1.
by de tandarts. gelukkig bleek dat iets eenvoudigs. het voorwerk was reeds allemaal verricht. "dit is nu alleen nog meccano," zei de dokter zelf. hy schroefde die nieuwe tand gewoon op die vys, die er al een tydje klaar zit, en na vyf minuten kon ik weêr voort.
financieel wél een aderlating, maar dié operatie werd dan weêr verlicht doordat, beneden aan de kassa, myn vriendin collega theatermaakster nele goossens my tegen het lyf liep.
"wanneer kom je nu eindelyk eens optreden in de club."
"ik durf dat niet, dat is te veel chaos."
"neen hoor!"
"myn liedjes zyn helemaal niet grappig."
"jy hebt ook grappige liedjes maar dat hoeft zelfs niet, wie zegt er nu dat je liedjes grappig moeten zyn."
"ga ik hier nog iets van terugtrekken?" (= ondertussen een vraag aan de kassierster.)
antwoord: "eens nakyken. neen, daar trek je niets van terug."
"dat is dan ook duidelyk."
hoe kan ik met nul euro nog op overschot, dit weekend naar berlyn? goed, het hôtel en de trein zyn al gebookt, we zullen daar dan wel kraantjeswater drinken en brood eten.
vooral ben ik bly dat ik deze hitte-temperaturen met geen gezwollen bloedend gehemelte moet trotseren. tand-euvel is àltyd hell, maar tydens een hittegolf zou je daar nog minder nood aan hebben dan anders. nope, myn tanden voelen helemaal lekker.
"je gaat wel," was nog een waarschuwing, "gegarandeerd een paar keer in je wang byten, daar is niets aan te doen.
toen ik thuiskwam, was rocco james conan, die alleen thuis was, op zyn kamer boven, de vocals aan het doen voor "thriller". hy beheert een multitrack-programma en hy speelt alle mogelyke muziek-instrumenten zelf, dus hy is één na één alle layers van thriller aan het naspelen, opnemen en deep-mixen, alleen de vocals moest hy nog doen. vermoedelyk wilde hy daar pas aan beginnen als hy met zekerheid helemaal alleen thuis was. dus: toen ik dat hoorde, ben ik gauw terug stilletjes de straat op gelopen, om het onkruid aan de voorgevels wat te wieden.
mollie was gaan zwemmen met vrienden, aan het galgenweel, terwyl hyzelf hier thuis zat; zodat ik hem dan maar meênam naar de sinksenfoor, ter compensatie. boogschieten, wildwaterbaan, killer-clown-spookkâsteel.
3.
dat laatste, dat spookkâsteel, was oprecht griezelig. om een of andere reden slaagde ik er plotsklaps totaal niet meer in, om die bullshit en die flauwekul-fictie te doorzien, en was ik oprecht kei-bang. net even bang als rocco zelf. het was er dan ook zéér lange tyd echt ààrdedonker. je schuifelt voort en je wéét dat je keihard gaat verschieten en dàt is het waardoor je helemaal opgewonden geraakt. aan de uitgang, eindelyk, weêrklonk er een kettingzaag - we rénden letterlyk naar buiten. goeie reklaâm voor dat kâsteel, tegenover de mensen die ons daar zo zagen; die vonden ons belachelyk maar werden tegelyk erg nieuwsgierig.
dan ook nog voetbal, canada-zwitserland. specifiek het laatste halfuur van die match was het beste voetbal dat we tot dusver al gezien hebben, dit jaar.
4.
dju, nu verneem ik dat mollie bovendien gaat blyven logeren by die vriendin...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten