state of being, 28 séptember 2027

BERINGSE BRAADWORST

ik had eigenlyk geen honger of zo, maar toch dacht ik: "okay, ik zal my daar zo'n braadworst bestellen."
    misschien wel uit sympathie met die jongens. de boyscouts, of anders de chiro's, van beringen. in een soldaten-tent op het kerkplein.
    op de hoek overigens een wegwyzer met daarop genoteerd: "beverlo" (cfr het gekende, littéraire kort-verhaal "binnendoor naar beverlo".)

    toch was ik feitelyk, en wel duidelyk ook, gewaarschuwd geworden... by aankomst op de parkeer-plaats. "kerkplein,"- dan denk je: hier zal ik wel keuze te over hebben; twee of drie cafés, een staminee of een refter of een gewezen dancing.
    maar: dit was beringen.

    - ach, dwz: koérsel, eigenlyk feitelyk...
    dus wél, op de "grote markt", een funerarium, en een bloemenwinkel - maar totààl nergens iéts dat zou kunnen doen dénken aan een café.

    een marktplein - met nérgens een café.

    chat-gpt: "eethuis remise", albert I-laan 56.

    daarvan teruggekomen, twintig minuten later, had ik natuurlyk moeten besefen: beter nu gewoon maar terug in myn dacia gaan zitten. beter nu gewoon maar achteroverleunen, en de goeie lucht opsnuiven - maar verder niks. niét, beste vitalski, in koersel-beringen het lot verder uitdagen!...

VERVOLG HIERONDER

toch zag ik myzelf by die chiro's een bekertje cola gaan bestellen. en toen zag ik, willen of niet, die dikke jongen in zyn korte broek, worsten staan braden - zestien jetons voor één braadworst. dus: 12 euro - voor één braadworst. in de dinsdagclub kryg je voor zoiets de doodstraf - maar: dit was een andere wereld. dit was een bénefiet. voor de jongens van de chiro van koersel.

    die cola had ik al.

    ik ging naar die dikke jongen. "zestien jetons - ja, dat zag ik al..."
    "je zal," sprak 'ie, "je zal wel even geduld moeten hebben."

    "geen probleem."
    ik was hier toch te vroeg. mollie zou toch minstens een halfuur nog op zich laten wachten.

   en hoelang was ik wel niet aan het ryden geweest... dus dat helemaal moeten voortlopen daarnet, tot aan die albert-I-laan, gewoon maar om even te kunnen gaan plassen; en nu dan weêr dit moeten staan wachten by zo'n gezonde, knisperende worstenkraam, gewoon om eventjes iets te kunnen eten - dit was zelfs juist goéd. een soort gedwongen relax.

    voorspelbaar genoeg scheen ik echter, geleidelyk aan, te beginnen te vergeten dat ik niet eens écht honger had.
    de gehele tyd moetende staan kyken op die jongen, met zyn knypers, de gehele tyd moetende volgen hoe die in die worsten stond draaien - hoe kon dit nu, lezers, zo abstràct làng moeten voortduren?

    op de nog langere duur opperden-ik: "ik ga daar op dat bankje zitten. doe teken als die worst is gebraden, oké?"

    "da's goed, meneer!"

    hier zat ik. tussen die snorremansen met hun bierpullen, tussen dier milfen in hun spannende witte jeansbroeken - die mensen kénden mekaâr, al veertig jaar lang; dus wie was, dachten zy, die vreemde eend daar ineens, daar op die bank - met die cola in zyn twee handen?...

    ondertussen was er aan die worstenkraam een integrale sliert àndere wachtenden ontstaan. verdomd, dacht ik, als die nu nog eens zouden worden voorgelaten ook!

    dus - ik kon naar niks anders meer kyken - onafgebroken die dikke chirojongen met zyn knyptang in de gaten houden, aan die door god verlaten bradende braadworstenkraam - hoe kon dit nu ZO OVERDREVEN, ZO OVERDRéVEN LANG DUREN????

    goed, hy liet inderdaad ook wel helemaal niemand voorkruipen.

    dwz: ook die anderen moesten blyven en blyven staan wachten...

    maar: hy deed toch ook nooit teken naar my.

    na DRIE KWARTIERS EXACT, beste lezers, ging ik uit myzelf dan maar terug naar de kraam, langs opzy, tactvol die anderen "voorbystekend" (maar niet écht voorbysteken was dit - ik was hier natuurlyk al véél langer dan zy!) "het zal nu wel," zei ik, "in orde zyn - geef nu maar!"

    "welke saus?"

    "ketchup!"

    okay...

    hy deed er uit zichzelf geen ajuin-schellen by??

    "de servietten zyn op."

    -- mja...

    dat had ik ook al wel eerder vernomen, al toen ik die cola was gaan halen; een meisje had toen uitgeroepen: "de servietten zyn op!"

    geen lachertje, echter: een braadworst, bovenop een kromme homp brood, met dààr bovenop een halve liter ketchup - zonder een serviette??...

    ik ga aan zo'n houten tafel zitten - de enige voorts lége tafel in de buurt.
    goed.

    ik zit nét, klaar om te byten - telephoon. 

    "papa, waar ben je."

    "ik zit op het marktplein. da's twee minuten van het dans-centrum vandaan."

    klik.

    na tweehonderd seconden staat ze voor my. mollie die my aankykt, maar die niks hardop zegt. maar die, langs alle beschikbare melkwegstelsels om, toch wél tot jahwe zelf, goed articulerend, uitroept: "dààr zit - myn marginale vader. met, waarom toch alweêr, zo'n vieze, vette braadworst in zyn handen. hier aan zo'n tafel, zyn vingers onder de ketchup - precies zoals die zwervers waarmeê hy bevriend is. hy is even erg als den charles. hy is even erg als den tonnie hond..."

    "kunnen wy direct verder? ik ben hier al van tien uur smorgens, ik wil nog een zondag-àvond hebben."

    nog één hap probéér ik (= 12 euro geweest...)

    we lopen voort.

    by de auto, aan de laadbak. "wat ben je nu weêr aan het uitsteken..."

    "ik kom eraan." 

    "ben je nu die braadworst - in een stuk krantenpapier aan het wikkelen??..."
    "d'r is hier nergens een vuilnisbak."

    "komaan nu, papa... doe nu eens één keer gewoon..."