dinsdag 19 februari 2019

woensdagbunnie

sissi seifert

prent vd week


overschat / onderschat

onderschat: het konikryk bhutan

overschat: italo svevo

naar waarde geschat: kaneelappel

alternatieve feiten


1. méér verdienen, maakt gelukkiger - maar: dit heeft wel degelyk een plafond; nog méér verdienen van 75.000 euro per jaar, schynt niet nog méér gelukkig te maken. dus 6000 euro per maand zien te verdienen, dan is het wel goed.

2. james barrie, zie photo, auteur van oa peter pan, was de eerste mens ooit die een cricket-ploeg samenstelde.

3. om iets beter te begrypen, moet je ruzie maken met jezelf.

4. snel spreken, helpt je om debatten te winnen; doordat je tegenstander minder de kans krygt om over je stellingen te redeneren.

5. een van de meest psychosomatische fenomenen, heeft betrekking op het idee of je goed of slecht hebt geslapen. als je slecht hebt geslapen, maar je blyft jezelf voorhouden dat je toch voldoende wakker bent, geraak je best de dag door; als je goed hebt geslapen maar iedereen blyft je zeggen dat je er moê uitziet, ga je last krygen. 

pictures

willy willy, aan het inpakken




state of being, 19 februari 2019



nu is ook de bakfiets gecrasht. aan het achterwiel. dat gaat een fikse duit kosten.!en alleen al om dit grootse vehikel tot by de fietsenmaker te krygen, ben je serieus aan het dansen, mensen. daarenboven stinken de trappen sinds vandaag opeens erg hard naar katten-sproedel, waar het daar vroeg alleen mirre was en jasmyn. het zyn, kortom, keiharde tyden. en dit, onderwyl ik daarenboven moet leren aanvaarden waarom dit najaar er geen énkel cultureel centrum myn voorstelling "de ideale schoonzoon" heeft willen programmeren - geen énkel; reeds lig ik, kortom, levendig in myn grafkist, enkel is het nog de vraag, wie onderhand de klinknagels zou willen aangeven.
    maar: zoals onkruid zelfs weet op te schieten vantussen de àllernauwste mortel-spleten van een tegelvloer waar, zelfs, nooit één straaltje zon, water of liefde komt, zo ontspruit ook aan dit dal van doffe tegenspoed, myn geesteskracht om god te loven, in zyn goedertieren...
    vandaag de laatste aflevering van ons blog-feuilleton, "de moord op servais verherstraeten"; mooi 40 aflevering afgeleverd op 40 dagen tyds, telkens tussen de soep en de gebakken patatten; welk geschrift ik in alle ernst reken, tot het beste dat myn hand ooit presenteerde... wel moet ik het zelf nog eens één keer helemaal nazien, van voren naar achteren en daarna nog eens één keer van achteren naar voren - maar daarna dan basta; verbeteren maakt niet altyd beter... één myner favoriete zieners, august johan strindberg, was principieel tégen verbeteringen, aldus steevast betrachtende, zo verregaand mogelyk zyn originele nota's in tact te laten...
    

oldschool

myn broêr serge in de jaren stillekes

ONS FEUILLETON - DE LAATSTE AFLEVERING

wat voorafging:

een tezamenvatting van al het voorgaande heeft hier geen zin meer, want hier nu ogenblikkelyk volgt de àllerlaatste aflevering van de gehele serie...




DE MOORD OP SERVAIS VERHERSTRAETEN

feuilleton in 40 afleveringen
door don vitalski









AFLEVERING 40


terwyl ze nog meer dichterby kwam, herkenden-'ie deze barmeid wel degelyk - zeker niet metéén, lezers, maar wel juist byzonder geleidelyk aan, als een dieptezicht dat zich slechts in trage, opeenvolgende stappen aan hem openbaarde. hy herkende die brede, paarse mond van haar, en haar getaande, maar toch aantrekkelyke gelaat, met daarin die brede, hoge wenkbrauwen en dat beweeglyke, juweelachtig blauwe paar ogen - larissa dekeyser; die ooit, gigantisch lang geleên, karweien deed op het secretariaat van de DOVO, met name toen jonathan daar nog maar pas was aangeworven.
    eerst, kortstondig, kwam dit treffen hem voor als iets volstrekt ongerymds, en nog meer als iets kwalyks, iets waardoor zyn plannen, alsnog, in de war zouden kunnen worden gestuurd. meteen daarna echter, begreep 'ie vanzelf:"waarom zou dit raar moéten zyn? eigenlyk? we zyn in calais, niet in kinshasa." waarmeê 'ie bedoelde, dat zy hierzo, alles by mekaâr, nog redelyk dichtby huis waren. alle meest ongerymde dingen waren mogelyk, zolang onze verbazing daarover maar heftig genoeg was.
    en ook snapte jonanthan druyts gauw daarna:"ons treffen hier en nu, zal wel minder een hinderpaal betekenen dan wel juist een zegening." want: àls hier, tegen zyn voorgevoelens in, toch wél nog rechercheurs en/of politie-agenten en/of douaniers zouden komen binnenvallen, in dat geval zou jonathan van die mensen meer aandacht tot zich zuigen door hier in zyn ééntje te zitten, angstig turend door de glasgordynen, dan wanneer 'ie hier een soepje en/of een koffie zat te nuttigen: in gesprek met zo'n volkse, nogal burgerlyk aandoende blondine die hier woonde, en die hier by de buren bekend was, als een jonge, onschuldige moeder van twee kinderen.
    larissa zette zich by hem neêr, klaarblykelyk zonder zich eerst te beginnen af te vragen of jonathan hiermeê wel zou zyn opgezet. alles aan haar was spontaan en zelfs guitig. honderduit begon zy te babbelen en te twetteren - over haar leven, over het waarom van haar verhuizing naar frankryk - en meer nog over de reden waarom zy, destyds, vond ze, wel moést wegkomen uit belgië - "en wel zeker moést ik by de DOVO weg!" pas na twintig minuten doorbabbelen, wel soms met een onderbreking, om voor deze ofte gene der klanten, een croque monsieur te gaan halen, en dan weêr een pot haring, vroeg ze:"en jy? hoe is het met jou, eigenlyk? wat doe jy hier dan wel helemaal?"
    "ik ga vissen met een neef van me," zei jonathan druyts. zyn blik viel weêr door het moeilyk doorzichtige vensterraam; effectief zag 'ie daar, als 'ie het goed had, een jeep komen aanryden. hy ging rechtstaan, om het beter te kunnen zien - jawel: het was buckie. die was al bezig met parkeren. maar niet op een parkeerplek - hy ging, zoals dat heette, "dubbel staan", allicht zelfs zonder zyn motor te willen stilzetten.
    "larissa," sprak jonathan, zonder weêr te gaan zitten. "om eerlyk te zyn, ben ik eigenlyk altyd, eêrtyds, verliefd geweest op jou... heimelyk..."
    "haha!" zei larissa. "dat was niet eens zo heimelyk!"
    "niet?" zei jonathan verrast.
    "maar," zei ze, "een béétje was dat zeker weêrzyds..."
    "dus," dacht jonathan, als het ware stotterend. "dus: larissa was ook - verliefd - op... op my??" inderdaad een aardig compliment, behaaglyk en onverwacht en erotisch. al kon deze fantasie, voorts, op dit ogenblik, weinig van hem vergen - niet op dit verdomde midden van, wat dit was, dit "kruispunt in zyn biographie."
    "vanavond," loog jonathan slim, "vanavond kom ik terug. een goeie vriend komt my oppikken - om te gaan vissen. maar straks kom ik terug..."
    larissa glimlachte - en bleef zitten. met haar twee ogen volgend, hoe jonathan er 'n aanvang meê nam, uit dit tafereel weg te benen.
    vyf minuutjes later zat 'ie al bezyden z'n goeie vriend buckie, in diens brede, naar nieuwheid geurende vehikel. gezwind bewogen zy zich vooruit richting de boot die op hen wachtte, onder een zuivere sterrenhemel, met daarin een joekel van een volle, kolkende maan. reeds kregen zy een uitzicht, geliefde, getrouwe lezers,- ach, beste vitalski-bloggers -, op de diepe, donkerblauw met zwarte, prachtig glinsterende golven die het waren, van de onzegbare noordzee. "jawel," zei buckie plechtig. "dover is hier nog geen 35 kilometers vandaan. maar goed, jy roeit naar nieuwpoort."
    "ik ben er klaar voor," zei jonathan druyts met een lachje. hy stak een cigaret op, inhaleerde zeer diep, en liet zyn hoofd eventjes achterover zinken.


EINDE







-end

afterLink

dinsdagbunnie

vandaag hebben luv en kik elkaâr exact dertien jaar geleden leren kennen...

prent vd week

(c) serge baeken


fragment van onze bulderdrang-strip...

iedere dag een gedicht

wees dan maar droevig.

wees dan maar in en in triest.

wees dan maar bitter en droevig en angstig en verongelykt.

maak je dan maar zorgen, zucht dan maar.

het zal het verlopen der dagen niet tegenhouden.

je zuchten zullen van geen invloed zyn.

waar was je te maandag

ik kryg myn scanner alsmaar niet aangesloten op m'n pc...
daarom ga ik voor m'n scans altyd langs by m'n vader...
die hier bezoek had van m'n neef enak...
al was hy, dwz myn vader, heel erg grieperig... ook hy...

rond middernacht was ik by toon waroux op radio centraal, babbelen over willy willy...

dat radio centraal is een enigmatisch iets...

al 30 jaar lang bestaat het...

totaal onafhankelyk, totaal non-commercieel - totaal eenzaam zelfs ook - maar toch marcheert het, alles is er in orde, het is er gezellig, er wordt ieder uur van de dag geprogrammeerd...

echt een "ding an sich"...

maandag 18 februari 2019

state of being, 18 februari 2019



in de namiddag naar de fietsenmaker geweest. er was me voorzegd dat de reparaties aan dit vehikel, een goeie 200 euro zouden kosten; dus vandaar dat het uiteindelyke verdict, van 150 euro, nog aardig meêviel. toch zeker gezien de waslyst van byzondere ingrepen; nieve remblokjes, nieve dynamo, nieve velg én nieve binnenband. maar normaal gezien, als je met zo'n nieve, vers opgelapte fiets weêr buitenkomt, en je begint door te trappen, dan geeft dat, zoals gezegd: normaal gezien, een goed gevoel, een gevoel van goeie vaart - maar dàt ontbrak toch eigenlyk, vandaag. dwz een echte godenfiets zal dit nooit meer worden. gewoon dankbaar zyn dat 'ie niet in mekaâr zakt, en voorts alle andere verwachtingen de kop indrukken - het is zoals myn jeugd zelf, die voor àltyd voorby is, met de bedoeling om nooit meer terug te komen, met geen toverspreuk en voor geen creditcard, slangenbezwering of maaltydcheque.
    vervolgens in de mekanik stripwinkel een vyftal nieve nero-strips gaan halen. daar begin ik helemaal in te komen, in die vertelstyl van sleen. al was ik er nooit een directe fan van, eêr een vertwyfelde sympathisant op afstand. maar nu zien ik er alsmaar meer het crumb-gehalte van in.
    maar hoeveel mensen lezen dit nog? dwz hoeveel mensen lezen vandaag nog nero?
    anderzyds zou je versteld staan van de extreem verregaande wiki-pagina's rond nero... ieder personage, iéder van zyn 200 albums, worden daar gehele bladzyden lang helemaal uitgespit. dat kàn niet het werk zyn van maar één fan...
    rond middernacht naar toon waroux op radio centraal, die me gevraagd had om wat te komen vertellen over willy willy... dat ging me niet zo vlot af, al het was zeker een gezellig samenzyn... onderweg op de fiets de zachte motregen was ook goed in orde...





dreamer

waarschuwing: totaal oninteressant!

ik was in een openbaar zwembad, maar zonder een zwembroek. die andere mannen die hier zonder zwembroek in de rondte zwommen, zagen er evenwel mottiger uit dan ikzelf, lees: met gigantisch behaarde ruggen en zo. by dié vergeleken, was ik een argeloze eunuch. toen ik uit het bad kwam om my te gaan afdrogen, kwam er toch een badmeesteres my erop wyzen dat naaktzwemmen tegen de reglementen was. evenwel scheen zyn een grote sympathie voor my tentoon te spreiden, wat uiteraard erg aangenaam was.
    later ben ik op bezoek by een hele hoop marokkanen, by wie ik aldoor thee bestel. die badmeesteres is er ook, en komt nogal zwoel by me zitten. er komt één bepaalde marokkaan ter sprake, die met iedereen gekend is, een soort sociaal spilfiguur, zodat ik denk: dié moet ik zien te leren kennen...
    wat later merk ik dat ik niet tegen dat meisje heb zitten aanleunen, maar tegen een van die kerels.
    ik ben op bezoek by een kerel die woont in een achthoekige sociale woonerf. boven zyn huis is er een muurschildering van suske en wiske, maar dan onafgewerkt, schetsmatig. die kerel vertelt de hele geschiedenis van die muurschildering en dat verhaal is zo opzienbarend dat ik spontaan begin te applaudisseren. zelf woon ik nu eenmaal in een huis waar ooit willy vandersteen nog heeft gewoond (dat laatste is echt zo...)

oldschool


1977


hier het bewys dat myn moeder de alpen trotseerde: op haar hakken...

