vrijdag 6 januari 2017
donderdag 5 januari 2017
waar was je te woensdag
met als gevolg de gehele namiddag in m'n beddenbak in de machine-kamer... en daar hele rare dromen gehad...
dieren-quiz
jy dacht alle dieren ter wereld by naam te kennen? welke dieren zyn deze dan? benoem ze alle negen correct, en win een prys!
woensdag 4 januari 2017
waar was je ten dinsdag
lut zullen we na nu een tydje niet meer zien, want is zo zwanger dat ze letterlyk, uit verstrooidheid, sokken weghangt aan een kapstok - en autosleutels wegbergt in de koelkast!!...
daarom zit ik nu meer in de keuken met sandra (cfr rechts) chocomelk te drinken, dan by dier echtgenoot geert aan de knoppen...
eveneens overleden in 2016 -- I / III
robby vinny...
op 53-jarige leeftyd gestorven in het ziekenhuis van malle. hy stond ruim 20 jaar op de vlaamse podia. ook al stond hij nooit in de hitparade, toch was hy een graag geziene artiest. verschillende collega’s uit de showbizz hebben dan ook al hun medeleven betuigt. rob vissers, zoals hy in het echte leven heet, werd begraven op zaterdag 26 maart in wynegem. het was zyn collega en goede vriend dennie damaro die het overlyden bekend maakte op de sociale media.
II/III
sander de roo...
vlaamse zanger, overleed het voorbye jaar door een ongeval. hy was voor een glasbedryf aan het werk toen het drama zich afspeelde. deroo viel drie verdiepingen naar beneden. zyn collega’s zagen het ongeval gebeuren en werden in shock naar het ziekenhuis afgevoerd.
deroo was amper 42...
III/III
berre bergen...
de kreuners, de scabs...
tevens de echtgenoot van larissa ceulemans, van def dames dope, die ooit nog by my op school zaten (in het atheneum van turnhout.)
dinsdag 3 januari 2017
agenda
-------- LINE-UP "DE KLEINSTE REVUE VAN VLAANDEREN", LIER -------
14:00 veston, vijf minuten
14:05 joachim lambrechts, graffiti-artiest, zeven minuten
14:12 veston, vier minuten
14:16 luk ceulemans, geschiedkundige, negen minuten
14:25 ivan van rompaey, volkszanger, zeven minuten
14:32 quiz-tombola 1, vijf minuten
14:37 parlé texas, burleske, vijf minuten
14:42 tony hond, levenslied, vier minuten
14:46 de gebroeders jochems, theater, negen minuten.
---------
14:55: pauze, 25 minuten
-------
15:20: veston, vier minuten
15:24 quiz 2, vier minuten
15:28 de kasdragers, julius van houtven en gie tielemans, negen minuten
15:37 wyziwyg, musical, zeven minuten
15:44 parlé texas 2, vijf minuten
15:49 jan de smet, kleinkunst, acht minuten
15:57: quiz 3, vijf minuten
16:02: gabriella cuypers, operette, tien minuten
tot 16:12: afscheid, drie minuten
16:15 = einde.
state of being, 3 januari 2017
zoals hierboven reeds aangegeven, met de familie naar den decatlon geweest, volgens luv was ik hier ooit al wel eens geweest, maar volgens myzelf niet. veel volk, allemaal mensen met een goei voornemen, die komen hier nu belachelyke trainingsvesten passen en zo. en wy dus voor ieder een stel rolschaatsen. straks daarmeê park oost doorkruisen... mollie zei:"ik zal jullie wel lesgeven..."
dan aan de kinderen de kinepolis laten zien. waarachtig in de trant van:"kyk, dat zyn daar de trappen van de kinepolis. ja, ga daar maar eens helemaal op... en daarna weêr terug eraf zonder uit te glyden..."
ik heb ooit wel eens gewerkt in deze cinema, dat was een aangename tyd, ik moest films inleiden en tussendoor kon ik zelf een hele hoop films zien (was toen wel een slecht jaar voor de film, het jaar 2000.)
de affiches voor 2017 bezien. eerst dacht ik, "hoera, wonderwoman," doch toen begreep ik, "mmm, jammer - justice league..." een nieve apenplaneet eveneens in de maak...
daarenboven met z'n allen daarboven iets gaan eten. het lachen van onze kinderen in de pizzahut zo aanstekelyk, dat op den duur de gehele tent moest meêlachen...
thuis veel in de zetel kunnen blyven liggen, dwz niet te vaak opgeroepen om te komen helpen puzzelen of racen of knutselen. echt "werken" gaat niet in zo'n huishouden, maar toch aardig kunnen voortlezen in allerlei interessante boekjes...
snachts in myn eentje voortgekeken naar de langspeelfilm "son of saul" - hoewel de film oorspronkelyk heet "auslander saul"; klinkt mooier, maar inhoudelyk past "son of saul" beter. een onvergetelyke prent, echt verpletterend... zoals ik, o lezers, op deze blog, zoals jullie weten, al wel 'ns heb aangehaald: toen ik een prille twintiger was, schreef ik de mémoires van een oude man aan het stadspark, een zekere isaac rosengarten, die erin bestond om auschwitz te hebben overleefd; dat werk impliceerde twee jaar lang tien uur per week met die mens tezamenzitten om naar zyn verhalen te luisteren; om in die verhalen te worden ondergedompeld (een groot voorrecht); met deze film, "son of saul", kreeg ik voor de eerste keer sindsdien by een film het gevoel: zo is het, dit klopt, dit is juist. maar het geniale is dat je de film kan aanzien, dat je geen enkel moment hoeft weg te kyken... pfieuw...
slaapwel...
p.s. dat boek dat ik schreef voor die man, ligt eenvoudigweg by bol.com...
maandag 2 januari 2017
maandagbunnie
90 jaar oud, nog steeds geen leesbril nodig
(hier afgeschermd door myn broêr serge, de wereldberoemde tekenaar.)
photo (c) sir mcnelis
agenda dees week
te zaterdag:"constance en mathilde", laatste try-out, in t-theater, mechelen
te zondag, zeer vroeg smorgens: te gast op radio1, by ronald verhaegen, bar du matin
waar was je te zondag
links myn meter, dwz tante marleen, zus van myn moeder... frontaal links de andere zus van myn moeder, dwz tante brigitte; middenin een zoon van myn meter, dwz koen; en rechts dus weêr onze moemoe...
nutteloos feit (maar niet érg nutteloos)
in "het boek tegen de dood" van de wel enigszins overschatte elias canetti (zie: photo) lees ik over de proeven die een zekere miss fielde heeft gedaan met mieren. van de zeven mieren die zy acht dagen onder water had gezet, kwamen er vier weêr tot leven. andere mieren liet zy vasten, waarby ze hen niets anders gaf dan een beetje water op een gesteriliseerde spons. sommige mieren hielden dat meer dan honderd dagen vol. slechts drie mieren op honderd vergreep zich op den duur aan kannibalisme. andere mieren slaagden er juist nog in, om zelfs op de zeventigste vastendag een druppeltje honing uit te reiken naar exemplaren die er het slechtst aan toe waren.
wel kunnen mieren niet goed tegen de kou. dood gaan ze er niet aan, maar ze vallen zo in slaap dat ze in een toestand van verstarring terechtkomen die economisch wel heel praktisch is. schynt na lange tyd de zon weêr, dan komen ze toch weêr terug tot leven...
twee biografemen
1. marek edelman, een van de leidinggevende joodse rebellen tégen de nazi's in het getto van warschau in 1943, overleefde de boel, door weg te kruipen door een kilometers lange, ondergrondse rioolpyp van veertig centimeters hoog. na de oorlog (hy leefde nog tot 2009), zette hy zich yverug in voor de palestynse zaak.
2. de nazi-inspecteur kurt gerstein kreeg eind 1943 van kapitein wirth een rondleiding in een uitroeingskamp. de gruwel in kwestie nooit eêr aanschouwd hebbende, trilde hy enigszins op zyn benen, byzonderlyk by het zien van de werking der gaskamers. kapitein wirth stond daar geheel anders tegenover:"kyk," sprak hy begeesterd. "nu zyn ze bezig, die doden hun gouden tanden te trekken. kom, je moet zelf maar eens wegen, hoeveel goud hier in deze doos. en pas op, da's alleen maar van vandaag! echt, je hebt er gewoon geen idee van hoeveel wy hier dagelyks by mekaâr halen, aan goud, dollars en diamanten. dat is toch echt ongelooflyk?"
column streekkrant editie kempen
LIERSE KASDRAGERS
Dinsdag de tiende januari organiseer ik, in de namiddag, een waarachtige revue-voorstelling in De Mol, het schitterende, zeer levendige, door alles dat artistiek is fel gegeerde cultureel centrum van Lier. Tijdens die revue komt er een aantal gezaghebbende Lierenaren op de proppen, onder anderen de aimabele Kris Steenackers, voorzitter van de Lierse musical-vereniging Wysiwyg, maar ook Joachim Lambrichts, de in Londen geroemde graffiti-artiest, die menige muur in het Lierse van zijn prachtige fresco's voorzag. Ook de meest gerenommeerde Schapekop aller tijden, Jan De Smet, van wijlen De Nieuwe Snaar, passeert letterlijk de revue, maar de meest intrigerende gast op ons podium zal toch zeker een heerschap zijn dat luistert naar de naam Julius van Houtven.
Deze Julius is namelijk een kasdrager. En met zo'n "kas" wordt dan niet bedoeld een broeikas, noch een kleerkas of een kas om geld in op te bergen - neen, de betekenis is veel meer vroom: een kas is een kerkelijk schrijn, en in Lier zelf is die gemaakt van erg zwaar eikenhout en waarachtig zilver, alles bij mekaar goed voor 850 kilo. De Lierenaar zal niet versagen: één keer per jaar, telkens op de elfde oktober, wordt deze kas door 16 dappere mannen naar buiten getorst, en daarna de gehele stad rondgedragen, als een zogeheten "processie"- weer of geen weer (hoewel: één keer regende het werkelijk zo hard, dat de verhuis moest worden afgelast, namelijk exact veertig jaar geleden alweer…)
Middenin deze prachtig gebeeldhouwde kas ligt er, naar wetenschappelijk bewezen is, een stel eeuwenoude menselijke beenderen bij elkaar. De legende wil dat deze lugubere souvenirs het authentieke skelet vormen van de patroonheilige van Lier, Sint-Gummarus, een man van rond het jaar 800, die wordt aanroepen voor de genezing van gebroken benen maar ook voor een voorspoedig verloop van echtbreuken. Of dit écht Gummarus zijn beenderen zijn, is niet geweten, omdat de kerk hier geen wetenschappelijk onderzoek toelaat. Misschien niet onbegrijpelijk: in Mechelen mochten wetenschappers wél aan de slag met de beenderen van hun locale stunt-heilige, Sint-Rombouts, en daaruit kwam naar voren, dat die van vijftig jaar voor Rombouts waren. Maar wél worden ook in Lier de zegels ieder jaar gecheckt, om te kijken of de kas vergrendeld is gebleven - en dat is dus het geval: al langer dan een millennium is die kas niet meer open geweest.
850 kilo gedragen door 16 stoere krachtpatsers, dat maakt toch nog steeds meer dan vijftig kilo per persoon. En voordat jij nu, o lezer, naar de kasdragers van Lier gaat bellen om je als vrijwillig reserve te melden, moet je toch eerst dit nog weten: het meest lastige aan deze processie is, dat de Sint-Gummaruskerk, waar het ritueel plaatsgrijpt, een voordeur heeft die iétsje te laag helt. Dat wil zeggen: om buiten te geraken, moeten de kasdragers zich met gewicht en alles, een héél kleine beetje weten te bukken. En dààr gebeuren dus de ongelukken. Als er iemand zich te gauw bukt, krijgt een ander al diens gewicht te torsen, maar als iemand te traag bukt, dan moet die de integrale kas gelijk in zijn eentje heffen!! Het is dààr dat de Lierenaren hun "kas vreten"...
de "kas" van sint-gummarus...
column streekkrant editie antwerpen
GELUKKIG NIEUWJAAR
De tweede januari nam mijn schoonzus mijn twee kinderen mee naar een van de kleinste maar fijnste theaters in Antwerpen, het Appeltje, Lange Nieuwstraat 81, voor de onvolprezen voorstelling "Droomprinses". Door de schuld van die kindjes van ons, zijn mijn vriendin en ik nu al vijf jaar niet meer met zijn tweetjes geweest, dus ogenblikkelijk namen wij onze kans waar:"Liefste - dit is de éérste dag van het jaar dat de winkels in de binnenstad open zijn - let's go shopping!!" Op zich niet eens zo'n fijn idee, de feestdagen zijn als een grasmachine door onze budgetten geraasd. Niet dat ik mijn vrienden met overdreven veel cadeaus zou hebben overstelpt - ik iemand van de zeer weinige mensen zijnde, die het toch wél leuker vinden om te krijgen dan om te geven. Maar: de traiteur draaide overuren, vooral toen het plotseling zo koud werd, en goed eten kost ook geld.
Dat shoppen begon weinig romantisch; de winkel waar we het meest dringend naartoe moesten, was een telefoonwinkel. Mijn vriendin heeft een nieuwe smartphone, dus alle vele adressen in haar vorige, aloude telefoon moesten naar dit nieuwe toestel worden overgeheveld. En uiteraard was het in deze winkel, op het hartje van de Meir, bijzonder druk. In december moet iedereen mooie kleren hebben, en goeie flessen champagne, cadeaubons en bontjassen; in de voze maand januari heersen de meer technische behoeften; een nieuwe telefoonkaart, een nieuwe fietsketting. Toen we daar, na een goed halfuur aanschuiven, tevreden weer buitenkwamen, viel mijn oog op het gegeven, dat we ons recht tegenover lingeriewinkel "Hunkemöller" bevonden. "Komaan, schat," zo sprak ik fris. "Laten we jarretels gaan kopen." "Ach ja," zei mijn vriendin. "Ik zal dat hier in mijn eentje wel eens komen kopen." En daar had ik weinig verhaal tegen. Als vieze, vlug oud wordende man met stoffige baard daarzo tussen de beha's en slipjes te staan neuzen, misschien moet je al Guido Belcanto heten, of Maarten 't Hart, om het zelfs maar te willen doen.
Mee struinend met de vrolijke drukte, gingen we dan maar richting het Lombardenvest. "Binnen een halfuur moeten we terug in het theater wezen," zo rekende ik uit. "Dus: we hebben nog nét tijd genoeg om eens langs te gaan bij de Standaard Boekhandel." Waarop mijn vriendin met een zucht mijn gehele bestaan samenvatte:"Boeken en lingerie, daar leef jij voor." Wat nog waar is ook. Alleen, wat een anti-climax: die mooie De Standaard Boekhandel in de Huidevettersstraat blijkt integraal te zijn opgedoekt. Overal tegen de gevels staan er stellingen aan, met daarop een zeildoek waarop in gigantische letters:"Hier Komt Een Inno!" Als opdoffer kan dit tellen. Ik hou wel van het personeel van de Inno, maar in de winkel zelf word ik duizelig. Een Wijnegem Shoppingcenter in het mini...
"Ja," zo gaf ik toe. "Dit is inderdaad dé perfecte metafoor voor mijn bestaan: verlangen naar boeken en naar lingerie - maar uiteindelijk toch met lege handen, aldus van een kale kermis weer thuiskomen." Mijn vriendin kon er eens mee lachen. Ze nam me bij de hand, en vlak voordat ik onze schreeuwerige, maar prachtige twee superkleuters weer in mijn nek had, trok ze mij met zich mee, Schoenen Torfs naar binnen. Omdat ze nieuwe schoenen moest. Omdat die vorige twee paar weeral een paar weken oud zijn, inmiddels...
zondag 1 januari 2017
waar was je met oudjaar 2016-2017?
by wim en charlotte dekeersmaeker
in sint-amands
profiteren van de verregaande kookkunsten van wim
zaterdag 31 december 2016
Abonneren op:
Posts (Atom)
