snachts, nu twintig uurs geleden, opeens, en onverwachts ook, geheel terug uit myn bed moeten komen - om, beneden in huis, in een emmer te gaan zitten overgeven. dat lukte aardig - maar feitelyk had ik nog iéts langer moeten volhouden; de helft zat nadien nog binnen, vermoedden-ik.
wat is overgeven toch een enorm beestachtige bezigheid, die spasmen, die beestachtige geluiden...
wat is overgeven toch een enorm beestachtige bezigheid, die spasmen, die beestachtige geluiden...
smorgens werd ik dan ook nog steeds goed misselyk wakker. niet "ziek", maar gewoon misselyk. mogelyk iets verkeerds gegeten by thuiskomst na de dinsdagclub in halle? het vooruitzicht om nu meteen, maar dan negen uurs lang aan één stuk door, rondzwalpen, als presentator op het hypersociale zuiderzinnen, was dan ook beangstigend. er is daar geen zetel, alleen kasseien, openlucht en overal mensen die je goed kent.
goed, eens daar: de eerste twee uurs kon ik goed zitten, op twee stoelen, één stoel voor myn kont, één stielen voor myn voeten, zodat myn benen lekker languit gestrekt konden liggen, en myn rug en myn hoofd konden leunen tegen het strakke tentzeil. maar één keer om het halfuur iets moetende gaan afkondigen, kon ik zo toch nog rusten.
daarna waren links het zachte zonnetje en rechts de fyne vriendschappen in myn omgeving, voldoende aanstekelyk om er toch weêr min of meer opgelapt tegenaan te kunnen.
- fyn nieuws, à propos: stef bos, tevens present, komt dinsdag 6 october spelen in de legendarische dinsdagclub...
om negen uur savonds was ik weêr thuis - zo plotsklaps zo erg uitgewrongen, dat ik op de grond op het tapyt in slaap viel, voor één goed uur, niet zonder intussen profyt te halen uit de érg vermakelyke conversaties van myn vrouw en myn twee goddelyke kinderen...
gelukkig neemt morgenvroeg luv het corvee van my over dat eruit bestaat, in de prilste vroege morgen mollie naar gent te chaufferen...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten