donderdag 25 augustus 2016

donderdagbunnies

bunnies in de wizzli...

prent vd week


wat deed je te woensdag

overdag was ik by nele bauwens thuis, uitzoeken waar, in het scenario, de nadrukken liggen en hoe de intonatie ongeveer zou moeten.
    voor de terugweg was, vanwege de hittegolf, het stuur van myn auto zo heet dat ik handschoenen moest aantrekken...
    om 23u een filmpje gaan maken, én daarna zelf try-outen, by tim market in de slachthuislaan (cfr photo...)

daarna charlie dekeersmaecker nog eens teruggezien... die is drie maanden lang letterlyk aan het zwerven geweest door de states... mét z'n photo-toestel...


links thomas de prins, rechts bart de koninck

-end


woensdag 24 augustus 2016

woensdagbunnie

elif ozir

prent vd week

(c) loef

agenda




vandaag m'n agenda op deze ultra-blog nog 'ns bygewerkt, met name tot nievejaar 2017; toch mooi 28 gigs...





overschat / onderschat

overschat: bo diddley

onderschat: rita de pita

naar waarde geschat: jamie heath

state of being, 23 augustus 2016




na een afmattende nacht, waartydens mollie me om het halfuur wist wakker te schudden met telkens een andere hoender-stok (neus verstropt, deken weggeschoven, pamper gescheurd, dorst naar warme melk, en zo voorts), smiddags, vandaag, wakker geworden in een leêg en stil landhuis. de vrede van korte duur, evenwel, met dank aan een e-mail: de deadline voor myn column voor de kempische editie van de streekkrant, zo bleek, was zodanig vervroegd, dat ik nog exact twintig minuutjes de tyd had om er één in mekaâr te steken. schryven onder tydsdruk is best oké, toch zeker voor dit soort van kunst-pulp, doch met zo'n hete asem in je nekhaar opzoekingswerk presteren, is een ànder paar mouwen. gelukkig, het voorbye weekend was ik achtereenvolgens in olmen en in het mystieke "blauberg" (sic), dus had ik zoniet een onderwerp in stock, dan wel toch een springplank naar een onderwerp.
    sowieso had ik voor dat geschryfel maar een halfuurtje de tyd; om halfeen stond nele bauwens voor myn heetgeblakerde glazen voordeuren. tot vier uur in de namiddag met haar voort-werken aan haar toneeltekst, geheten "gelukkig dat ik nele bauwens ben". het hoofd-kalf in deze, voor my inmiddels wel geslacht zynde: in die zin, dat deze totaal-tekst in principe klaar is, alleen nog her en der, vanboven en vanonder, enige details optimaliseren, een taak die eeuwig kan voortduren, maar die erg licht is. (voor nele is het zwaarder, die heeft dus eigenlyk in haar eentje een uurlang staan optreden voor myn neus, daarnet. en ik merk dus dat ik nu ineens niet meer als schryver, maar als regisseur toekyk...)
    tegen dan kwamen, met geen kleêren aan, de kindjes weêr thuis, in een overdreven euforische gezindheid, namelyk omdat, middels een brief in de brievenbus, gebleken is dat ze, aanstaand schooljaar, elk in een klas gaan zitten met door hen gegeerde klasgenoten - wat interesseert jullie dit alles, echter?
    onderwyl ze tv zagen, en vervolgens hard lachend in den hof met water gingen spelen, vermocht ik, gestaâg, voortlezen in de door zyn broêr randy geschreven biografie van bobby fuller, rock & roll pionier van de zuid-kant van de v.s. (el paso) ("i fought the law".)
    nog steeds min of meer aan het kuren wat het vreet-menu betreft: wél, byna dagelyks, een crême-glaçe, en zoals gisteren byvoorbeeld ook zéér soms deeg (gisteren aldus van een pizza, die er kéigoed inging, dat zeker), doch voorts nog steeds nooit vlees (ik denk eigenlyk van myn leven niet meer) en ook, jammer genoeg, nooit brood; alsook zo goed als amper enigerlei zoetigheden, tenzy één keer om de vier dagen een stapel avondlyke prefab-pannenkoeken, belegd met suiker enkel doordat er zich in huis vooralsnog geen confituur aandient.
    effect van deze kuur: àl myn huidschilfers totààl verdampt. zelfs myn schminkster carolien gisteren kon haar nochtans microscopisch gestuurde twee ogen niet geloven - jihaa, godlof...
    daarjuist op facebook dit hier genoteerd:"by wie kan ik straks, om halftwaalf savonds, komen try-outen?" daarop gezwind een uitnodiging van guy lesneuck, die hier vlakby woont, in de selderstraat, dus:zometeen weet ik weêr wat te doen.
    héden is het een schoon moment: het is acht uur savonds, luv steekt de kindjes in bed (duurt anderhalf uur), en onderwyl zit ikzelf hier deze "state of being" uit te typen, hierbuiten op het nette, verhoogde terras, met uitzicht op de mooie, dorre tuin en de stil hygende konyntjes daarin. de oer-ervaring van het schryven zelf. mensen die denken dat het onmogelyk is dat iemand louter "voor zichzelf" zou schryven, begrypen zelf niet wat ze tekortkomen. het bezig-zyn-met-schryven is een totaal extatisch ding, oppermachtig in zyn eenvoud. ik lééf hiervoor...

aldus

daarjuist àller-eerste keer opgetreden met de voorstelling "vitalski zegt alles", in de tuin van guy en elif...

was zeer vreemd om te doen, doch grosso modo ging het zeer lekker...

dinsdag 23 augustus 2016

-end


afterLink

dinsdagbunnie

katja loef

prent vd week


agenda

nog eens hernemen dat ik te zondag een avant-première speel van een totaal nieve conference...

wat deed je te maandag


op de valreep bleek toch wél dat we konden filmen vandaag, dus met de taxi naar de lambermontplaats naar schminkster carolien wardenier; als je goed kykt zie je haar tezamen met haar vriend bert staan wuiven op het balkon (binnenkort verhuizen ze naar elders...)

was ik maar op het zuid gebleven...

geen hondendrollen in het gras, geen overaanbod aan margi's, geen krot-gevels...

maar wel zelfs vyver-water dat helemaal zuiver is, niet te geloven...

caroline my ten tweede male deze week omgetoverd hebbende tot het personage "a. de kayer", wiens wonderbare reizen we heden aan het verfilmen zyn...

in deze hoedanigheid met katja loef en bert lezy wezen filmen in de sporthal arena van deurne...

daar terloops vooral de basketters bewonderd, het merkwaardige geweld dat van die gasten uitgaat op het veld, in combinatie met "pfwiep - pfwiep - fwiep - fwiep" het gepiep van hun basketschoenen op de plastieken vloer...

bert lezy gaan afzetten aan zyn voordeur.

dan weêr voort, naar de kempengrond...

druk verkeer, maar oké, niet té druk...

 

savonds repetitie met toneelgroep veredeling. alwéêr zeer aangenaam...

ter plekke een vegi-pizza verorberd, ging er goed in...

column streekkrant editie antwerpen

HET KETELTJE

Vooral sinds het drastische rookverbod hoor je Antwerpse kroegbazen steen en been klagen over een terugvallende klandizie (al kan ik mij niet voorstellen naar waar de verstokte rokers zich dan wél begeven; je mag immers nérgens meer roken, binnenkort zelfs niet meer op het strand van Sint-Anneke.) Wat niet wegneemt dat er in onze stad toch wel aan de lopende band nieuwe cafés bij komen. 't Engeltje op de Herentalsebaan in Deurne opende precies met nieuwjaar. Wat later verhuisde in de stad zelf de metal-platenzaak "The Rocking Bull" naar de Katelijne Vest, niet zonder aan zijn winkel tevens een gloednieuw café te koppelen, in een pand onder de grond, meerbepaald onder vier verdiepingen parking; véél buren om te klagen over geluidsoverlast, zullen zich daar niet aanmelden. Ook nog in 2016 kreeg kwam er op de Dageraadplaats een nieuw café bij; vooral sinds Helmut Lotti er woont, blijft Zurenborg nu eenmaal in de mode. Het werd het twintigste café van dat plein zelf: Bar Salon, van dezelfde eigenaars als van het beroemde Barracuda op de Ossenmarkt.

Die nieuwkomers zijn allemaal welkom, want zoals goed geweten is: tegelijkertijd moeten er in Antwerpengrad veel cafés de boeken juist dichtdoen. Vaak zijn het de creatiefse podiumcafés die als eersten veld ruimen; De Muziekdoos, Het Swingcafé, De Rots, en de voorbije maand ook het fel betreurde Kiebooms, voor welke staminee zelfs een zéér dichtbevolkt benefietoptreden in zaal Roma geen zoden meer aan de dijk mocht leggen.


En nu is het dan weer café Het Keteltje dat onder vuur ligt. De kroeg is natuurlijk ultra-dubieus; het ligt er zo erg tussen de bordelen in, dat het er ook zélf heel erg op een bordeel lijkt. En wie het wereldje van de prostitie op een romantische, avontuurlijke manier wil verheerlijken, gaat lichtzinnig voorbij aan een afgrijselijke leed - getuigen de medewerkers van Vzw Payoke, die iédere dag opnieuw slachtoffers van mensenhandel trachten op te vangen, maar daarbij een strijd voeren tegen de bierkaai, onder permanente doodsbedreigingen van niets ontziende, topcriminele organisaties. Maar: Het Keteltje zelf staat daar toch los van. Dit zeer levendige, volkse, inderdaad erg hoerachtige café heeft drie maanden moeten sluiten. Nu de deuren weer opengaan en de eigenaars dit ternauwernood hebben overleefd, hangt er een merkwaardig paar borden in het raam:"Verboden toegang voor illegalen", en ook:"Verboden aan prostitutie te doen." Het begin van het einde? Opniéuw een kroeg die boete na boete op zijn dak gaat krijgen, net zolang tot de blok er op moet? Laat ons dan toch even opmerken: wat baat, in de algemene strijd tegen illegale prostitutie, het sluiten van een café? Toen, een jaar of tien geleden, zovele kabardoesjes in Antwerpen van bovenuit werden afgesloten, werden er evenzovele opengedaan elders, in verre, naamloze randgemeenten, langs duistere, verlaten banen. In welke zin is dat een verbetering geweest?

-end


afterLink

toots thielemans meets nick cave...

maandag 22 augustus 2016

maandagbunnie

myn dochter, exàct vyf jaar geleden

) :

de moeder van julie en dorothea
is opeens niet meer.

te zondag smiddags van ons heengegaan.
nauwelyks 63,
integraal onverwacht.

door julie zelf aangetroffen.

wat is dat nu weêral...
hoe kan dit nu...

prent vd week


agenda dees week














te maandag: overdag: draaien met loef en lezy
                     avond: regie toneelgroep veredeling

ten dinsdag: repetitie gert jochems (ov)

te woensdag: repetitie nele nauwens (ov)

te woensdag savonds: regie toneelgroep veredeling

ten donderdag overdag: schryven met nele

te vrydag avond: try-out nele

te zaterdagochtend: begrafenis ):

! te zondag, 13u: première "vitalski zegt alles" op de cultuurmarkt, op de grote markt


wat deed je te zondag - smorgens

de voorbye week redelyk hard gewerkt hebbende, vandaag zeer lang in bed blyven liggen; in boeken lezende, onderwyl beneên in huis de wereld reeds aardig draaide (mollie wou de i-pad van rocco afpakken; om die reden zette ze haar cd van k3 extréém luid op, namelyk opdat rocco de instructies van zyn i-pad niet meer kon horen...)

