donderdag 21 december 2006

nele thriller schets constance en mathilde

in beaumarchait in de franse ardennen

juist over de grens van belgië
was er in het begin van de vorige eeuw
een paar decennia lang
een meisjespensionaat
voor meisjes die uit brussel kwamen
die ni rijk waren maar ook ni arm
en van wie die ouders vonden
dat die weg moesten uit de stad.

in de jaren zeventig van de vorige eeuw
is dat pensionaat dichtgegaan
en werd de eigenaar van dat pensionaat ziek en trouwens ook krankzinnig,
die zag naar dat eigendom niet meer om,
dat gebouw begin te verkrotten,
die ruiten werden ingeslagen door soms een verdwaalden junky,
die inkomhall werd ooit een tijdlang gebruikt
voor bijeenkomsten van een motorbende
maar daarna zelfs dat niet meer -
dat werd een van de meest eenzame gebouwen
van de menselijke beschaving ooit.

zelfs als het buiten windstil was
tochtten-het daar door de gangen,
de trappen,
de deurloze klaslokalen.

daar hingen overal spinnenwebben
maar de spinnen die in die webben zaten
waren allemaal dood
omdat er behalve die spinnen
geen ander ongedierte zijn weg vond.

in het midden van de jaren negentig
kwam er een afbraakfirma
in dat pensionaatsgebouw op prospectie,
om van dat gebouw een bestek op te maken,
om in te schatten wat erbij zou komen zien
om die hoge, grote, zwarte, betonnen muren te slopen,
hoeveel containers en hoeveel kranen…

die firma, dat waren twee gasten en een madame.
die twee gasten waren bezig met allerlei metingen in de hof, de kelder
en de inkomhall en de refter van dat gebouw,
maar die madame was met een helm op in haar eentje al eens naar boven gegaan,
ze zeiden nog half voor de grap: zie dat je niet ergens door de vloer zakt,
-maar niet helemààl voor de grap.

op de tweede verdieping, de op één na hoogste verdieping,
kwam die langs een gang met allemaal kamers,
waarschijnlijk waren dat slaapkamers geweest, ooit,
en op het einde van die lange, brede, kale gang
kwam die uit op de toiletten.

daar hing een afschuwelijke stank
maar toch stapte die madame daar naar binnen;
die gasten beneden riepen nog haar naam,
die wouden dat zij terug naar beneden kwam,
maar zij ging verder in die toiletten naar binnen;

wc-potten met geen water meer in,
met geen wc-bril meer aan,
tegels die loshingen, één of twee lavabo's die waren scheefgezakt;

op het einde van die stinkende ruimte
zag ze toch één toiletkamertje waar wél een deur voor was bevestigd,
en ze keek daar langdurig naar;
ze zag namelijk dat die deur in zijn slot was gegooid,
en pas nadat ze daar langdurig op had staan kijken,
drong het tot haar door,
dat dit hier hetgeen was, dat niet klopte:
dat het slot hier aan de buitenkant hing -
dat klopt niet,
een wc moet niet op slot langs de buitenkant.

en terwijl drong het ook vanzelf tot haar door
dat het metaal van dat slot, dat dat slot zelf
er veel nieuwer, veel meer nieuw blinkend uitzag
als alle rest;
iets zoals een nieuw etiket op een verweerde, verrotte doos.

door een aandrang die sterker was dan haarzelf,
maakte zij dat slot open -
dat ging ook heel vlot, dat klemde niet, daar was geen roest aan,
zij doet die deur open,
zij ziet haar eigen leven voorbijflitsen,
zij ziet rare gezichten, zij krijgt het gevoel alsof zij een stomp in haar gezicht krijgt -
voor haar twee ogen ziet zij ruggelings over dat weeceetje heen
een jong meisje liggen dat effenaf morsdood is,
dat verhakkeld is in haar gezicht, in een blauwe jeans en met wit dun t-shirtje aan,
met twee basketters aan, een polshorloge, en diadeem op de grond.

in een tweede beweging wordt die madame die hier bij uitkwam
overwelmd door een onbeschrijfelijk gewelddadige stank,
als een aanraakbare stank,
zij valt bijna flauw,
zij wil roepen maar dat gaat niet.

die twee gasten die met haar mee naar dat pensionaat waren gekomen,
hebben de trappen beklommen,
die komen achter haar aan,
die zien hoe zij haar bijna doorschijnende zo erg doorzichtige gezicht
naar hun omdraait,
en die gasten die zeggen allebei:
wat is er!
wat is er gebeurd!

maandag 24 april 2006

donderdagbunnie


bunnie in herentals





iedere dag begint vitalski's blog met een "bunnie van de dag",
in dees geval een
anonieme bunnie in herentals

"eenzaam verlaten en alleen"

prent vd week







-herinnering-

doe denken aan dien tyd toen vrienden van my op my voodoo deden, 2006

agenda dees week

vrydag 25 april:"goes classic", living-gig in berchem, mail vitalski@pandora.be

zaterdag 26 april:"daar sta iemand", cc de kern, wilryk

zondag 27 april: presentatie "ten miles", ernest van dyckkaai

waarover gaat dat toneelstuk


is een verhaal over een weêrvarken, breng ik samen met myn broêr serge, die moet ik straks ook nog by hem thuis gaan ophalen


over een gast die in een weêrvarken verandert door een vloek

is voor bende moslims dus die hebben sowieso al schrik van varkens

600 euro dus oké...

m. & m. da snap ik
maar guido is toch raar
goeie vriend mag ik toch zeggen
?

maar da blyft duren

wat er nog bykomt



als ik my indenk da ik nog maar twee dire uur te gaan heb, word ik overspoeld door een ontroering tegenover het mensdom

****
voor de handl iggend: voor uw kinderen (mag ik zelfs voor de grap ni aan denken)
is minder byzonder, die ontroering is er altyd











maar ook vb tov een facteur of iemand of mensen da ge gewoon tegenkomt op straat, da ge die allemaal wilt omhelzen en vastpakken - maar: ge doet da ni, maar da gevoél.

(misschien is da wel de def v liefde: da gevoel da ge voor uw eigen kindjes hebt, voor iederéén hebben; jezus tot moeder 'ik ken u ni')

03:59u





conclusie

daarom dan toch ni in het onderwys

ge moet voor twéé publieken spelen:






voor die kinderen





én voor de directrices

srg met dopjes in

telephoon
steken in m'ne rug
kan ni zien wy my belt






file-leed

zo traag dat byna terug achteruit


je zou al bynba sympathie krygen voor het wetsvoorstel van danny smaghe

brengt ons by het verhaal over gefliptste evacuatie ooit

felix kersten
 (JoerjevRusland (tegenwoordig Tartu, Estland), 30 september 1898 – Zweden16 april 1960)

masseur van himmler;
polen evacueren naar madagascar, alle nederlanders en alle belgen naar polen, te voet, langs lublin;

dossier onder ogen, voorkomen, "held van het volk"

mb vroeger




verlangen naar huis

ook niet

roel verniers

vb de odradek

van hout, zitten op de trap, is waarschynlyk onsterfelyk maar ge verdraagt ni dat da onsterfelyk is.

zogenaamde "oplossing"

doe iets by aan

kamerjas

zonder ceintuur

valt open



terwyl wel iedereen binnenziet

wat merken we nog?


proust verscheurd














voor tienduzendste keer heel myn prince-verzameling over de vloer gestrooid





22/04/'14 WOMMELGEM (2160) Op de E313 richting Antwerpen ter hoogte van Wommelgem stond donderdagnamiddag een grote file na een spectaculair ongeval. Er vielen gelukkig enkel twee lichtgewonden die niet naar het ziekenhuis moesten.
Bij een gevaarlijk inhaalmanoeuvre van een vrachtwagen werd een auto langs de hele zijkant geraakt. Een wagen erachter werd daarop gekneld tussen de vangrail en de vrachtwagen en eindigde bijna loodrecht op de vangrail.
De twee bestuurders kwamen er vanaf met lichte verwondingen, maar drie rijstroken raakten versperd met een grote file als gevolg.

interludium tydens het wachten




a propos - - célines oproep tot bescheiden sterven

(1894-1961)

vh ene kasteel naar het andere: de dood van zyn hond



"… ik wilde haar in 't stro leggen… 't was even na zonsopgang… ze wilde het niet, waar ik haar neerlegde… ze wilde een andere plek… de koudste kant van het huis en op de keien… daar is ze heel mooi gaan liggen… en toen begon ze te rochelen… dat was het einde… 't was me gezegd, ik wilde 't niet geloven… maar het was waar, ze lag in de richting der herinnering, vanwaar ze was gekomen, uit het Noorden, uit Denemarken, Korsör, ver weg… de snuit naar het noorden, naar het noorden gekeerd… 'n erg trouwe hond eigenlijk, trouw aan de bossen waar ze op jacht ging… driemaal gerocheld, maar heel discreet, zonder zich te beklagen… en een echt heel mooie houding, als in volle vlucht, op jacht… maar op haar zij, geveld, afgelopen…
    nee, ik heb vele doodsstrijden meegemaakt… hier… en daar… overal… maar nog nooit zo'n mooie, zo'n discrete… wat het verknoeit bij de doodsstrijd van mensen is de poeha… de mens staat toch altijd op 't toneel… ook de eenvoudigste… ook als 'ie het niet wil, dan wordt 'ie er door anderen wel op geduwd...


ik zou nog kunnen vreemdgaan

hernemen credo van de dag

hierboven ga over sterven,
slauerhoff ga over manier van léven,
hernemen:

"leef alsof dees uw laatste dag is."

Er is een fout opgetreden in dit gadget