zaterdag 23 februari 2019

zaterdagbunnies

gastvrouw gerda van der elst


+ myn broêr jeroen en diens vriendin beau

prent vd week

(c) deborah feller

onderschat / overschat

overschat: nick cave nà 1992

onderschat: de mate waarin jimi hendrix de muziekwereld heeft verpest

naar waarde geschat: londerzeeljim

alternatieve feiten

1. het best verkochte e-book ter wereld is "riding the bullet" van stephen king.

2. het boek "esther" is het enige bybel-boek waarin de naam "god" niet voor komt.

3. het boek "bambi" werd voor het eerst gepubliceerd in duitsland, in 1929.

4. het boek "ben hur" is gezegend door de paus.

waar was je te vrydag

living-optreden in de lammekes-straat...

srg
ann verdren

ber lezy
nathalie lezy

state of being, 23 février, 2019



wakker gemaakt door de kat, pitouche, die een meester is in het krabben aan deuren. sommige deuren die eigenlyk dicht zyn, krygt pitouche toch wél nog open, gewoon door d'r desnoods een uurlang verbeten aan te blyven trekken en duwen met allebei z'n voorpoten.
    direct beginnen rondmailen, dwz mails beantwoorden. daarna correcties aangebracht in de tweede aflevering van "ons feuilleton - de vlucht van de levende kanonskogel." hoewel die aflevering dus al geplaatst was; principieel probeer ik het te vermyden om dingen nog te corrigeren nadat ze al op de blog zyn geponeerd...
    smiddags kwamen myn eega en myn zoon even thuis, doch in de namiddag was ik hier alleen; om my in alle rust en gestaâgheid, voor te bereiden op die voorstelling, "gedichten en gedachten."
    toen de kinderen weêr thuiskwamen, rond vier uur, was ik nog goed fit, maar kort na het eten (beuling met appelmoes), rond de zessen, kreeg ik een "klop", zoals dit heet, en moést ik in de zetel gaan liggen om te slapen, een boek van nero ("de juwelen-eter") op m'n aangezicht.
    speciaal voor het optreden myn haardos met geavanceerd gel strak achterover gekamd - een goed idee, dot had ik gisteren ook al moeten doen, voor die gig in neêrpelt; tevoren had ik toen myn haar gewassen, maar pas gewassen is myn haar steeds minstens twee dagen lang echt ondraaglyk fluffie...
    de gig liep heerlyk, "gedichten en gedachten"; dit doen-ik misschien nog het liefst van al; de vorm, grasduinend door m'n teksten, die dan netjes, om niet te zeggen academisch, op een pupitter staan; zo is er veel ruimte voor spontaneïteit, maar tegelyk is er dus ook steeds letterlyk een houvast... dit is de toekomst...
    naar deze gig, in de lammekensstraat, was ik te voet gekomen (ipv met de fiets), zodat ik onderweg nog wat kon mediteren...
    snachts, rond halfeen, weêr thuisgekomen, trof ik luv nog aan, die speciaal uit bed was gekomen om d'r nog een aflevering van madmen by te nemen...




dreamer


een waarachtige vliegdroom. ik kon vliegen, als enige zelfs, binnen een grote mensenmassa. het vliegen gebeurde door met veel moeite hard de armen op en neêr te drukken, dan ging je een béétje omhoog, maar dus wel tot drie meters hoog. dit, ter hoogte van een zekere badplaats. dat zwembad was wel véél te druk bevolkt, met gigantische ryen om aan te schuiven. maar daar vloog ik dus langs.  zogezegd was dit in wissant.  een vriendin van vroeger, llyn keating, liep hier ook rond. alsook diane broekchoven. er geep een zeeleeuwen-show plaats, de zeeleeuwen sprongen erg hoog en scoorden grootse; spontane applausen. 
     later ben ik aan het ryden met een soort golf-terrein-wagentje, maar ik zit op de achterbank en moet myn armen door een moeilyk middenraam steken om by het stuur te kunnen. ik val ook byna in slaap en ryd dus byna tegen een boom. zo arriveer ik by een strand.
    in een andere droom wordt er een ex-concentratiekamp-gevangene naar buiten gehaald; voor een photograaf heeft hy zyn gevangenisplunje weêr aan - maar dat is eigenlyk zeer gevaarlyk, want daarmeê zou hy opnief zoals vroeger weêr kunnen worden opgepakt. de man zyn gezicht is helemaal zwart van ellende.

interludium

(c) tim bethlehem

ONS FEUILLETON






DE VLUCHT VAN
DE LEVENDE KANONSKOGEL


feuilleton in  17 afleveringen

door don vitalski











3.
wie de grote, dennenhouten barak van de levende kanonskogel passeerde, kwam, nog geen vyftien stappen verderop, vanzelf terecht by de zogeheten "vallei van de hangenman", een heilloze, tochtige kroeg met een zeer laag plafond en met, eender waar je keek, van die kleine, rosse, exotische cactusjes. vensters waren hier nergens, maar wel trof je aan de voorkant, by een stel waterkranen en grote, gevulde watertonnen, omringd door wasdraden, één opvallende schuifpoort aan, dewelke, zonder uitzondering, àlle dagen en nachten wyd openstond.
    op handen en voeten kwam, met sidderende oorschelpen, de luizenaap naar binnen gestrompeld. hy droeg alleen nog zyn pyamabroek. zyn gezicht stond vol met vegen en bulten. uit zyn lange neus vloeiden-er bloed. soms stopten-'ie met bloeden en dan bloedden-'ie weêr voort.
    "wat gebeurden-er daar?" vroeg de indiaan. en hy vroeg nog meer:"wat voor 'n ontploffing was dat?"
    "tja," zei de luizenaap met een reutel. en sprak voort:"de levende kanonskogel, wie anders? hy is er nu definitief vandoor, heb ik de indruk. ik bedoel: wérkelyk; de kruiter heeft hem nu echt létterlyk helemaal kunnen afschieten."
    "echt??"
    "al was dat zyn bedoeling zelfs niet. maar dit wil dus zeggen: de kanonskogel is niet meer in het circus."
    "hy is ontsnapt."
    "hy is niet meer by ons. hy is perfect helemaal buiten geraakt, om nooit meer terug te moeten komen."
    "geniaal wel," meende de indiaan. "maar," ging die nog voort, "voor ons gaan daar problemen van komen!"
    "we hebben hem volmaakt zien wegvliegen. tenminste: zodra alle smoor daar was opgeklaard, zagen we hem nergens meer."
    "daar komt zeker gedoe van."
    "myn neus bloedt..."
    vanachter een gordyn achter de toog, opzy van de indiaan, kwam het kleine, fragiel geschapen meisje naar binnen gelopen, dat steevast werd genoemd "het meisje met de purperen tong". ze was de enige dochter van buffalo bill - maar buffalo bill zelf was op dit ogenblik nergens. ze droeg een wasmand op haar twee armen, met daarin een stapeltje netjes gevouwen kleêren. ze glimlachte de hele tyd.
    "ik moet naar het secretariaat," zei de luizenaap, half tegen de indiaan, half tegen dat meisje. "maar," sprak 'ie voort, "dat gaat zeker niet zomaar. niet zomaar vanzelf. ik kan daar niet zomààr naar binnen."
    "wie anders wel?" zei de indiaan.
    toen het meisje de luizenaap passeerde, sprak laatstgenoemde:"ik scheur zowat van de honger, meisje... hebben jullie niks in huis? doe my maar een totaal ongezonde hamburger - met een goed doorbakken spiegelei erbovenop."
    anders dan hier nu misschien werd gesuggereerd, stond het secretariaat, waarover sprake, over het algemeen juist bekend als relatief net byzonder toegankelyk. het was er vaak druk, zeker aan de voordeur - maar toch kon je er altyd nog binnen, zelfs zeer laat 's nachts. je werd er niet altyd voortgeholpen, zeker niet ogenblikkelyk - maar iedereen was er vriendelyk. zoveel beweerde nu toch het meisje met de purperen tong.
    "da's allemaal waar," gaf de luizenaap eerlyk toe. algauw zag 'ie het gebeuren hoe, vlak voor de poort, het mooie, kleine, byzonder aantrekkelyke meisje dat zy was, ermeê aanving, kousen en broeken en hemden op te hangen, aan één enkele, enorm lange wasdraad. meteen kwam daar een stel kleine vliegjes op af.
    "je hebt gelyk," sprak de luizenaap wat luider. "maar," riep 'ie voort, "zelf weet ik my er totaal niet op myn gemak!"
    "ikken-anders zéker niet," mompelde de indiaan.
    "omdat alles daar zo overdreven netjes is, in dat secretariaat!" zei de luizenaap. "daarom kunnen figuren als ik daar niet aarden!"
    "dat klopt," zei de indiaan.
    "ach wat," zei het meisje met de purperen tong zuchtend. en zei nog:"hou die vliegjes by je, alstublieft?"

WORDT VERVOLGD



-end


afterLink .

vrijdag 22 februari 2019

vrydagbunnie

de programmatrice van cc neêrpelt, dat sinds kort overigens gewoon "pelt" heet, wegens fusie...

prent vd week

(c) serge baeken

agenda

te zaterdag: de ideale schoonzoon, in zaal theater vooruit, boechout

te zondag: frankenstein-hoorcollege, de corridor, wetteren

ergens dit voorjaar nog: "gedichten en gedachten" - by jouw thuis in de woonkamer

waar was je ten donderdag

met alleen jeanpaul van bendeghem

lezing over sherlock holmes

in cc palethe

ging steengoed...


we pinkten wel een traantje weg, want dit was in principe de lààtste holmes-lezing, van deze toch wel héél erg uitgebreide, twee jaar geduurd hebbende lezingentoer...

state of being, 22 februari 2019

gisterennacht stonden hier wel enige notities, maar nu vanmorgen ben ik het meer niet eens met hun pathetische teneur... dus heb ik die "state of being" verwyderd... het rare is, dat dit nog nooit eerder gebeurd is... 


interludium

(c) nadine meyvis

ONS FEUILLETON


wat voorafging: na, lang geleên, de zoon van de zeemeermin, wel per ongeluk, tot zelfmoord te hebben gedreven, is vandaag de luizenaap onderweg naar de barak van de levende kanonskogel...



DE VLUCHT VAN
DE LEVENDE KANONGSKOGEL


feuilleton in  17 afleveringen

door don vitalski





2.
"wat doe jy hier?"
    "ikke?"
    "wie anders? wat doe jy hier!"
    "wel - ik dacht... ik kom eens even kyken..."
    "jy - komt hier eens even kyken? die is goed! jy bent grappig!"
    "maar - ... !"
    "komen kyken - dat gaat niet meer! wy zitten bomvol!"
    "toch niet helemààl?"
    "zie ginder! een hele ry wachtenden!"
    "en toch - het gaat wél nog..."
    de luizenaap liet zich door niemand worden tegengehouden!
    de levende kanonskogel stond bovenaan, op een gietyzeren ladder, zyn legendarische punthelm nog onder zyn twee armen; onderwyl zyn trawant, de kruiter, druk doende was met langs diezelfde ladder weêr naar beneên te klimmen.
    overal rond de luizenaap waren toeschouwers druk doende, weddenschappen af te ronden - totdat er zich, vanuit den hoge, zeer plotseling, een zekere explosie voltrok.
    maar voorts gebeurden-er niets.
     "gaat 'ie speechen? laat ons niet lachen!"
    "natuurlyk gaat die niet speechen! sukkel!"
    "wat? wat zeg je? heb jy het tegen my? je bent anders zélf een complete sukkel!" 
    de luizenaap wurmde zich nog dieper naar binnen, langs weg en weêr slaande ledematen, langs paarse gezichten. ter besluit stond 'ie plotseling vlak voor de kruiter, die bezig was met vuur te stoken, vlak voor de luizenaap zyn lange neus - "hu??"
    "wat?"
    "jy!" zei de kruiter. "jy komt als geroepen!"
    "echt? waarom dan?"
    "het gaat hier mislopen - ik kàn dit gewoon niet meer saboteren!"
    "niet?"
    "hoor je dat gefluit? ik hou dit niet meer tegen! dat gaat hier, subiet al, gaan exploderen als gek!"
    de luizenaap snapten-er weinig van. hoezo, de kruiter "kon dit niet meer saboteren?" vroeger dan wel soms? saboteerde de kuiter de levende kanonskogel vroeger dan wél?
    "wat te doen dan?" vroeg de luizenaap.
    "geen idee," sprak de kruiter. hy klom naar boven, tot helemaal bovenaan - maar klauterde nog sneller weêr helemaal terug naar beneên. hy zetten'-n waspeld op zyn neus. daarna trok 'ie al zyn kleêren uit. "probeer in iéder geval dit volgende," sprak 'ie als eindelyk. hy pakte nog een emmer zand van de grond, en sprak:"ga jy alvast naar het secretariaat!"
    "naar het secretariaat?" vroeg de luizenaap geschrokken.
    "absoluut!" zei de kruiter. "en vlug! ga daar opbiechten wat hier aan het gebeuren is!"
    "maar - het secretariaat toch niet??..."
    "komaaaaaaaan!!" brulde inmiddels, geheel vanboven, de levende kanonskogel. tot aan zyn brede, geharnaste schouders zat die nu toch, kennelyk, in de monding van het gigantische schietkanon, zyn legendarische pruisische piekhelm nu wél op zyn hoofd, hetwelk naarstig werd omcirkeld door kleine, geel-groene vuurvliegjes. een raket vloog voorby op de achtergrond.
    en dan: een gigantische knal, die zich voltrok. een fenomenale, gedurige "bafff!!!!!!", die zich, ervoer de luizenaap, tegelykertyd manifesteerden-als een byzonder merkwaardig te noemen orkaan, die het was; een waterval van krysende stemgeluiden, en van spookachtige, huilende pynkreten, van links en van rechts; en nog meer tekende zich hier een wolk af, eender waar we keken; een onuitsprekelyk bolwerk van minimale stofdeeltjes, lichtgevend alsof we met onze twéé oogbollen tezamen rechtstreeks in zonlicht staarden. een tydlang zagen we helemaal niks meer, erger dan gewoon maar verblind.
    nog vooraleêr hierbinnen enige duidelykheid aanbrak, bedacht de luizenaap slechts dit volgende:"ik moet hier weg - ik moét my, ergens, iets te éten zien te vinden! ik moét my ergens iets te drinken zien te krygen!"

WORDT VERVOLGD

    
    
    
    

-end


afterLink .

woensdag 20 februari 2019

donderdagbunnie

michele,
aka lady willy

prent vd week

(c) abraham abilgard

waar was je te woensdag

begrafenis willy...

hier de overgebleven scabs on stage...

rechts vooraan de haardos van rudolf hecke...

philip goldface
die twee jaar lang roady was voor willy
en die hem al eens een keer naar het ziekenhuis reed ook

je mag dit niet esthetisch beoordelen natuurlyk, maar pas toen jean-marie aerts begon te spelen was daar plotseling een kick...

die jean-marie aerts is echt van een totaal uitzonderlyk kabiler...

snachts nog helemaal naar turnhout gereden om dit hier by isabelle daniels op de bus te doen...


vooral om onderweg in de auto goed te kunnen repeteren...

state of being, 20 februari 2019


ik zal dit hier nu maar als een uitvlucht gebruiken om kort van stof te wezen vandaag...

dreamer

in ieder geval droomde ik dat prince helemaal niet cool was, dat die maar een stomme, amateuristische prutser was... maar de details ben ik allemaal vergeten...

oldschool

fleur pierets in 1996


met myn vader en met peter van tongerlo

ONS FEUILLETON


DE VLUCHT VAN
DE LEVENDE KANONGSKOGEL


feuilleton in  17 afleveringen

door don vitalski














1.
zyn naam was de luizenaap. hy woonde niet ver van de hoofdingang van het circus, in een minuscuul, houten wachthuisje met een puntdak. in dat huisje was het zo krap, dat je er niet eens kon gaan zitten - en dus al zeker niet gaan liggen. maar dat speelde geen rol, de luizenaap was toch altyd wakker.
    voordat hy, zonder het te willen, betrokken geraakte in het schandaal rond de levende kanonskogel, had deze luizenaap, by ons weten, al minstens één maal eêr de aandacht op zich getrokken - zy dit wel, lezers, met een geheel andere kwestie - een waargebeurde vertelling, om niet te zeggen een authentieke, regelrechte circus-parabel. dus niet "het verhaal over", maar wel "de parabel van"; aldus:"de parabel van de man met het masker van goud."
    op zyn allerkortst geformuleerd, ging die parabel als volgt: veel dieper op het circusterrein, ter hoogte van "de vallei der tenten", op een grasveld dat, volgens sommigen, ooit nog een voetbalveld was, leefden-er een stevige, grote, stoere, maar in zyn hart toch vooral byzonder bittere man, de zoon van een zeemeermin. zyn vissenstaart en zyn lelyke, opvallende, geelgroene schubben die het waren, bleken hem integraal nutteloos, doordat hy aan land leefde, en voorts was hy een zeer nayverig persoon; iemand die het niet verdragen kon dat zyn buurman gelukkig was, maar hyzelf helemaal niét. hy liet daarom een timmerman komen - een personage, in het circus zelf aangeduid als "de meubelteut." dwz: die man, die héétte zo voor ons; zyn naam was in omgang:"de meubelteut".
    "ik zou willen," zei de zoon van de zeemeermin, "ik zou willen dat je voor my een masker van goud zou proberen te maken."
    "dat zal niet gaan, dat weegt te zwaar. dat kost ook veel te duur!"
    "neen - niks op afdingen; maak my zo'n masker!!"
    die "meubelteut", zoals die aldus heette, had toentertyd een heleboel loopjongens en knechtjes in dienst - en ja: de luizenaap was daar één van; in theorie was die, in die tyd, by de meubelteut in lering, al kwam daar uiteraard niks van. maar vandaar dus de connectie.
    het masker van goud werd, ondanks alles, dan toch helemaal vervaardigd, aanvankelyk tot aanzienlyk vermaak van eenieder die by de opdrachtgever passeerde, dwz by de zeemeerminnenzoon, die het masker voor zyn gezicht droeg. hy kwam er zelden meê naar buiten, maar bleef er byna aldoor meê in zyn tent zitten, dag in, dag uit, op een laag veldbed, by een lange, smalle, stoffige spiegel, soms ook wel by een schaakbord; maar passanten konden hem, desgewenst, daarbinnen komen opzoeken - tegen betaling of, als ze geen geld hadden, zelfs gratis. er werd een tydlang tamelyk veel over hem gebabbeld, en zelfs de circusdirecteur, zeiden sommigen, was hierover ingelicht - al spraken anderen dit wel tegen.
    's winters begon dat masker te roesten, nadat het in de herfst al was beginnen te krimpen, juist doordat het van goud was. maar in de lente begon het masker te gloeien en te schroeien, waarna het 's zomers dan weêr gebeurde, dat er binnenin dit masker, langs één van de twee oog-gaatjes, een klein, kriebelachtig vliegje naar binnen was weten te klauteren - naar men het fezelde, komende van de luizenaap zyn schurftige vacht - dewelken-inderdaad, behalve met luizen, ook drastisch vergeven was van nog andere diertjes, zoals byvoorbeeld vliegjes - tenminste, naar men dit allemaal beweerde, want wie van ons had die luizenaap zyn vacht ooit werkelyk bestudeerd, wie zou dat hebben gedurfd?
    om nog méér bondig te wezen: op het eind van die aangrypende parabel, zagen we de man met het masker van goud op zyn rug neêrliggen, languit op de kasseienbodem van een stil, helder wassend riviertje; de man had zich, zeiden ze, verdronken; doordat 'ie dat grootse, loodzware gouden masker dat 'ie droeg, en waarmeê 'ie eerst zo opgetogen was, by naêr inzien nooit meer, ooit nog, zou hebben kunnen afnemen. dwz: hy zou dat masker nu hebben moeten dragen voor altyd, zelfs met pasen, met pinksteren, met kerstmis. onderwyl dat ene vliegje wél aldoor naar binnen en terug naar buiten kon springen, in dat masker en weêr uit dat masker; dat vliegje was het, dat onze trotse held ten slotte horendol had gemaakt.
    maar: welbeschouwd wilde dit, zodoende, betekenen, beste lezers, dat de dood van de zeemeerminnenzoon meer indirect ook de schuld was van de luizenaap - immers: door hém was dat vliegje er gekomen. dus de hamvraag, na alles, was niét zozeer of de man met het masker van goud zich té hoogmoedig zou hebben gedragen, maar wel, veeleêr, op den duur, of de luizenaap in feite niet met toorn moest worden beladen. daarover werd soms gediscussieerd, door sommigen.
    en dus, kortom: dié controversiële figuur, met zyn grote voeten en zyn bruine, slordige vacht, dié was het nu ook, die wy als een allereerste personage mochten tegenkomen in dit verhaal, dwz in deze nieve, door vele lezers met aandrang opgevraagde, beroemde kweeste:"de vlucht van de levende kanonskogel."

WORDT VERVOLGD 



-end


afterLink .

ha ha ha ha ha

dinsdag 19 februari 2019

woensdagbunnie

sissi seifert

prent vd week


overschat / onderschat

onderschat: het konikryk bhutan

overschat: italo svevo

naar waarde geschat: kaneelappel

alternatieve feiten


1. méér verdienen, maakt gelukkiger - maar: dit heeft wel degelyk een plafond; nog méér verdienen van 75.000 euro per jaar, schynt niet nog méér gelukkig te maken. dus 6000 euro per maand zien te verdienen, dan is het wel goed.

2. james barrie, zie photo, auteur van oa peter pan, was de eerste mens ooit die een cricket-ploeg samenstelde.

3. om iets beter te begrypen, moet je ruzie maken met jezelf.

4. snel spreken, helpt je om debatten te winnen; doordat je tegenstander minder de kans krygt om over je stellingen te redeneren.

5. een van de meest psychosomatische fenomenen, heeft betrekking op het idee of je goed of slecht hebt geslapen. als je slecht hebt geslapen, maar je blyft jezelf voorhouden dat je toch voldoende wakker bent, geraak je best de dag door; als je goed hebt geslapen maar iedereen blyft je zeggen dat je er moê uitziet, ga je last krygen. 

pictures

willy willy, aan het inpakken




state of being, 19 februari 2019



nu is ook de bakfiets gecrasht. aan het achterwiel. dat gaat een fikse duit kosten.!en alleen al om dit grootse vehikel tot by de fietsenmaker te krygen, ben je serieus aan het dansen, mensen. daarenboven stinken de trappen sinds vandaag opeens erg hard naar katten-sproedel, waar het daar vroeg alleen mirre was en jasmyn. het zyn, kortom, keiharde tyden. en dit, onderwyl ik daarenboven moet leren aanvaarden waarom dit najaar er geen énkel cultureel centrum myn voorstelling "de ideale schoonzoon" heeft willen programmeren - geen énkel; reeds lig ik, kortom, levendig in myn grafkist, enkel is het nog de vraag, wie onderhand de klinknagels zou willen aangeven.
    maar: zoals onkruid zelfs weet op te schieten vantussen de àllernauwste mortel-spleten van een tegelvloer waar, zelfs, nooit één straaltje zon, water of liefde komt, zo ontspruit ook aan dit dal van doffe tegenspoed, myn geesteskracht om god te loven, in zyn goedertieren...
    vandaag de laatste aflevering van ons blog-feuilleton, "de moord op servais verherstraeten"; mooi 40 aflevering afgeleverd op 40 dagen tyds, telkens tussen de soep en de gebakken patatten; welk geschrift ik in alle ernst reken, tot het beste dat myn hand ooit presenteerde... wel moet ik het zelf nog eens één keer helemaal nazien, van voren naar achteren en daarna nog eens één keer van achteren naar voren - maar daarna dan basta; verbeteren maakt niet altyd beter... één myner favoriete zieners, august johan strindberg, was principieel tégen verbeteringen, aldus steevast betrachtende, zo verregaand mogelyk zyn originele nota's in tact te laten...
    

oldschool

myn broêr serge in de jaren stillekes

ONS FEUILLETON - DE LAATSTE AFLEVERING

wat voorafging:

een tezamenvatting van al het voorgaande heeft hier geen zin meer, want hier nu ogenblikkelyk volgt de àllerlaatste aflevering van de gehele serie...




DE MOORD OP SERVAIS VERHERSTRAETEN

feuilleton in 40 afleveringen
door don vitalski









AFLEVERING 40


terwyl ze nog meer dichterby kwam, herkenden-'ie deze barmeid wel degelyk - zeker niet metéén, lezers, maar wel juist byzonder geleidelyk aan, als een dieptezicht dat zich slechts in trage, opeenvolgende stappen aan hem openbaarde. hy herkende die brede, paarse mond van haar, en haar getaande, maar toch aantrekkelyke gelaat, met daarin die brede, hoge wenkbrauwen en dat beweeglyke, juweelachtig blauwe paar ogen - larissa dekeyser; die ooit, gigantisch lang geleên, karweien deed op het secretariaat van de DOVO, met name toen jonathan daar nog maar pas was aangeworven.
    eerst, kortstondig, kwam dit treffen hem voor als iets volstrekt ongerymds, en nog meer als iets kwalyks, iets waardoor zyn plannen, alsnog, in de war zouden kunnen worden gestuurd. meteen daarna echter, begreep 'ie vanzelf:"waarom zou dit raar moéten zyn? eigenlyk? we zyn in calais, niet in kinshasa." waarmeê 'ie bedoelde, dat zy hierzo, alles by mekaâr, nog redelyk dichtby huis waren. alle meest ongerymde dingen waren mogelyk, zolang onze verbazing daarover maar heftig genoeg was.
    en ook snapte jonanthan druyts gauw daarna:"ons treffen hier en nu, zal wel minder een hinderpaal betekenen dan wel juist een zegening." want: àls hier, tegen zyn voorgevoelens in, toch wél nog rechercheurs en/of politie-agenten en/of douaniers zouden komen binnenvallen, in dat geval zou jonathan van die mensen meer aandacht tot zich zuigen door hier in zyn ééntje te zitten, angstig turend door de glasgordynen, dan wanneer 'ie hier een soepje en/of een koffie zat te nuttigen: in gesprek met zo'n volkse, nogal burgerlyk aandoende blondine die hier woonde, en die hier by de buren bekend was, als een jonge, onschuldige moeder van twee kinderen.
    larissa zette zich by hem neêr, klaarblykelyk zonder zich eerst te beginnen af te vragen of jonathan hiermeê wel zou zyn opgezet. alles aan haar was spontaan en zelfs guitig. honderduit begon zy te babbelen en te twetteren - over haar leven, over het waarom van haar verhuizing naar frankryk - en meer nog over de reden waarom zy, destyds, vond ze, wel moést wegkomen uit belgië - "en wel zeker moést ik by de DOVO weg!" pas na twintig minuten doorbabbelen, wel soms met een onderbreking, om voor deze ofte gene der klanten, een croque monsieur te gaan halen, en dan weêr een pot haring, vroeg ze:"en jy? hoe is het met jou, eigenlyk? wat doe jy hier dan wel helemaal?"
    "ik ga vissen met een neef van me," zei jonathan druyts. zyn blik viel weêr door het moeilyk doorzichtige vensterraam; effectief zag 'ie daar, als 'ie het goed had, een jeep komen aanryden. hy ging rechtstaan, om het beter te kunnen zien - jawel: het was buckie. die was al bezig met parkeren. maar niet op een parkeerplek - hy ging, zoals dat heette, "dubbel staan", allicht zelfs zonder zyn motor te willen stilzetten.
    "larissa," sprak jonathan, zonder weêr te gaan zitten. "om eerlyk te zyn, ben ik eigenlyk altyd, eêrtyds, verliefd geweest op jou... heimelyk..."
    "haha!" zei larissa. "dat was niet eens zo heimelyk!"
    "niet?" zei jonathan verrast.
    "maar," zei ze, "een béétje was dat zeker weêrzyds..."
    "dus," dacht jonathan, als het ware stotterend. "dus: larissa was ook - verliefd - op... op my??" inderdaad een aardig compliment, behaaglyk en onverwacht en erotisch. al kon deze fantasie, voorts, op dit ogenblik, weinig van hem vergen - niet op dit verdomde midden van, wat dit was, dit "kruispunt in zyn biographie."
    "vanavond," loog jonathan slim, "vanavond kom ik terug. een goeie vriend komt my oppikken - om te gaan vissen. maar straks kom ik terug..."
    larissa glimlachte - en bleef zitten. met haar twee ogen volgend, hoe jonathan er 'n aanvang meê nam, uit dit tafereel weg te benen.
    vyf minuutjes later zat 'ie al bezyden z'n goeie vriend buckie, in diens brede, naar nieuwheid geurende vehikel. gezwind bewogen zy zich vooruit richting de boot die op hen wachtte, onder een zuivere sterrenhemel, met daarin een joekel van een volle, kolkende maan. reeds kregen zy een uitzicht, geliefde, getrouwe lezers,- ach, beste vitalski-bloggers -, op de diepe, donkerblauw met zwarte, prachtig glinsterende golven die het waren, van de onzegbare noordzee. "jawel," zei buckie plechtig. "dover is hier nog geen 35 kilometers vandaan. maar goed, jy roeit naar nieuwpoort."
    "ik ben er klaar voor," zei jonathan druyts met een lachje. hy stak een cigaret op, inhaleerde zeer diep, en liet zyn hoofd eventjes achterover zinken.


EINDE







-end

afterLink

dinsdagbunnie

vandaag hebben luv en kik elkaâr exact dertien jaar geleden leren kennen...

prent vd week

(c) serge baeken


fragment van onze bulderdrang-strip...

iedere dag een gedicht

wees dan maar droevig.

wees dan maar in en in triest.

wees dan maar bitter en droevig en angstig en verongelykt.

maak je dan maar zorgen, zucht dan maar.

het zal het verlopen der dagen niet tegenhouden.

je zuchten zullen van geen invloed zyn.

waar was je te maandag

ik kryg myn scanner alsmaar niet aangesloten op m'n pc...
daarom ga ik voor m'n scans altyd langs by m'n vader...
die hier bezoek had van m'n neef enak...
al was hy, dwz myn vader, heel erg grieperig... ook hy...

rond middernacht was ik by toon waroux op radio centraal, babbelen over willy willy...

dat radio centraal is een enigmatisch iets...

al 30 jaar lang bestaat het...

totaal onafhankelyk, totaal non-commercieel - totaal eenzaam zelfs ook - maar toch marcheert het, alles is er in orde, het is er gezellig, er wordt ieder uur van de dag geprogrammeerd...

echt een "ding an sich"...

maandag 18 februari 2019

state of being, 18 februari 2019



in de namiddag naar de fietsenmaker geweest. er was me voorzegd dat de reparaties aan dit vehikel, een goeie 200 euro zouden kosten; dus vandaar dat het uiteindelyke verdict, van 150 euro, nog aardig meêviel. toch zeker gezien de waslyst van byzondere ingrepen; nieve remblokjes, nieve dynamo, nieve velg én nieve binnenband. maar normaal gezien, als je met zo'n nieve, vers opgelapte fiets weêr buitenkomt, en je begint door te trappen, dan geeft dat, zoals gezegd: normaal gezien, een goed gevoel, een gevoel van goeie vaart - maar dàt ontbrak toch eigenlyk, vandaag. dwz een echte godenfiets zal dit nooit meer worden. gewoon dankbaar zyn dat 'ie niet in mekaâr zakt, en voorts alle andere verwachtingen de kop indrukken - het is zoals myn jeugd zelf, die voor àltyd voorby is, met de bedoeling om nooit meer terug te komen, met geen toverspreuk en voor geen creditcard, slangenbezwering of maaltydcheque.
    vervolgens in de mekanik stripwinkel een vyftal nieve nero-strips gaan halen. daar begin ik helemaal in te komen, in die vertelstyl van sleen. al was ik er nooit een directe fan van, eêr een vertwyfelde sympathisant op afstand. maar nu zien ik er alsmaar meer het crumb-gehalte van in.
    maar hoeveel mensen lezen dit nog? dwz hoeveel mensen lezen vandaag nog nero?
    anderzyds zou je versteld staan van de extreem verregaande wiki-pagina's rond nero... ieder personage, iéder van zyn 200 albums, worden daar gehele bladzyden lang helemaal uitgespit. dat kàn niet het werk zyn van maar één fan...
    rond middernacht naar toon waroux op radio centraal, die me gevraagd had om wat te komen vertellen over willy willy... dat ging me niet zo vlot af, al het was zeker een gezellig samenzyn... onderweg op de fiets de zachte motregen was ook goed in orde...