn deuren-comédie, begreep ik dat daarboven, in de woonkamer, myn dochter alleen thuis was; luv allicht bezig zynde rocco james conan te gaan ophalen van de skateboard-club, ergens. mollie (dwz: myn dochter) was klaarblykelyk doende, te zingen, tegelyk zichzelf begeleidende op de piano. dit is een uiterst zeldzaam gebeuren, in die zin, dat ze nooit wil zingen-en-piano-spelen als ik er by ben; ze moet daar alleen voor zyn; ergens begryp ik dat ook wel. dus nu van deze moment moest ik profiteren, ze had de nochtans zware luidruchtige benedendeur niet horen dichtvallen, ik bleef halfweg op de trappen staan om aandachtig te luisteren.
zonder overdryven: echt waar heb ik nog nooit in myn leven ooit, muziek gehoord die Nog Mooier was dan dit hier...
jullie zullen zeggen: jaja, vaderliefde en al die dingen, en die heimelyke situatie - maar dat was het niet. of alleszins was dat het niet alleen. dit was tevens objectief, muziektechnisch en semiotisch, dé allerbeste muziek ooit gespeeld.
dank, god!!...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten