state of being, 13 aûgustus 2026

na de dinsdag komt er, in regel, voor myzelf althans altyd, zoals jullie weten, de zogenaamde "slappe woensdag". wat dik in orde is: zolang ik niet ergens naartoe moet.

    de meeste blue-crewers zyn, nu midden aûgustus, terug thuis na hun verderfelyke vacantie - dus: de dinsdagclub is, na de voorstelling zelf, met dank aan dier hulp, tameyk snel weêr helemaal aan de kant gezet... de stofzuigerman, dannie, is zelfs terug... zodat ik, alles byeen, rond één uur snachts weêr thuis ben.

    er wacht my dan nog, beste lezers, een gehele résem van verdere klussen; allerlei gepruts, dat my wél aangenaam is, aangezien metéén na zo'n gig in bed stappen, toch van redelyk tot totààl onmogelyk is.

    de wagen uitladen. de vuilniszakken en het oud papier buiten zetten (woensdagochtend komt de vuilkar langs...)

    de frieten en de bitterballen die ik van liz, in de club, heb meêgekregen, opwarmen en opeten - en: ondertussen myn nagels weder ontlakken.

    dat is iets curieus; ik ben best gek op die blauwe vingernagels van myn zelf: zolang de dinsdag duurt - maar: toch zyn die blauwe nagels de éérste dingen waar ik metéén weêr vanaf moet nadien.
    spullen verder opruimen. die kleêren, die guitaarversterker, die pinguindoos.

    douchen. myn haar ernstig wassen. dat blauw van myn gezicht af wringen - vooral onder de neus erg lastig. in de oren zelfs onmogelyk. ("myn tante, je zal haar wel kennen; die werkt, namelyk, in het secretariaat van het atheneum van schoten; en die zei, ha-ga, dat jy op woensdag altyd met blauwe oren in de klas stond.") ("mja - ja, dat zou kunnen...")

    dan nog eens, vervolgens, myn gehele administratie bolwerken. facturen betalen, alles natellen, alles opnieuw natellen. aan joyce van camp mailen dat er toch wél plaats is 18 aûgustus. het nieuwe affiche samenstellen - en naar myn broer doorsturen. dat moet allemaal dinsdagnacht nog gebeuren, woensdag zyn er weer àndere besognes, myn mailbox moet élke dag helemaal klaar zyn.
    myn broêr is dan ook zo krankzinnig, dat die om halfvyf snachts meteen terugmailt: "is die photo van rudolf hecke in orde zo?"

    tegen halfzes is alles klaar.

    dikwyls kyk ik dan nog één goed uur film. dat is dan het eerste moment van de gehele dinsdag, gerekend vanaf het prilste wakker worden, dat ik, even, "voor myzelf" heb, en dat ik even kan "relaxen" --- dié uitdrukking niet echt kloppend, echter; in de club zelf is het ook totaal niet een kwestie van "werken", het is daar, direct van zodra ik er mag binnen wandelen, ogenblikkelyk totaal lol trappen. fun, fun!

    fun fun

    oh baby

    fun fun

    oh baby

    wat best opmerkelyk is, van wezen ben ik, toch eigenlyk, een ongelukkige mens, ik ben erg pessimistisch en geloof in maar weinig - maar: in de dinsdagclub wordt myn leven SAVED BY ROCK&ROLL. blykbaar.

    

de slappe woensdag, vervolgens, ten slotte, was, zoals verwacht, erg kalm.

    myn gezin was aan zee, ik was alleen thuis, de hele dag.

    even naar de albert heyn geweest, voor koffi en voor kattenvoer, meer niet.
    aansluitend naar die laatste nog bestaande tydschriften-winkel geweest, die antwerpengrad nog ryk is, aan de grote markt, maar daar toch maar weêr een (minieme) angstaanval gehad (het is daar toch, kennelyk, net zo lief een boekenwinkel; te véél drukwerk, te véél...)- maar: in ieder geval dus toch even myn benen gestrekt. met de fiets, langs de dokken.
    dan weêr thuis, de hitte voorts trotserend door, de rest van het etmaal, poedelnaakt te blyven - met àlle gordynen goed dicht!!

    het is nu middernacht, en nog steeds ben ik alleen thuis.