de dinsdagclub de voorbye dinsdag better than ever. ik geef toe dat ik de laatste drie jaar geen slechte reclame meer maak voor myzelf. vroeger deed ik dat soms wél; in naam van, misschien, de waarheid, weet ik veel; hierzo komen te emmeren, dat een of ander optreden zopas gespeeld, niet echt zo héél zo goed verliep; dié onvruchtbare gewoonte, die het was, heb ik afgezworen - maar: het goeie is, dat dit er in de toevallige praktyk helemaal niet toe doet: omdàt, inderdaad, àl myn gigs de voorbye drie jaar gewoon steengoed waren. niet alleen betreffende myn eigen prestaties, wat niet zo wonderlyk is, maar eveneens qua verkoopcyfers, catering, groupies, shuttling, you name it.
rond vier uur snachts was ik overal klaar meê - doch: om halfzeven moest ik weêr op, toch wel. om, zoals vaker, myn dochter naar school te ryden, dwz van antwerpengrad naar evergem (gent). en daarna natuurlyk weder terug, ik woon daar niet.
is afzien - maar is vooral goddelyk. te weten dat je dit dappere kind even die rust kan geven. dat die nu eens eventjes niét met die bus of die trein de koude wereld in moet...
haar eerste middelbare schooljaar deed mollie ergens in een school in wilryk; antwerpen-noord naar wilryk en terug, was, eigenlyk, op de keper, een grotere torment dan van antwerpen naar gent en terug. antwerpen gent is meer langdurig ryden, maar minder "de zotte morgen". zelzate en omstreken rond zeven uur smorgens,:dat heeft, tenminste, iets van, vind ik, een platenhoes van, byvoorbeeld, vooral, ja zelfs, joy division...
thuisgekomen, vervolgens: nog gauw naar de glascontainer, met post-dinsdagclub-afval; was dringend.
dan mails sturen en bellen, en dan slapen tot smiddags - en dan weêr: fuck!!!
totaal vergeten!!!
ik had om 16u een vergadering in café gust!
onderwerp: de dinsdagclub opnieuw in het rivierenhof?
geen tyd om myn pyjama uit te trekken, broek dus erover heen. tandenpoetsen: terwyl je al op de fiets ziet. flink doortrappen - om te merken: oef!!! nét op tyd hier aankomen!!!
om dàn te beseffen: o nee. die vergadering was niet woénsdag. dat is vrydag pas...
savonds de laatste werkelyke, private repetitie rond de deurencomédie... de ploeg is er klaar voor ook, op een moment moét een acteur voor ménsen kunnen spelen...
eigenlyk de eerste keer ooit dat ik een stuk heb gemaakt zonder achterliggende soundscape, zonder dynamisch licht; gewoon één lichtstand, en spelen maar. ook zonder woordspelingen, zelfs. alléén maar situatie en karakter. is ook het meest naturel zo...
eigenlyk de eerste keer ooit dat ik een stuk heb gemaakt zonder achterliggende soundscape, zonder dynamisch licht; gewoon één lichtstand, en spelen maar. ook zonder woordspelingen, zelfs. alléén maar situatie en karakter. is ook het meest naturel zo...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten