vrijdag 5 augustus 2005




donderdag 4 augustus 2005




dames en heren,
ik ben ongelooflijk blij
dat jullie hier zo talrijk, zo ongelooflijk talrijk
aanwezig zijn,
- ik heb nu een paar jaar lang zeven dagen per week
voor lege zalen moeten staan spelen,
en ik moet zeggen, het verschil is aanzienlijk.

plus ik ben er ook opgetogen over dat jullie d'r zo divers uitzien.
mannen en vrouwen, kinderen en volwassenen,
jonge mensen maar ook ouw mensen - een paar héél ouwe mensen zien ik daar ook precies, welkom…
als ge ni meer terug buiten geraakt straks,
… bellen we een ambulance…

nee, tis vanalles door mekaar hé…
een paar studenten zien ik hier… een paar professoren…
precies professor barabas gij…
een paar allochtonen zien ik hier ook, welkom…
misschien vluchtelingen zelfs…

een paar dagen geleden zijn ik gaan optreden in een vluchtelingenkamp in calais.
stond ik ook voor een lege zaal, die waren allemaal weggevlucht.

een heel divers publiek…
rijk en arm…
heel arm precies - hoe zijde gij hier binnen geraakt?
hebde gij wel aan den inkom een ticketje betaald?
lang voor moeten sparen…
voor uwen borg…

nee, dames en heren, ik heb over het algemeen zo'n… zo'n ongecontroleerd publiek,
als die naar mij komen zien,
hier is da nu ni, maar meestal moeten die mensen aan de kassa
ni alleen een ticketje, maar een borg betalen
van 500 euro
- maar als er op het einde geen zetels zijn kapotgestoken,
geen gordijnen zijn verscheurd
dan krijgen ze die wel terug…


nee zonder overdrijven, 
enfin misschien wel een béétje overdreven
maar bijna zonder overdrijven:
's zeker geleden sinds ergens
begin oktober 2004:
zo'n uitgebreid en divers en multicultureel publiek hé...
en da's zalig, een volle zaal is zalig
maar
tegelijk
is da voor mij nu ook wel een beetje verschietachtig.

ge verschiet hier eigenlijk van: drie keren na mekaar.
ik weet ni of ge daar ooit van gehoord hebt,

da was dus ooit een standaard ingangs-examen bij studio teirlinck,
dan kwamde daar binnen, en dan was uw opdracht:
speel - da ge viér keren na mekaar - keihard van verschiet van iets.
ene keer verschieten, da kan iedereen,
ene keer verschieten, da is gewoon zo: !!!
'kan iedereen,cdaar moeten zelfs genen acteur voor zijn.
en twee keren verschieten, da gaat ook nog, da's zo:
!   -  !!
- da's ook nog ni zo moeilijk,
den truuk is daar eigenlijk da ge den eerste keer nog ni zo heel hard verschiet,
da ge de lat ni direct te hoog ga leggen.
maar drie keren en zeker vier keren na mekaar verschieten
da's toch iets, das alleen opzijgelegd voor de ware
natuurtalenten -
en da is nu ni om te stoefen
maar over het algemeen - …
is het wel iets da ik kan…
ik zal het illustreren,
maar als het nu toevallig ni lukt,
want het is ni altijd…

vier keren na mekaar verschieten.
-- een aanloop voor pakken...


nee da's zalig,
een lege zaal is afschuwelijk.
ik staan liever voor een volle badkamer als voor een lege zaal
maar
tis ook wel - da jullie hier met zoveel zijn,
da's ook wel een beetje schrikwekkend.

ik ben natuurlijk àltijd wel een béétje zenuwachtig,
vlak voor een optreden,
ik zijn eigenlijk zenuwachtig ter wereld gekomen,

da komt, toen ik geboren wier,
daar is geen vroedvrouw bij komen zien,
ik zijn indertijd eigenlijk uit m'n eigen naar buiten gekropen,
op eigen initiatief,
ik dacht nu is het wel genoeg geweest -

maar nu zijn ik nog zenuwachtiger as anders,
omda ik bang zijn da jullie subiet
enorm kwaad gaan worden,
ni zomaar voor de sport,
maar da jullie enorm kwaad gaan worre op Mij…

da komt 
ik ben eigenlijk getrouwd
en ik heb twee kinderen,
ik kan nu efkens ni op hunne naam komen,
en da's geen toeval,
want da is een realiteit
die ik ni altijd onder ogen durf te zien.

in mijn verbeelding
zijn ik nog altijd die jonge, wilde zeerover 
die in ieder land zeventien maagden heeft liggen wachten,
bejubeld door den ene en benijd door den anderen helft van de wereldbevolking,

terwijl ik in waarheid waarschijnlijk een vroeg bejaard burgermanneke zijn geworre
da iedere nacht wakkerligt van zijne belastingsbrief.

en-  ik schaam mij d'rvoor maar het is waar gebeurd
dus ik moet het wel vertellen, ik kàn liegen,

op een late middernacht tussen een donderdag en een vrijdag
- dien donderdag was al lang gedaan maar die vrijdag was nog altijd nog justekes ni begonnen -
zat ik bij ne vriend van mij
op het internet,
da is bij ons ne gast in 't straat dien heeft internet

kom ik ineens, volstrekt onverwacht want ik was daar echt ni naar op zoek,
oog in oog te staan
met een ongelooflijk aantrekkelijke dame
van een jaar of 31.

en hier begint da verhaal
enfin da verhaal is al een tijdje bezig
maar hier begint da pas op te vallen dàt da bezig is


hII.8.
HET EINDE VAN LAUFER

(6m)

(Vocalise / Wokaliza - The Ninth Gate - Wojciech Kilar/Sumi Jo)

(+ wind: waar de muziek eindigt, gaat alleen de wind nog voort)

vic: jaag ik u angst aan?
      … - jaag ik u angst aan?

lauf: niet heel erg…

vic: o nee?
       dringt het dan ni tot u door - dat ik u ga doodfolteren?
       dat ik u zoveel pijn
       zal moeten doen,
       zoveel en zo langdurig,
       dat op de langen duur, uit uw pijn,
       mijn geliefde, lot…
       - dat die gaat terugkomen uit uw pijn?
       gelijk as op het einde van den bijbel, de herrijzenis
       - van zelfs ons moeder? zelfs ons vader?

lauf: hmm - inspiratie heeft u wel…
        én een zeker gevoel voor humor...
        … kan u eens iets doen?

vic: !!?

lauf: zet eens uw zwarte koningin
        één enkele stap naar voren…

vic: - ??
       … oké.
       oké, da's een ferme bedreiging.
       maar -
       dan zet ik deze pion naar voren.

lauf: … in orde…
        zie eens - die enige loper die daar nog meespeelt

vic: …!!?
      (gooit schaakbord kwaad om; kreet van ongenoegen)

lauf: ha… ha…ha!

vic: laufer!
      hier eindigt alles voor u!

lauf: weet u wat zo bizar is?
       u kan mij nu wel pijn doen op vele manieren -
       maar: u kan mij niet kapotmaken.

vic: o nee?

lauf: doordat wij hier rondzwerven - met dezelfde bedoeling...

vic: --- ??

lauf: uw broer.
        die is door ons krijgsgevangen genomen.
        mijn opdracht was om die sukkel hier persoonlijk te komen terugvinden.
        niet eens moeilijk...
        zelfs waren we met zijn tweeën al bijna weer op de terugweg...
        terug - naar die verre kempen…

vic: maar?

lauf: maar
        in een dennenbos, hierachter,
        kwam er een hoop canadezen vervelend doen.
        toen heb ik die grote broer van u voor alle zekerheid vastgebonden.
        tegen een boomstam ginder ergens.

vic: "!!"

lauf: maar - hij zit hier vlakbij.
        geen twee kilometers van hier.
        u kan hem al bijna horen.
        u kan hem al bijna voelen, vanaf hier.
        helaas, vriend -
        ginder zijn er wel heel véél bossen -
        en allemaal van die vervelende dennenbossen...
        die lijken allemaal zo erg op elkaar...
        zonder mijn hulp
        weet ik niet
        wie die schlemiel daar gaat kunnen terugvinden...
        zonder mij is die binnen een paar uur uitgedroogd ook.
        
vic: - oké, we zijn hier weg!
      ik draag u wel over de wering, kom!

lauf: éérst ------ medicijnen!
        en -- - water!
        en koffie en vlees en alles!
        en dan wachten wij hier rustig af
        nog één uur tot het hier donker is...
        en dan zullen wij vertrekken - jawel!
        hand in hand door niemandsland.

vic: … en is 'ie in orde voor de rést?
      hij is toch ni gewond of iet?


lauf: … victor cornelis -
        hier zo voor mijn neus.
        hier zo, in levenden lijve, bent u nog veel erger verloren dan op dat schaakbord.
             het publiek is daar getuige van.
        u was oorspronkelijk een soort jezus christus.
        en nu...
        nu heeft u wel iets weg van satan.


                                                                (extreem hevig bombardement)


                                                                 (GEEN MUZIEK, ENKEL WIND)

vic (blind): laufer!!
                 waar zitte gij!
                 waar zitte gij!

lauf (met geweer): haha -
                              wat een verrassing alweer…

vic: aaaauuuuw!!!

lauf: och arme…
        beste aanwezigen, ik moet jullie toch nog iets kwijt...
        vooraleer deze tragedie hier
        helemààl voorbij is, eindelijk.
        dat verhaal over die broer, over zijn broer hier,
        is wel toch een béétje ànders verlopen...
        dat wil zeggen: effectief héb ik die wel gevonden ginder. die sukkel.
        maar:
        hij is al niet meer onder de levenden...

vic: aaaaaa….

lauf: … hij probeerde weg te rennen - dus moést ik wel schieten -
        in zijn rug.
        een mens in zijn rug schieten -- is bijzonder onhoffelijk.
        maar: ik kan het weer goedmaken 
        kom hier.
        kom maar wat dichter.
        ein. zwei. drei.

                                               (KNAL)

na enig wijfelen, valt laufer dood tegen de grond.
                              
hoofdstuk II.9.
DE DOOD VAN MARLIES


                                                                   ("HEY JOE")

vic: marlies!
       marlies, zijde gij da?

marlies: hoe wete gij da!

vic: wie ànders hier?
      marlies - komt direct van die wering af,
      ge knalt daar in frennen.

marlies: ni direct!

vic: springt naar beneden, marlies, rap!

marlies: daar is één voorwaarde aan, vic.

vic: o god… god, wa nu weer…
      - komt naar beneên, ge gaat daar dood!

marlies: ik kom naar beneden - als gij met mij -
              verder door het leven wilt, vic!

vic: gij méént da!…
       marlies, ik zijn van een ander!

marlies: die ander, die, hoe m/oet ik da zeggen, die -

vic: /dat die ander toevallig ni meer leeft - da speelt gene rol!
      wij gaan voor altijd samen blijven, lot enne-kik!
      daar komt genen oorlog tussen!

marlies: da's goe, da's heel schoon van u, vic!
              echt iet voor een held van bij ons!
             maar dan mogen ze mij hier afmaken nu direct!

vic: marlies - doe ni onnozel.

marlies: ik zijn hier nikske meer verloren!

vic:  marlies!
      … marlies, oké…
      oké, het is goe - 
      ge hebt eigenlijk gelijk, marlies.
      da is héél goe, wij zullen trouwen met mekaar - in de kerk.
      waarom ni eigenlijk, hier vlakbij is er die kapel!

marlies: gij zegt da zomaar!

vic: nee marlies - gij hebt gelijk!
       tenminste, as gij da zie zitten!
       met zo'ne kreupelen duvel as kik!
       as gij da zie zitten - dan is da fantàstisch voor mij.
       verdomme, wij wouden genen oorlog!
       wij beginnen iet nief!
       ik verdien da --- en gij verdient da!
       wij hebben ons deel nu wel gehad allebei!

marlies: ik gaan echt waar heel goe voor u zijn, vic.

vic:  ik geloof da marlies! 

marlies: da is alles da ik ooit heb gewild, vic -
              gewoon dicht bij u zijn,
              altijd bij u zijn!

vic: ik zal ook proberen goed te zijn voor u, marlies!
       
                                                                                                           (KNAL)




5.
en nu heb ik al drie jaar lang, drie jaar en zes dagen,
een nieve vriend -
de jean-pierre vanherpe, ne keigrave gast.
bijna alles da kik daartegen zeg
begint wel met "sorry."
sorry da ik de restafval ni in een vuilzak steek,
maar in het putteke van de pompbak.
zoda gij dan dikwijls om drie uur snachts nog
plat op uwe rug onder da buizenstelsel moet zien te kruipen
om te zoeken hoe da ge dat er weer uit krijgt.
sorry da ik de messen altijd in het bakske van de lepels leg.
zoda gij gene lepel kunt pakken zonder half dood te bloeien.
en sorry, sorry da ik vind da gij stinkvoeten hebt -
enfin, ik Vind da ni, da Is gewoon zo;
mijn vriendinnen vinden dat ook allemaal.
dus sorry da gij gewoonweg stinkvoeten hébt, hoewel ik daar ni echt aan kan doen.
sorry da als gij gedronken hebt als ge thuis komt, da gij dan in het zat beddeke moet
- da is zo'n rieten mand da wij ooit is in huis hebben gehaald toen da we dachten
da we een hond zou kopen,
da is er ni van gekomen, dus nu ligt hij daar iedere vrijdag en zaterdag in.
sorry da ik een hemd van u in de wasmachine steek,
zonder eerst na te zien of ge da hemd ni nog aanhebt.
sorry da ik uw zwarte jeansbroeken soms in de droogkas steek,
zodat die d'r uitkomen als van die strakke kniebroeken waardat zelfs een twaalfjarige z'n communie ni in kan doen.
sorry,
sorry da ik heel den tijd sorry zeg.

maar da is dus ni erg,
in tegendeel, bij ons is dat een beetje een voorspel.
als kik m'n eigen begin te verontschuldigen voor vanalles,
dan begint mijne vriend, de jean-pierre van herpe, z'n eigen al stillekes uit te kleden.
ge hebt koppels, die hebben meestal seks nadat ze eerst
keiharden ambras met mekaar hebben gemaakt,
maar wij beginnen meestal, vier vijf keren per week,
met mekaar te vrijen als één van de twee een huilbui heeft gehad van
z'n eigen heel erg schuldig te voelen.
dus da zit helemaal snor tussen ons.

toen ik hem leerde kennen was ik al verhuisd naar antwerpen, naar berchem eigenlijk,
maar hij, de jean-pierre, wou absoluut da ik bij hem in lokeren zou komen wonen,
da was echt iets dat hem absoluut wou.
dus dan hebben we een soort compromis gesloten,
en dan is hij, de jean-pierre, uiteindelijk ook naar berchem verhuisd.
he, het moet van twee kanten komen.

en de eerste zeventien maanden van onze relatie
zijn wij eigenlijk ons huis ni meer uitgekomen;
wij hadden genoeg aan mekaar;
dan zat hij mijn voeten te masseren, dan was ik terwijl wat in den humo aan het lezen;
dan stond hij den afwas te doen, dan was kik terwijl wa televies aan het zien;
dan stond hem weer één of andere kamer te behangen, dan was kik terwijl met een belangrijke vriendin aan het bellen,
da was perfect zo,
wij kwamen niks tekort.

ja, soms zei de jean-pierre:
nele, ik vind wel 
da ge teveel alleen maar aan uw eigen denkt.
ik zeg wa?
ik was just nog aan het denken da ik dringend nog is naar de coiffeur zou moeten.
dus ik denk ni alleen maar aan m'n eigen, ik denk ook aan die coiffeur.

maar onze vrienden,
dié zagen wij allemaal naar buiten komen,
die zagen wij wel allemaal
vanalle rare dinges beginnen doen -
precies of die hadden ni meer genoeg aan mekààr.

zo kennen wij een koppel, die zijn van de zomer bijvoorbeeld
in burkino faso
met een snorkel en zwemvliezen
letterlijk tussen de krokodillen gaan zwemmen -
da is dus iets
da mensen tegenwoordig doen.
ge kunt dat organiseren.
dan laten ze u een grote glazen kooi in een aquarium met krokodillen daarin naar beneden zakken,
en dan komen die krokodillen allemaal van zo dichtbij mogelijk
naar u zien,
die beesten vinden da tof,
die hebben echt iet van: wauw, dees is grààf.
- eigenlijk zijde Gij den dierentuin voor die béésten - dus...
maar Gij zijt wel degene dat d'rvoor moet betalen,
dus da's een totale rip-off.

of bijvoorbeeld den broer van de jean-pierre,
den dimitri, én die z'n vrouw,
die zijn eerst van den enen dag op den andere beginnen roof-jumpen,
dus da is gewoon met een koord rond uw enkels van een dak afspringen,
als het moet gewoon van 't dak van uw tuinhuis,
zijde wel héél rap terug beneden,
of als ge het ni meer zie zitten, met dat koord rond uwe nek,
maar na een tijd hadden die daar ni meer genoeg aan
en nu gaan die dus twee, drie keren per jaar  in bolivië "vulcanoboarden".
da is hetzelfde als snowboarden maar dan op de rand van een actieve vulkaan.
een actieve vulkaan - moete wel zien da ge langs de juiste kant naar beneden schuift...
d'r zijn d'r altijd een paar dat daar ni meer van terugkomen…
als ge in zo'n vulkaan valt, daar helpt geen zonnecrêempke meer tegen…

maar dus wij, de jean-pierre en kik, wij vonden dat dus allemaal onnozel.
waar zijn die mee bezig.
ik zeg: sorry da ge da dus met mij allemaal ni kunt doen,
sorry da zelfs een keer gaan fitnessen voor mij eigenlijk al veel te ver gezocht is,
hij zegt, daar moete ni sorry voor zeggen,
ik zeg; sorry da ik weeral sorry aan het zeggen ben,
hij zegt: da vind ik juist geil van u, nele,
-en wij begonnen weeral te rollebollen -
ni hévig,
maar gewoon gezellig,
hij mij masseren en ikke terwijl een cavake drinken -
wij hadden genoeg aan mekaar.

maar
zes maanden geleden
was er opnief een spaghetti-avond bij vriendinnen van mij.
ik heb ullie al wel is uitgelegd
waarom dat da nikske voor mij is,

waarom da ik daar dan weken nadien nog schuins van naar beneên loop.



5.

tegenwoordig woon ik in berchem.
samen met mijne nieve vriend,
de jean-pierre van herpe.
ni zo héél nief, wij wonen nu ongeveer vier jaar samen.
vier jaar en zes weken en een halven dag.

toen ik mijne jean-pierre leerde kennen,
waren wij door omstandigheden allebei dakloos.
ik wou met hem gaan samenwonen in berchem,
hij wou met mij gaan samenwonen in lokeren.
maar lokeren: da zag Ik ni zitten; en berchem: da zag Hij ni zitten;
en dan hebben wij een compromis gesloten
en nu, vandaag, wonen wij dus toch samen in berchem.


een supergrave kerel, mijne jean-piere.
wel ni direct de slimste van de wereld,
maar wel een hele lieve;
da slim zijn, da zal ik zelf wel doen.

het fantastische is dus, de jean-piere, da is dus iemand:
daar Kunde genen ambras mee hebben.
ge kunt die wel kwaad krijgen als ge wilt,
ge kunt die wel helemaal horendol maken,
dat precies alle kleuren van de regenboog in die z'n gezicht voorbijflashen,
da's wel grappig soms,
maar:
regelrechte ambras
da komt d'r met hem dus nooit van.

ook wel omda ik voor alle zekerheid ongeveer alles
da ik tegen hem zeg,
laat beginnen met sorry.

da's een tip aan alle vrouwen hier aanwezig,
da's gigantisch ontwapenend:
als een vent u iet wil aandoen, 
als die op u afkomt met een baseballbat,
omda ge écht wel aan het overdrijven zijt geweest,

dan moete gewoon zo rap als ge kunt, heel rap sorry beginnen zeggen,
daar kunnen venten ni tegen,
die zakken daarvan als een pudding in mekaar.

sorry da ik efkens ni aan het luisteren was.
sorry dat da weeral zoveel heeft gekost.
sorry als dat uwen broer was.

sorry da ik de restafval ni in een vuilzak steek.
maar meestal wel in 't putteke van de pompbak.
zoda gij dan soms om drie uur snachts nog
plat op uwe rug onder da buizenstelsel moet zien uit te zoeken
hoe da ge weer oplost.

sorry da ik vind da gij stinkvoeten hebt.
enfin, ik Vind da ni, da Is gewoon zo.
mijn vriendinnen zeggen dat ook allemaal.
de laatste keer dachten die dat dat hier een rioolputteke was.
die zeggen zo: elke keer als gij een rioolputteke laat wegdoen,
komen d'r precies twee nief voor in de plaats,
ik zeg; neen da zijn de jean-pierre z'n sokken.
die leiden hun eigen leven.
als ge die in het wasmachine wilt steken,
dan gaan die lopen
naar hunne vakbond.
dat ongedierte dat in die sokken zit,
is allergisch voor die draaiende bewegingen van da machine.

maar sorry dat daar nu wééral zoveel zout in zit.
sorry da ik look heb gegeten.
sorry da ge terug naar het ziekenhuis moet.
sorry voor die perte total.

sorry da als gij gedronken hebt als ge thuiskomt, da gij dan in 't zat beddeke moet.
't zat beddeke - da's zo'n rieten korf, ni eens zo groot,
da wij ooit is in huis hebben gepakt toen da wij dachten
da we een dinges,
een poedel zouden kopen.
't is te zeggen: de jean-pierre wou een bouvier, maar ik wou een poedel;
dus dan hebben we een compromis gesloten,
en dan is da een poedel geworden.
enfin, die poedel is er gelukkig nooit van gekomen, maar nu ligt de jean-pierre
iedere vrijdag en zaterdag in die korf.
plus iederen dinsdag en iedere woensdag en iederen donderdag.
en iedere maandag.
en iedere zondag.

nee, sorry da ik daar ni tegen kan.
sorry da ik u ni had gewaarschuwd.
sorry da ik vind da Ik wél mag snurken maar Gij eigenlijk Ni.
sorry da ik uw jeansbroeken soms in de droogkas steek, soms dikwijls,
zodat die er dan uitkomen
als van die strakke kniebroeken
waardat zelfs een twaalfjarige ni meer mee naar z'n communie kan.

trouwens, sorry da ik heel den tijd sorry zeg.

maar da is dus ni erg, dames en heren,
omda: bij ons, tussen de jean-pierre en kik,
bij ons is dat nu zelfs een beetje een voorspel geworre.

als kik m'n eigen begin te verontschuldigen voor vanalles,
dan begint de jean-pierre z'ne plastron al stillekes los te knopen.

ge hebt koppels, die kunnen pas seks hebben met mekander
nadat die eerst een uur aan een stuk ambras hebben staan maken,
dan liggen die te vechten maar dan begint da vechten
op den duur, geleidelijk aan, maar heel onopvallend,
begint dat te veranderen in iets anders;

dus eerst hoort half de straat die met hun deuren slaan en met borden gooien,
en wa later hoort héél de straat die hunnen matras beginnen piepen;
da's yin en yang;

- maar Wij beginnen meestal pas te vrijen: nadat er iemand van ons twee,
meestal zij kik da,
aan 't drenzen en aan 't blèren is geweest
van z'n eigen Zo Schuldig te voelen -
(met wenende spasmen:)
bweu-heu: sorry da kik alles hier verkeerd doen...
sorry da kik hier nu weeral zit te blèten...
sorry da kik nu wééral (!!!!!) sorry aan het zeggen zijn!

- en dan begint de jean-pierre mij te knuffelen,
en dan draagt die mij naar de slaapkamer, da zijn 17 draaitrappen;
en dan zijn we weer vertrokken.

da's een zalig systeem.
en da marcheert al vier jaar en een half - en zes dagen nu ondertussen.



6. 
de eerste zeventien maanden van onze relatie
zijn wij ons huis in berchem eigenlijk amper uitgekomen;
wij hadden genoeg aan mekander;

dan zat jean-pierre
m'n voeten te masseren -
dan was kik terwijl wat in den humo aan het lezen;

dan stond hij
den afwas te doen - 
dan was kik terwijl wa televies aan het zien;

dan lag hij
op z'ne rug onder da buizenstelsel van de pompbak
met een ontstopper in z'n hol heel de keuken te repareren,
dan was kik terwijl met een belangrijke vriendin aan 't bellen.

"sorry da ik de deur hier efkens dichtdoen, schatteke, ik hoor anders niks…"

en da was perfect zo -
ja, soms 
zei de jean-pierre:
nele, ik vind da ge teveel alleen maar aan uw eigen denkt.
ik zeg: wa?
ik was just nog aan het denken da ik dringend
nog is naar m'ne coiffeur zou moeten.
dus ik denk ni alleen maar aan m'n eigen, ik denk ook, heel dikwijls zelfs, aan m'ne coiffeur.

dus dà was dan wel 'ns een conflict.
maar voor de rest
hadden écht genoeg aan mekaar.
wij komen toe met mekaar.

terwijl
bij ander mensen,
bij onze vrienden,
en bij onze kennissen,
- wij hebben tegenwoordig wel precies veel meer kennissen dan vrienden -

bij hun
is da precies andersom.

die moéten precies naar buiten komen,
en die moéten precies
vanalles blijven en blijven verzinnen, gewoon om bezig te blijven.
omdat die met mekaar ni toekomen.

zo kennen wij een koppel, die zijn van de zomer
naar burkino faso geweest,
met een snorkel en aangepaste zwemvliezen,
letterlijk om daarmee tussen de krokodillen te gaan zwemmen -
"crocodile drifting" noemen ze da  -
da is dus iets da besta,
daar kunde u tegenwoordig voor inschrijven;

dan laten ze u
in een grote, glazen kooi
in een aquarium met krokodillen d'rin
naar beneden zakken,
en dan komen die krokodillen zo allemaal, van zo dichtbij mogelijk,
naar u zién.
die beesten vinden da naar het schijnt wel tof.
die hebben dan iet van: Dees Is Grààf,
dees is zo eens iets ànders!
- eigenlijk zijde Gij den dierentuin voor die béésten...

maar Gij zijt wel degene dat d'rvoor moet betalen,
dus da's een totàle rip-off.

maar de mensen trappen d'rin,
gewoon omda ze ni thuis kunnen zitten.
omda ze met mekaar ni toekomen.

bijvoorbeeld ook den broer van de jean-pierre,
den dimitri, én die z'n vrouw,
die zijn eerst van den enen dag op den andere beginnen dinges, "roof-jumpen".
roofjumpen -
da is gewoon
met een koord rond uw enkels
van een dak afspringen, meer is da ni -
als ge wilt, as ge geen geld hebt,
doede da gewoon van 't dak van uw tuinhuis -
zijde wel héél rap terug beneden.
of als ge het efkens ni meer zie zitten,
dan doede da dat koord ni rond uw enkels maar rond uwe nek;

maar
na een tijdje hadden den dimitri en zijn vrouw aan da roofjumpen ni meer genoeg,
en dan zijn die iets anders gaan doen, namelijk "vulcanoboarden".
in bolivië.
"vulcanoboarden"
da is hetzelfde als snowboarden, maar dan op de rand van een vulkaan.
van een actieve vulkaan - dus dan moete wel zien
da ge langs de juiste kant naar beneden schuift…
anders gade gij met uw zonnecrêmekes ni toekomen...

maar wij zijn dus anders, de jean-pierre en kik, wij vinden dat allemaal belachelijk.
waar zijn die mensen mee bezig?
ik zeg: sorry da ge da met mij dus allemaal ni kunt doen.
sorry da zelfs zo is een keer gaan fitnessen
voor mij te vergezocht is,
die beenwarmers met velcro, ik pas daar ni in -

hij zegt, daar moete ni sorry voor zeggen,
ik zeg; sorry da ik nu Wééral
sorry aan het zeggen zijn!!
hij zegt: da vind ik juist heel goe van u, 
en hij begint z'ne plastron weer los te knopen.

kom maar hier, poezewoefke.
ja, de jean-pierre, die noemt mij soms "poezewoefke",
daar heb ik het moeilijk mee,
want een woefke da's voor een hond,
dus een poezewoefke, da's een kat en een hond tegelijk, das geillig.

maar ik wil dus maar zeggen:
de meeste koppels, die hebben precies genoeg vàn mekaar.
de jeanpierre en kik
wij hebben ni genoeg vàn mekaar,
wij hebben genoeg aan mekaar.
da's toch ontroerend?



7.
maar
op een dag is er dus,
- op een dag tussen kerstmis en nievejaar -,
is er dus optenief
bij vriendinnen van mij
een spaghetti-avond.
wheuuuuaaaaa…


op voorhand al lig ik daar zes weken van wakker...
op voorhand al heb ik, voor den dag direct daarna, bij twéé psychiaters een marathonsessie besteld.
en voor dien dag zelf heb ik zelfs al
een koord met een lus erin
aan het dak van m'n tuinhuis klaarhangen.

maar
toch gaat dat deze keer misschien ietsje minder desastreus zijn
omdat mijne vriend de jean-pierre ook is uitgenodigd.
dus die ga tussen mij en mijn vriendinnen
misschien een soort van bufferzone zijn.
da is wa ik hoop.

deze keer is die spagettiavond
bij twee vriendinnen van mij in de betogingsstraat in borgerokko.
jamila en mariel.
twee vrijgevochten moslima's,
het enige
dat die heel den dag tegen mekaar lopen te zeggen, dan staan die zo voor de spiegel:
"vinde gij mijn gat ni wa te dik in dezen burka?"

maar omdat de jean-pierre deze keer meemocht,
dacht ik, waarom ni.
als het daar vervelend is,
dan hebben we toch in ieder geval gratis gegeten allebei.

en da zal dan wel gegarandeerd hallal zijn,
maar onze god, die van de katholieke kerk, dien is daar heel verdraagzaam in.
het enige da jezus heeft gezegd:

zet nooit iets op tafel da ge zelf ni lekker vindt.

Er is een fout opgetreden in dit gadget