namiddag

overdag met de kindjes gaan zwemmen in het plezier-zwembad van beveren...

zondag + vacantie + regenweêr = zeer grote drukte...

late namiddag

weêr thuisgekomen, gaf ik een inzichtelyk interview weg voor tarik smet, student aan de u.a.




in biografische interviews is het quasi onmogelyk om verborgen te houden hoe erg ik door mekaâr ben geslagen...

avond

nadat de kinderen éindelyk sliepen, de laatste flevering gezien van "stranger things", dat toch wel van begin tot eind zeer geinig was...

late avond

zoals quasi dagelyks, ook vandaag weêr krankzinnig goeie seks met myn huisgenoot - écht niet dat ik ermeê wil uitpakken; maar als je er, in zo'n dagboek-achtig iets als dit hier, nooit aan refereert, klopt het ook niet (dus voortaan zal ik er iedere 22e augustus toch iéts over zeggen.)

nacht

en nu heb kik de hele nacht nog voor my, jihaa!!...

afterLink

zondag 21 augustus 2016

reklaâm

eêrtyds de recensie op "de contrabas", door chrétien breukers:


Vitalski heeft zijn eigen blog. Met zeer bonte en gemengde berichtgeving. En een weekbunnie.
Omdat de inmiddels tot BV'er gepromoveerde Vitalski op 26 januari de mooie leeftijd van 40 jaar bereikt, verschijnt er ook een autobiografie: Ik slaap als een croissant. De promotekst is veelbelovend:
"Zolang je niet weet wanneer je sterfdatum is, kan je onmogelijk te vroeg aan een autobiografie beginnen.Dit motto indachtig, schrijft de amper veertigjarige Vitalski over zijn jeugdjaren in de stille Kempen, zijn slangenmensenbestaan in Antwerpen en tenslotte over zijn streken als kleine vedette in Belgie. Als schrijver, performer, flamboyant minnaar en gecontesteerd mediafiguur doorzwom Vitalski vele wateren: hij kreeg schrijflessen van JMH Berckmans en Gerard reve, zat in de klas met Wim Helsen en Tom Lenaerts en werkte nauw samen met Bent Van Looy, Mauro Pawlowski, Ben Crabbe en vele anderen. Daarom ontmaskert Vitalski zichzelf niet zonder tegelijk de kroniek van zijn ganse generatie op te maken.Het geheel van het autobiografische, de sfeerschets van een periode en het literaire talent van de schrijver maakt dit boek tot een boeiend en meeslepend geheel. Voor wie nooit iets van Vitalski gelezen heeft zal het een aangename kennismaking zijn, voor wie zijn eerdere werk kent, een verrassende openbaring."
Ik ben benieuwd of het fenomeen Vitalski nu ook in Nederland vaste voet aan de grond krijgt. Maar ik hoop van wel. Iedereen die niet tot 26 januari kan wachten: lees ook zijn eerder verschenen trilogie.

zondagbunnies

bunnies in blauberg...

prent vd week

(c) jangojim

wat deed je te zaterdag




ik merk dat als ik overdag, op bezoek by anderen en/of wegens gebrek aan alternatief, vlees eet, zelfs al gaat het maar om twee frikandellen op een sandwhich, dat ik dan snachts opvallend kwaaie dromen op bezoek kryg, en dat ik dan eigenlyk met sombere gedachten wakker word ook, nadien. hoeveel mensen plegen er zelfmoord, eigenlyk zuiver door de chemische reactie van vlees in het brein? dat vraag ik my écht af... hetzelfde met alcohol - of, toffer geformuleerd: water, fruit en groenten scheppen vrede in de geest!!... 
    wel had ik een zeer rustige dag, luv met de kinderen naar sportopia, ikkezelf rustig thuis in de machine-kamer, myn nieve one man show nog eens opvoerende voor de spiegel, voor de triljoenste keer in bukowski blaêrend (gelukkig heeft die extreem véél geschreven...)
    het optreden in het verschiet, savonds, boezemde my wel, om één of andere reden, een beetje angst in... onterecht, zou blyken, maar zo gaat dat soms...

savonds

savonds had ik een gig in blauberg, een gehucht van herselt, diepe kempen.

by aankomst eerst een zwarte thee in "de verlossing", een bistro waar willem elschot vaak kwam.

elschot ontstal zyn naam aan een bos genaamd "helschot"; dat bos bevindt zich hiéro, vandaar...

de gig was voor een fietsers-vereniging uit aarschot, "de goor-bikers"...

in het begin was het vechten (tamelyk veel herrie van kinderen, zoeken naar waar ik moest gaan staan, ...), maar na een kwartiertje ging het erg goed en werd het écht lollig...

iedere dag een gedicht













HERINNERING


vroeger op school was er een jongen
die van thuis nooit zakgeld kreeg.

dus: aan de deuren van Snoepwinkel De Kost
zeiden ze tegen hem:

je krygt twintig frank
als je hier
met je kleêren aan
in deze plas gaat zitten.

in zyn lange, beige regenjas
en met zyn schoenen aan
ging hy plat op zyn zitvlak

in die plas zitten,
die hem was aangewezen.

hy trok daar
veel aandacht meê.

iets later
kwam hy me zeggen:

"nu
bén ik in die plas gaan zitten -

maar toch
hebben ze my niét
die twintig frank gegeven!!..."

daar kon hy
met zyn verstand niet by.

myn jeugd lang
is dat beeld my voor ogen gebleven;

dat van die verbeten jongen
in die smerige plas
rond een uur of drie
in de tochtige namiddag.

pas een paar jaar nadien
zag ik dit opeens overal;

volwaardige mensen die zich in maatpak
of anders
in een uitgelodderd uniform,

of anders
met géén kleêren aan,

iedere dag opnief
in die plas neêrzygen -

ook plat op de buik,
ook soms kopje-onder;

om er NOOIT voor terug te krygen
wat ze ervoor zouden moéten terugkrygen.

die plassen bieden zich overal aan,
ook 's zomers.










-end


afterLink

je zou het niet zeggen dat dit een van de meest invloedryke muzikanten aller tyden is...

zaterdag 20 augustus 2016

zaterdagbunnies

luv, amelie, jana

prent vd week




als ik water zag met daarin zo'n plastieken haai, dan zou ik daar toch niet in durven te zwemmen, ook niet als je duidelyk ziét dat die haai maar van plastiek is...

wat deed je te vrydag

laat wakker geworden, met styve botten bovendien, aldus met moeite overeind komend.

dan toch een goed uur kunnen repeteren aan "vitalski zegt alles", m'n aanstaande one man show.

totdat tonie ardil langskwam...

tezamen een tuinhek uitgetekend om de konynen uit het gras te weren (omdat ze daar tunnels graven...)

mollie en naast haar d'r boezemvriendin helena

geven een showcase op de laatste dag van het rolschaatsen-kamp.

turnkring vond mollie eêrtyds maar niks, maar rolschaatsenkamp was schot in de roos... ze heeft er ook écht veel geleerd...

savonds met gert jochems gaan optreden by kennissen in olmen, by wie ik nu al vyf jaar lang reeds iédere zomer langskom met een voorstelling...

is dan altyd een zwoel zomerfeest, tussen bloesems en bloemen, dennenbossen en coterieën...

gert gaat water halen...

extreem goeie sfeer...

gert en kik nadien het gevoelen van een weldadige douche te hebben gehad...

de gehele tyd hard lachen...


Er is een fout opgetreden in dit gadget