vrijdag 7 augustus 2020
waar was je te maandag
in de telephoon-winkel voor een herstelling,
by m'n pa en ma voor een pakje,
in de q8 voor een pakje;
maar vooral in de studio van radio rix, voor een interview met esmé bos en bart voet...
dit alles in een versmeltende stadshitte... daarna metéén terug naar myn gezinnetje aan de belgische kust...
donderdag 6 augustus 2020
filmrecensie
1917
alles netjes afgevinkt om aan de premissen van het genre te voldoen. wel nergens het genre overstegen. dat hoeft ook niet persé.
als je een close-up krygt van een soldaat die melk in zyn veldfles giet, weet je dat die melk binnen een halfuur nog een speciale betekenis gaat krygen. dat is ook allemaal goed zolang de bewegingen netjes voortvloeien. alleen gedurende de twee of drie verplichte momenten van "verstilling", begin je aan iets anders te denken. maar ook dat moet kunnen.
slechts op één moment dacht ik: jesus, dié acteur zet iets neêr! omdat ik er niet helemaal by was, of omdat ik een eersteklas dommerik ben, viel myn frank niet meteen, dat het om cumberbatch ging; dat beseften-ik vanmiddag pas; maar: dat is dan natuurlyk juist goed, want dan is het wel zéker dat ik niet positief bevooroordeeld was; die kop kwam gewoon zonder enige context op my af, en alleen zolang die kop in beeld was, werd ik écht in het verhaal gezogen. echt iets byna mystieks, dat handjevol wereld-acteurs dat er écht bovenuit stygt, waar het aan ligt weet ik niet...
afterLink.
het soort van filmpjes dat die nu aldoor zitten te maken. dees is nog simpel, ze monteren soms ook echt en plakken er muziek op en zo...
agenda dees week
ten donderdag van 12u tot 14u:
studio vitalski
op radio rix
especially guesting:
bart voet,
esmé bos,
jo jochems;;;
uit het schriftje
(rap byeen gekribbeld, morgen corrigeren...)
veel popmuziek uit de jaren vyftig schynt spontaan doortrokken van een natuurlyke, ruimtelijk aandoende melancholie. met "ruimtelyk aandoend" bedoel ik dat de melancholie er niet een abstract filosofisch idee is, zoals by de onsterfelyke schubert, maar dat die melancholie in die popmuziek uit de jaren vyftig ook steeds een meer anekdotische ruimte oproept - die muziek roept die ruimte op, alsof ze eruit ontstaan is; concrete smart; in badkamers, aan voordeuren van woonwyken; in het blauwe maanlicht; de gebroken liefde van de van huis weggelopene.
byvoorbeeld the crystals, del shannon; vooral de doo wop.
daardoor gaan we denken dat in de jaren vyftig ook het leven zelf zo was; dwz we geloven al byna vanzelf dat dié specieke soort van anekdotische romantische melancholie toen écht byna letterlyk in de lucht hing. alsof de mensheid, of toch zeker het westen, in de jaren vyftig écht zélf zo'n melancholisch leven leidden.
het antwoord zou wel eens een bevestigend "ja" kunnen wezen... misschien was de westerse mens toen écht zoveel zachter dan wy, dat is goed mogelyk want wat voor gevoeligheden worden door het digitalisme niet spontaan verknisperd? hoe veel meer nederig moet een normaal mens toen niet geweest zyn door alleen al het gebrek aan acute pornographie? de vanzelfsprekende noodzaak van schoonfamilie? de ontroerende schoonheid van het roestige rollenpatroon?
daarom kunnen de mensen ook niet meer zo goed zingen als vroeger.
het was het jaar 1995. ik was met myn vriendin ergens in de duitstalige ardennen, met het weinige geld dat we steeds maar hadden ergens op hôtel. na met écht ons laatste geld gebraad met aardappelpuree te hebben gegeten in het restaurant, met gratis evenzwynenkop aan de wand boven de kapstok, lagen we op het dubbelbed in de groene kamer; ik had maar één boek by, madame de bovary van flaubert, dat moest ik nu eindelyk maar eens gelezen hebben. er was geen internet. er was geen gsm. er was alleen dié kamer, dié gezellin, dat harde dubbelbed, dàt boek in dié kleine uitgave; dié eenheid van beleving is door het digitalisme evenééns voorgoed ondenkbaar geworden. daardoor is overigens ook de kracht van het leesboek gedecimeerd. de hogere noodzaak van specifiek die éne beperkte muziekvoorraad. tussen 1994 en 2020 heeft de noodlotsbeleving zelf een onomkeerbare transformatie doorgemaakt.
daardoor weet ik my opgewonden door het corona-virus; daardoor is het virus my persoonlyk, zeer specifiek op dit ogenblik, ronduit genegen. om het voorrecht, mede te mogen getuigen van de allereerste gestalte van een volstrekt nieve soort van menselijk levensgevoel, niet alleen westers maar mondiaal. jy weet hoe die eskimo met zyn mondkapje zich voelt. de koreaan weet hoe de zweed erover denkt. we delen mondiaal de al dan niet diep onderbewuste, wellicht religieuze soort van dankbaarheid om het geschenk dat wil, dat de kinderen gespaard blyven. hoe klinkt nu de muziek?
dreamer
dinsdag 4 augustus 2020
pech en geluk
pech: m'n telephoon tegen de grond gevallen en helemaal stuk
geluk: m'n steenouwe telephoon against all odds terug aan de praat gekregen; zélfs hier aan zee totààl toevallig een draad gevonden die past...
onderschat / overschat
onderschat: hoe erg we aan digitale communicatie verslaafd zyn
overschat: de permanente noodzaak van codes en inlogsystemen
naar waarde geschat: goeie zeelucht
alternatieve feiten
1. in de zoo van edinburgh is er een pinguin die officieel geridderd is.
2. pinguins drinken zeewater.
3. hongkong gebruikt zeewater om zyn wc's door te spoelen.
4. byna de helft van hongkong bestaat uit parken, bossen en natuurreservaten.
5. het grootste bos ter wereld ligt in rusland, en is precies even groot als australië.
6. in adelaide, zuid-australië, is er een wyk die heet edinburhg (de enige stad op het meest onbereikbare eiland ter wereld, tristan da cunha, heet "edinburgh-of-seven-seas")
(dit was: edinburgh - pinguin; pinguin - zeewater; zeewater - hongkong; hongkong - bossen; bossen - australië; australië - edinburgh...)
tristan da cunha...
state of being, 5 augustus 2020
mollie op het moment wel hysterisch aan het wenen, omdat ze toch niét een hond gaat krygen. een paar dagen geleden vroegen ze: "hoeveel likes op onze tiktok en wy krygen een hond?" ik zeg zomaar wat, ik zeg: "3000". dat aantal likes steeg op korte tyd zo zienderogen dat luv vandaag voor alle zekerheid moest zeggen: "er komt toch nooit een hond, ook niet by 3000 likes..."
hoe erg... ze zaten reeds helemaal in die trip... mollie zou dagelyks nog voor schooltyd met de hond in het park zyn gaan wandelen, dwz om zes uur smorgens opstaan, iédere dag...
het boekje van "de kempenkrak" is qua tekst en beeldkeuze helemaal klaar, nu kyken hoe serge het kan vormgeven. zo is "de kempenkrak" het cowboyboekje eigenlyk voorbygestoken...
maandag 3 augustus 2020
zondag 2 augustus 2020
pech en geluk
geluk: nog eens een hele maand vacantie
reklaâm
hebben jullie inmiddels
het dagboek,
de dichtbundel,
het moordverhaal
én de verhandeling
over mary shelley?
maak dan
je borst al maar nat
voor
"het spookkasteel"
- begin volgende week
for real!!
lectuur I
onlangs noteerden-ik hier dat de smurfen-stripboeken in het begin van de reeks opzienbarend goed zyn, en dat de albums van tegenwoordig ook weêr enorm goed; het dieptepunt in de reeks, zo zei ik al, werd, in de vroege jaren 90, veroorzaakt door een onvergeeflyke zucht naar een héél jong publiek -
vandaag heb ik bygeleerd by welk album exact, dit dieptepunt zich het meest verpletterend by ons aandient: by het kortverhaal "puppy en de smurfen"...
lectuur II
gevaarlyk idee - wil ik dit wel?
de film over mary shelley weiger ik zo, ooit te zullen gaan bekyken...
maar dit stripboek is superbe,
spontaan scenario, niet dat dwangmatige van "dit moét erin, dat moét erin",
en een fyne, anti-documentaire, maar toch erg terzake doende tekenstyl...
state of being, 3 aûgustus 2020
gisteren en eêrgisteren best veel geestelyke arbeid verricht, vooral gisteren; daarom vandaag dan maar zeer content geweest om, rustig-aan en zuiver mechanisch, het huis wat aan de kant te mogen zetten, met een podcast op de twee oren... op die manier is het prettig, algauw ben je eigenlyk aan het ruimen juist met de bedoéling om intussen naar al dat interessants te lopen luisteren... op een stoel gaan zitten en met je duimen draaien - om terwyl naar de radio te luisteren; dat is toch iets dat maar weinigen kunnen opbrengen, vrees ik...
maandagnamiddag vertrekken we naar de kust - van blankenberge of van oostende zou ik gaan lopen deze dagen, als je die beelden ziet... ik begryp niet dat er in het oostendse treinstation geen nadarhekken bleken te zyn geplaatst zoals die worden geplaatst in pretparken; om aan te schuiven voor een of andere roetsjbaan op een drukke dag, word je daar langs hekken over een wandelpad gestuurd van vele kilometers, en kent ieder zyn plekje. die tommelein vind ik een afgryselyk figuur... het idee dat ie zo gauw en gemakkelyk naar de falende nmbs verwees - daarvoor zou die onderhand moeten worden gestenigd, zonder verdoving. de nmbs verzuipt zo al, ook zonder corona, dus hoe kan je daar nu nog méér van verwachten...
in ieder geval: dààrom dus, lezers, moesten de kamers alle zo netjes worden afgepoetst - niks zo erg als, na een reisje, terug thuis te moeten komen in een rommelnest. of; meer positief geformulaïseerd: niks zo fyn als, na een weekje rondtrekken, te mogen thuiskomen in een glimmende, blinkende stadsvilla, waar alles netjes op orde ligt!
al bestaat er een kans dat we vroeger weêr naar huis komen, het is onmogelyk te voorspellen hoe de sfeer daar nu gaat wezen... een hittegolf... zwemverbod? zwemmen met maskertje? mondmaskertje zelfs overheen je duikbril?
zaterdag 1 augustus 2020
dakkan / dakkanni
dakkanni: dat zoiets als tiktok op dit moment zomaar ineens wereldnieuws is
pech en geluk
geluk: allevier de mensen die myn manuscripten nalezen op taalfoutjes gooiden toevallig déze middag hun resultaten binnen...
onderschat / overschat
onderschat: de miereneter als een huisdier
naar waarde geschat: flash gordon
staraja roessa van de week
om de zoveel tyd reis ik met google-maps door staraja roessa, de nederzetting waar dostojevski ooit een buitenverblyf had...
gag II
ik ben fier op die avondklok... ik weet nu hoe zo'n avondklok aanvoelt... iemand in zelzate of in oostende heeft daar geen idee van... dus die zitten met een ervaring minder...
state of being, 2 aûgustus 2020
eêrgisteren-avond nog eens een tekst uit de oude doos opgesnord, speciaal daarvoor zelfs m'n antieke computer van héél erg lang geleden vanonder het stof getrokken, nog een wonder dat die vooroorlogse machine vanzelf nog aan de praat ging. het gaat om, byzonderlyk, een aantal hoofdstukjes die ooit ook, tien of twaalf jaar terug, met een aanzienlyke regelmaat, op deze blog zyn verschenen; de mémoires van een chefkok; een boeiende vriend van me, die zomaar ineens een kok werd, en die in "neuze neuze", "het fornuis" en "centre ville" heeft gewerkt... ik dacht: welja, misschien nog eens even bekyken; my verwachtend aan een twintigtal bladzyden van warrige krabbels, meer niet. evenwel: het gaat om een styve tachtig bladzyden styf materiaal; en vandaag, de zaterdag, zit ik daar nu, geheel onverwacht, al voor de derde dag op ry over gebogen... leuk, het lykt wel een onverwacht cadeau aan myzelf, dwars door de tyd heen...
met de nieve lockdown doe ik verder niets meer; alleen maar schryven aan die boekjes, en met myn broêr en met idris aan hun lay-out werken, én af en toe er eentje van verkopen bovendien...
i love that lockdown, je komt er echt meê op een eiland terecht en i love eilanden...
naar myn kinderen weinig omzien; die zitten de héle dag op tiktok... wat minder erg is dan "brawl stars", omdat ze daar dansjes en verkleedpartyen voor ontwikkelen - zolang het nog mag van trump...
goed weêr, harde zon...
drilboormachine by de achterburen wel, erg jammer...
dreamer
my vanmorgen die dromen zeer duidelyk ontglipt zien worden; ik WIST nog wat ik gedroomd had, maar werd afgeleid door de children; ik dàcht nog, hou éérst even die dromen vast, en luister dàn pas naar ze - maar: het was al te laat, weg ermeê...
vrijdag 31 juli 2020
Abonneren op:
Posts (Atom)
