state of being, 28 séptember 2027

BERINGSE BRAADWORST

ik had eigenlyk geen honger of zo, maar toch dacht ik: "okay, ik zal my daar zo'n braadworst bestellen."
    misschien wel uit sympathie met die jongens. de boyscouts, of anders de chiro's, van beringen. in een soldaten-tent op het kerkplein.
    op de hoek overigens een wegwyzer met daarop genoteerd: "beverlo" (cfr het gekende, littéraire kort-verhaal "binnendoor naar beverlo".)

    toch was ik feitelyk, en wel duidelyk ook, gewaarschuwd geworden... by aankomst, dwz by m'n parkeer-werk hierzo... toen dacht ik, begrypend dat ik voor mollie oneindig veel te vroeg was, dat ik hier, alleszins dan, beste lezers, vooreerst maar eens even zou moeten zien te gaan plassen ergens.
    "kerkplein,"- dan denk je: hier zal ik keuze te over hebben; twee of drie cafés, een staminee of refter of een gewezen dancing.
    maar dit is beringen.

    - ah, wel, koérsel eigenlyk...
    dus wél, op de "grote markt", een funerarium. plus een bloemenwinkel. ook een bloemenwinkel dus voor chrysanten. - doch: totààl nergens, vrienden, iéts dat zou kunnen doen dénken aan een café. een marktplein - met nérgens een café.

    chat-gpt: "eethuis remise", albert I-laan 56. géén kwartiertje stappen verderop.

    daarvan, twintig minuten later, op dit plein teruggekomen, had ik natuurlyk moeten besefen: beter nu gewoon terug in myn dacia gaan zitten. beter nu gewoon achteroverleunen, en de goeie lucht opsnuiven maar verder niks. niét, beste vitalski, in koersel-beringen het lot verder uitdagen!...

    maar ik had dorst. dus ik ging toch by die chiro's een bekertje cola bestellen. en toen zag ik die dikke jongen in zyn korte broek, worsten staan braden - zestien jetons; dus 12 euro voor een braadworst. in de dinsdagclub kryg je voor zoiets de doodsstraf - maar: dit is een andere wereld. dit is een bénefiet. voor de jongens van de chiro van koersel. die met de opbrengst hiervan, dwz met de opbrengst van juist die braadworsten, een nieuwe voordeur voor hun lokaal aankopen.

    die cola had ik al.

    ik ga naar die dikke jongen. "zestien jetons." ok, 12 euro, dat zag ik al...
    "je zal," sprak 'ie, "je zal wel even geduld moeten hebben."

    "geen probleem."
    ik was hier toch te vroeg. mollie zou toch minstens nog een halfuur op zich layten wachten.

   ik had een ruim uur in de wagen gezeten, dus dat helemaal moeten voortlopen tot aan de albert-I-laan daarnet, gewoon om even te kunnen plassen, en nu dan weêr dit moeten staan wachten by zo'n gezonde worstenkraam, gewoon om even iets te kunnen eten - da's zelfs juist goéd.

    probleem bleek wel dat ik op den duur, voorspelbaar genoeg, geleidelyk aan was beginnen te vergeten, zoals dat gaat, dat ik niet eens écht honger had. de gehele tyd moest ik die jongen met zyn knypers in die worsten zien staan draaien, er kwam flink wat donkerzwarte rook vandaan ook - dus: hoe kon dit nu zo abstràct làng moeten voortduren?

    op de nog langere duur opperden-ik: "ik ga daar op dat bankje zitten. doe teken als die worst is gebraden, ok?" "da's goed, meneer!"

    het rare was natuurlyk dat ik hier een beetje een indringer was. al werd ik correct aanvaard. maar al die snorremansen met hun bierpullen, en al dier milfen in hun spannende, witte broeken - die kénden mekaâr. al veertig jaar. dus wie was die rare gast daar ineens, ginder op die bank - met die cola in zyn hand?...

    ondertussen was er aan die kraam integrale sliert àndere wachtenden ontstaan. verdomd als die nu nog zouden worden voorgelaten ook!

    dus - ik kon naar niks anders meer kyken - onafgebroken die dikke chirojongen met zyn knyptang, aan die van godvergeten bradende braadworsten - hoe kon dit nu ZOLANG duren??? ZO OVERDREVEN LANG????

    goed, hy liet inderdaad ook wel helemaal niemand voor. ook die anderen moesten blyven en blyven staan wachten. maar: hy deed toch ook nooit een teken naar my. na DRIE KWARTIERS EXACT, beste lezers, ging ik uit myzelf terug naar de kraam, de zykant, aldus tactvol die anderen "voorbystekend" (maar niet écht voorbysteken was dit - ik was hier al véél langer dan zy!) "het zal nu wel," zei ik, "in orde zyn - geef nu maar!"

    "welke saus?"

    "ketchup!"

    okay...

    hy deed er uit zichzelf geen ajuin-schillen by??

    "de servietten zyn op." -- mja...

    dat had ik ook al wel eerder vernomen, nog van toen ik die cola was gaan halen; een meisje had uitgeroepen: "de servietten zyn op!" toén al, dwz meer dan een halfuur geleden al.

    maar dit betekende geen lachertje. een braadworst, bovenop een kromme homp brood, met dààr bovenop een halve liter ketchup - zonder een serviet??...

    ik ga aan zo'n houten ry-tafel zitten - de enige voorts lége tafel in de buurt.
    goed.

    in orde...

    ik zit nét, klaar om te byten - telephoon. myn dochter, die goeie mollie. "papa, waar ben je." "ik zit op het marktplein, da's twee minuten van het dans-centrum vandaan."

    klik.

    na tweehonderd seconden staat ze voor my. mollie die braaf is, die niks hardop zegt - maar die, langs alle beschikbare melkwegstelsels om, toch wél tot jahwe zelf, goed articulerend, uitroept: "dààr zit - myn marginale vader. met, waarom toch alweêr, zo'n vieze, vette braadworst. hier - zo'n tafel. zyn vingers onder de ketchup - precies zoals die zwervers waarmeê die bevriend is. hy even erg als den charles. hy is even erg als den tonnie hond..."

    "hey molly... sorry..."

    "kunnen wy direct verder? ik ben hier al van tien uur smorgens, ik wil nog een zondag-àvond hebben."

    nog één hap van die braadworst probéér ik (= 12 euro geweest) maar dit wil je niet.

    we lopen voort, ik denk: ik gooi die rotzooi hier in een vuilnisbak -- doch: op dat gehele parkeerveld nérgens één soort vuilnisbak in zicht.

    by de auto. aan de laadbak. "wat ben je nu weêr aan het uitsteken."

    "ik kom eraan." 

    "jèk - ben je nu die braadworst in een stuk krantenpapier aan het wikkelen??..."
    "d'r is hier nergens een vuilnisbak."

    "komaan nu gewoon..."