ONS FEUILLETON

wat voorafging:

jonathan druyts heeft een beroemd belgisch politcus vermoord. nu is hy naar calais gevlucht, in de hoop daar met een vriend van hem, een zekere buckie, naar engeland te kunnen wegreizen...




DE MOORD OP SERVAIS VERHERSTRAETEN

feuilleton in 40 afleveringen
door don vitalski










AFLEVERING 39


met veel tegenzin gaf hy die chauffeur een gigantisch pak opgerolde briefjes van 50 euro. of het bedrag helemaal klopte, vermocht 'ie niet eens na te kyken; hy was doodop, en hy wilden-er vanaf; al betreurden-'ie het verlies van dit geld; toen ze hun reis, daarstraks, nog moesten aanvangen, nog in antwerpengrad, konden deze kapitalen hem niks schelen, zolàng hy toch maar zou hebben kunnen vertrekken; maar nu hy was aangekomen, had hy die centen toch liever by zich gehouden.
    de chauffeur zei ook niet bedankt of tot ziens. hy drukte slechts op een knop, waardoor zyn laadbak openging, zodat onze held zyn schoenen en andere kleêren, aanstonds weêr kon gaan aandoen.
    in een straat die heette "boulevards des alliés", trof hy een bancontact; daar kon hy z'n saldo checken; er stond op dit moment stond nog iets meer dan 7000 euro op zyn rekening.
    iets verderop ontwaarden-'ie een soort van cafetaria voor zeelui. een kale, door TL-buizen verlichte staminee, met een schrale tegelvloer en geen enkele decoratie aan de wanden. maar: de tent, zo zag hy, was open. een paar mensen zaten er by een koffie, en juist toen jonathan de straat reeds overstak, zag hy er nog ander volk naar binnen stappen.
    hy voelde zyn smartphone trillen - dwz: de smartphone van servais verherstraeten. dit ding zou 'ie maar beter weggooien - konden die apparaten niet worden getraceerd, en ging onze held op deze manier dan niet, met wat pech, alsnog worden ontdekt en by de kraag gevat? maar, zo zag hy, het was een berichtje van zyn broêr andré - en wel, tot ieders vreugde, om aan jonathan mede te delen, wat de telephoonnummer helemaal was van buckie, de zeeschipper.
     "vous ne pouvez pas entrer ici," zo sprak, meteen van zodra hy één stap in die cafetaria naar binnen had gezet, één van de twee barmeiden, die hier aan de slag waren met tafels en stoelen.
    maar dan legden'-ie een klein stapeltje van briefjes van 50 euro op tafel, opnief zo half-opgerold. "het is maar voor heel even," mompelden-'ie - en hy zette zich by een stoel voor het raam.
    hy bestelde zelfs een kom soep.
    toen hy net binnen was, deed iederee hierbinnen er zeer plotseling het zwygen toe - doch inmiddels waren allen weêr ontdooid, alsof er totaal niks aan de hand was.
    hy draaide de nummer van buckie.
    "hallo?"
    "jonathan druyts hier. ik ben in calais. op de boulevard des alliés. ik ben klaar om te vertrekken."
    "da's niet slecht..."
    "niet slecht, hé? ik sta hier paraat."
    "da's uitstekend. ik zal je daar persoonlyk komen ophalen. we vertrekken binnen een kwartiertje. de boot is al geladen. ik zat hier echt met myn armen over mekaâr te wachten op jou."
    "maar," zei jonathan, "ik heb ondertussen wél een bekende vlaming vermoord."
    "speelt geen rol," zei buckie. "dat is jouw privéleven, daar heeft verder niemand iets meê te maken, toch?"
    hy legde weêr in.
    de barmeid die hem eerst nog het meest boosaardig had geleken, scheen inmiddels juist met nadruk naar hem te willen glimlachen. ze kwam naar hem toe en sprak, in het vlaams:"maar zeg, hey - ben jy niet toevallig jonathan druyts?"

WORDT VERVOLGD
    


-end


afterLink .

zondag 17 februari 2019

maandagbunnies

bunnies in bar leon

prent vd week

(c) lefebvre

agenda dees week

woensdagnamiddag; de begrafenis van willy

donderdagavond: lezing sherlock holmes, cc overpelt

vrydagavond: gedichten en gedachten, woonkamer antwerpen, mail vitalsi3@gmail.com

zaterdagavond:"de ideale schoonzoon": zaal vooruit, boechout

zondagmiddag: hoorcollege frankenstein, corridor, wetteren

onderschat / overschat

onderschat: the lemon twigs

overschat: aquaman, de film

naar waarde geschat: plastic dreams, door jaydee

alternatieve feiten

1. koen geens is er gerechtelyk toe gemachtigd om voor de politie apparatuur aan te kopen.

2. pieter decrem zegt dat hy nooit, ooit, van bart de wever een telephoontje heeft gekregen met als onderwerp de antwerpse war on drugs.

3. het laatste boek van nero door sleen, heet "zilveren tranen", en opent met de zin "het slaat middernacht op 't gentse belfort."

4. een oplossing aangaande de vraag "wat te doen met i.s.-stryders"; dwz nationaliteit afnemen of hier in ons land berechten, is toch eenvoudig; die mensen hier by ons berechten, langs een militare rechtbank, en dan meteen de doodstraf over hen uitspreken. zaventem indachtig, is dat niet moeilyk.

state of being, 17 februari 2019



keelontsteking-achtig... wat ik de nacht tevoren al wel voelden-aankomen, het praten by luide muziek ging my niet goed af... vandaag daarom behoorlyk suf en zwaar van gewicht my door de uren heen gesleept... een volstrekt kwaadaardig geïnspireerde mollie daarby een drainerende realiteit... om elf uur smorgens naar het krugerplein, wat veel te vroeg is, maar ze blééf er gewoon voor doorhameren... gelukkig in de zetel thuis wel meermaals in slaap kunnen vallen... hard snurkend... een gig van jowan petit in de kroon moeten rateren omdat dit qua timing ondertussen niet meer uitkwam...
    daarjuist spaghetti carbonare gegeten, onderwyl naar "madmen" gekeken...

dreamer



ik deed de voorstelling "de ideale schoonzoon", maar dan aflezend in plaats van uit het hoofd. het werd een groot succes. op den duur zat ik minder strak op de tekst en deed ik een hoop bepaald nonchalante improvisaties, maar het succes bleef voortduren. myn attitude was "het kan my allemaal niks meer schelen," maar het effect daarvan was, ipv destructief, alleen maar succesvol...

interludium

(c) pim bethlehem

column streekkrant editie antwerpen

MIE KATOEN

Een tydje geleên zat ik met vrienden en familie in het knoertgezellige restaurant Mie Katoen op de Koolkaai te steengrillen. Soms doen we dat ook in Filet d'Anvers, in de Lange Lobroekstraat, of in de Black Smoke op de Mechelsesteenweg in Berchem - maar deze keer dus nog eens in de Mie Katoen. Zoals daar al wel vaker is gebeurd, brak er een conflict uit over de naam Mie Katoen; een broer van myn vriendin beweerde, dat, volgens het arsenaal aloude Antwerpse mythen en sagen, "Mie Katoen" eigenlyk dezelfde is als die ze noemen "Mie Citroen". Een pynlyke misvatting! Mie Katoen, de beroemdste van de twee, was iemand die leurde met raggen en vodden, toentertyd genoemd "ellengoed";  "Mie" wil zoveel zeggen als de poes van een vrouw; vandaar dat er schunnige volksliedjes over haar bestaan; "Mie Katoen komt morgennoen / Om ne ferme poep te doen." In diverse steên zyn er reuzenpoppen van haar, maar voorts is het niet eens zeker of ze wel echt heeft bestaan. "Mie Citroen" daarentegen, is een historisch figuur; in 1817 als Maria-Theresia geboren by de Blauwe Toren, in barre armoe. Op Sint-Andries deed ze een leur-toer met fruit, later opende ze er een fruitwinkel. Vooral werd ze beroemd omwille van haar beruchte zoon "Zotte Rik", wiens devies luidde:"Houd oe zot, dan moette ni warreke." Die Zotte Rik was een beetje een lokale Rattenvanger van Hamelen; als hy door de straten paradeerde en luid op zyn fluitje blies, liepen alle kinderen hem achterna, tot op de Vismarkt, waar vaak een kermis was. "Een duit, een duit, voor Rikske zyn snuit!" zongen die kinderen dan. Vervelend om altyd alles beter te weten; maar ja, het is nu eenmaal zo...



column streekkrant editie kempen

IJSBOERKE

In de kempen is het moeilyk kiezen waar je je ys wil eten. Het guitig genaamde "'t Ijssloeberke" in Kasterlee? "Den Ijsbol" in Oud-Turnhout? De Breykenshoeve in Mol? Uiteraard is de yscultuur zeer nauw met de Kempische volksgeest versmolten, en dat komt goeddeels door het legendarische Ijsboerke. In de jaren dertig had de moeder van een jongetje genaamd Stafke Janssens een café in de Slekstraat, in Lichtaart. Iedere zondag maakte die moeder haar eigen crème-glace. Die Staf was nog maar 14, maar ging niet graag naar school; in plaats daarvan ging hy iedere maandag en dinsdag met een kruiwagentje de overschotten van het ys ronddragen van deur tot deur. Dat liep niet slecht, dus een paar jaar daarop kocht hy zich een bakfiets. Zyn ronde werd groter en groter. Op een koers in Tielen liep hy met z'n karretje in de weg, en riep een champetter:"Hey zeg, ysboerke, hoepel eens op!" De naam "Ijsboerke" was geboren. In de jaren 60, toen het modieus was om dingen aan huis te krygen, had Staf een paar tiental camions rondryden, en in de jaren 70, toen iedereen een diepvries in huis had, verkocht Staf Janssens, met een heel leger vrachtwagens, iedere dag duizenden en duizenden dozen zelfgemaakte crème-glace voor in de diepvries. Hy sponsorde een volledige wielerploeg. Hy liet ieder jaar honderdduizenden voetballen maken met het logo van Ijsboerke daarop afgedrukt, om gratis uit te delen - iédere Kempenzoon heeft leren sjotten met een voetbal van het Ijsboerke. Na zyn dood hebben de zonen Janssens publiekelyk veel ruzie gemaakt over de erfenis, en inmiddels is Ijsboerke opgekocht door Unilever. Maar dat neemt niets weg van de legende van hun pa: Staf Janssens was de vleesgeworden American Dream in de Kempen.


oldschool

de in beerse in 1979 erg populaire beat-groep

ONS FEULLETON

wat voorafging:

jonathan druyts heeft een beroemd belgisch politcus vermoord. dan probeert hy nu te vluchten.




DE MOORD OP SERVAIS VERHERSTRAETEN

feuilleton in 40 afleveringen
door don vitalski









AFLEVERING 38

alles wees erop dat hy, volstrekt onverwacht, opnief heel eventjes aan het dromen was geweest. hy trok zyn twee ogen veel verder open - in waarheid waren hier géén agenten, en was zyn chauffeur ook geheel niét langzamer beginnen te ryden. integendeel zelfs; naar jonathan goed wist, mocht je op dit gedeelte van de franse autostrade, tenzy je met een camion reed, 130 km/h ryden; en ja: afgaand op de vlotheid waarmeê zy nu door het donker sjeesden, was d'r geen enkele reên om aan te nemen, dat zyn chauffeur van die regel geen gebruik aan het maken was.
    maar wél waren ze zwaailichten aan het passeren geweest, waarschynlyk vanwegen-'n verkeersongeval?
    "hoelang nog?" vroeg jonathan. er kwam geen antwoord, dus vanzelf hernam 'ie:"hoelang nog?"
    "ten minutes," sprak de chauffeur.
    half opgewonden, half dodelyk uitgeput, zo liet onze held, die hy was, zich voor nog 'n laatste wyle achterover zinken op de stapel kussens op de autobank. pas nu was hem de kans gegund, die voorbye, welbepaald zéér curieuze bemerking van zyn moeder te beschouwen: het gegeven dat jonathan, volgens haar zeggen, wél servais verherstraeten, maar niét bart de pauw, en minder nog guy mortier vannacht om het leven zou hebben gebracht. een noodlottige tyding! maar: ze had dit, zei ze, van a.t.v.; en a.t.v. was, wist jonathan, een betrouwbare zender. "toen ik die onschuldige kerel, die kempisch geboren cd&v'er, het kanaal in trapte - dat was gebeurd," dacht jonathan ontzet, "dat was gebeurd vanuit het idee, dat er een offer, een boetedoening moest worden opgeleverd - juist vanwege myn overtuiging, dat ik in iéder geval bart de pauw om het leven zou hebben gebracht. maar: als die nog leeft, als die nu alleen maar met, byvoorbeeld, een gebroken sleutelbeen in een hôspitaal ligt - in dat geval is die gruwelyke moord, die op servais verherstraeten, aldus, nog méér nutteloos, nog méér noodlottig geweest dan hélemaal in het begin zelfs myn bedoeling was..."
    ja: op dié manier trokken deze erge, jammerlyke gedachten hem door het schedeldak - al diende gezegd: iéts aan die redenering klopte d'r niet. maar: hy was te vermoeid om dit verder uit te pluizen - laat zitten; het waren nu eenmaal, zo begreep 'ie, gedane zaken. en gedane zaken, zei altoos zyn grootvader langs vaders kant, die namen geen keer. het was, wat het was, bedoelden-'ie daarmeê.
    "we are here," zei de chauffeur.
    jonathan druyts keek door het venster. in zoverren-'t zich liet onderscheiden, was hier niks; alleen maar een lange, smalle landweg met hoog gras, die voerde langs kale, landelyke boerenvelden. het was gestopt met regenen, en dat was fyn; maar voor de rest viel hier totaal niks te beleven.
    "niet goed," zei jonathan.
    "this is pas-de-calais!" zei de chauffeur.
    "ryd dan maar verder."
    "you say?"
    "ryd dan maar verder, naar calais zelf. pas-de-calais, daar hebben we niks aan."
    "you say what, sir?"
    "ryd dan maar verder naar de zee! naar de haven! naar waar d'r boten zyn, en zo!..."
    "you ask here," zei de chauffeur kwaad.
    "is no good," zei jonathan in een soortgelyk engels. "you go to the sea!"
    "to the sea?"
    "you drive me to the sea!"
    de man keek hem ontzettend kwaad aan, langs zyn gebarsten spiegeltje, en sprak:"you pay more money then!"
    en zo reden ze weêr verder. een uurlang, ja zelfs. wat 'ie uit zichzelf nooit had kunnen bedenken: dat pas-de-calais en calais zelf zodanig ver uit mekaâr zouden hebben gelegen. maar: toen kwamen ze toch, op de lange duur, op een brug terecht, van waaruit je, plotsklaps, onder een kraakheldere sterrenhemel, achter yzeren barelen, een groots, prachtig uitzicht cadeau kreeg op de weidse, oliezwart kabbelende, wellicht heilig gezegende noordzee; zonder zeemeeuwen, want het was nacht, maar toch met de wapperende vlaggen van grote, traag vooruitschuivende vrachtschepen her en der.

WORDT VERVOLGD
     

-end


afterLink .

zondagbunnies

bunnies in de karaoke-bar

prent vd week

(c) aleida greve

waar was je te zaterdag

ik presenteerde een karaoke-festival in deStudio; voor het personeelsfeest van de villanella-mensen zelf...

nadien best langdurig in gesprek verwikkeld met de beroemde politcoloog dave sinardet, en diens vriend bram.


goed dat ik niet besefte hoe debiel myn haar weêral lag...

harriet
de eega van marc verstappen

state of being, 17 februari 2019



voor de eerste keer in vyf jaar tyd, of zo, toch plotseling een glas witte wyn aan het bestellen geweest. waarom? om my in m'n taak in te "heisen"; dwz het aanzwengelen van zo'n karaoke-avond. daar zag ik by het binnenstappen wellicht enigszins tegenop; je moet dan hypersociaal zyn, en in het begin is het je taak om de mensen een beetje te lopen pushen (eens zo'n karaoke om gang komt, loopt het vanzelf; maar dat aanzwengelen is wel vervelend...) toch is dit geen verklaring, want het was uiteraard verre van myn heetste vuur ooit.
    wat waarschynlyk ook wel meêspeelt: voor een optreden kan je soms nog veel meer weêrzin of angst gewaarworden - maar dan kan je toch niét drinken, omdat je juist scherp moet staan, je moet een examen afleggen. een karaoke presenteren, daarvoor moét je juist een beetje imbeciliseren. dus eigenlyk was dit zeer professioneel van me.
    en de wyn "werkte" wel degelyk, dwz ik rolde er alleszins zelf wel helemaal in. in stille fasen ook zelf af en toe gezongen, oa "tainted love", en ook geheel de mist in gegaan met "under pressure", in duet met die dave sinardet. hy vroeg zelf:"zullen we een duet doen," en kik zei zelf:"oké: under pressure, dan wel." maar ik was my er niet van bewust hoe een beestachtig moeilyke zanglynen dat zyn! dus die dave heeft alles alleen moeten staan doen, dwz de lynen van bowie én die van mercury...
    een uur of twee later, werd ik van die wyn een zekere voze, drukkende zwaarte gewaar. nu wil ik er zeker opnief vyf jaar vanaf.
    eigenlyk ben ik de laatste jaren alleen maar gelukkig als ik aan het werk ben, vooral dan nog als ik effenaf bezig ben met schryven... zo staan babbelen en zo, kan ik echt byna niet meer... ik heb er geen geduld voor...


dreamer




een paar vormeloze, oninteressante dromen, byna niet noteerbaar;



aan zee. na een soort spiraalvormig wandelparkoers door de duinen, kwam je aan een àndere nederzetting van tenten en caravans. daar woonden twee mooie zussen, die erg op mekaâr leken. het was sympathiek van my, dat ik hun kind met my meênam... 
    ik was de bezitter van een hele hoop boeken, onder andere erg grote kaften van yves chaland. die boeken stonden in een kast op wielen - maar: beef die kast hier snachts op dit plein staan? dan gigen die vele prachtige boeken toch worden gestolen? helaas was ik met de fiets, dus ik kon ze niet meênemen. myn vriend ronald kwam op het idee, de kast ergens binnen te ryden...
    later zat ik in het publiek by m'n eigen stuk, "bloed en bloemsuiker" - maar, tot myn ontzetting: de soundtrack was helemaal veranderd, en de acteurs hadden ook m'n teksten helemaal veranderd...


oldschool

links van my myn neefje sam cornelis...

1979 of zo...

voorlaatste staf


ONS FEUILLETON

wat voorafging:

de moordenaar jonathan druyts is op de vlucht, naar een boot in noord-frankryk. onderweg in een taxi, belt hy zyn moeder op.




DE MOORD OP SERVAIS VERHERSTRAETEN

feuilleton in 40 afleveringen
door don vitalski









AFLEVERING 37


ondanks het zeer late uur in de stormachtige nacht, gaf zyn moeder ogenblikkelyk thuis. wat geen wonder was, begreep jonathan druyts; als je zonet te horen hebt gekregen, met een lotery dan nog, een paar miljoen euro's te hebben verdiend, dan wil je zeker niet meteen naar bed om te gaan slapen. dan geef je natuurlyk een feestje - inderdaad kwam het hem dan ook voor, dat 'ie by zyn moeder thuis, op de achtergrond, minstens één of twee van haar vriendinnen kon bezig horen, van wie algemeen geweten was dat die een heel erg luide stem hadden.
    maar net zomin als onze held, wilde ook diens moeder over dat pryzengeld helemaal niet praten. nog vooraleêr 'ie had kunnen opperen:"hey - met jonathan...", begon zyn moeder al naar hem te schreeuwen. ze had de beelden gezien - op de regionale televisiezender, a.t.v.: twee mensen waren zéér zwaar gewond naar het hôspitaal overgebracht, met name bart de pauw en guy mortier; en één bekende vlaming was dodelyk verdronken, meer bepaald servais verherstraeten, de politicus. "heb jy dat gedaan!" schreeuwde zyn moeder. "is dàt nu dan jouw bestemming - is het dààrvoor dat ik jou heb opgevoed, jou van de papfles heb gegeven! jouw gat jarenlang heb afgeveegd!"
    "ma!" zei jonathan, zo kalm het hem gegeven was - tegelyk ook pogende, zyn taxichauffeur hier zo weinig mogelyk meê om zyn oren te slaan. "ma, we kunnen het daar nog over hebben - maar: niet nu! is andré daar - alstublieft, laat my héél even met myn broêr spreken..."
    de jeremiaden van zyn moêr gingen nog een gehele tyd voort. toen jonathan haar eerlyk en duidelyk opbiechtte, serieus veel spyt te hebben van de gehele zaak, werd ze dan toch eventjes wat rustiger.
    op die manier kreeg jonathan dan eindelyk zyn broêr aan de lyn. ook nu weêr een gezever waar geen eind aan kwam. "we hadden je nooit mogen laten gaan! we wisten het op voorhand - maar je kan niemand zomaar opsluiten! je renden-hier weg en ik wist: nu gaat 'ie ten onder, nu gaat 'ie kapot!"
    "ik heb er eigenlyk spyt van. maar luister nu eerst eens hier..."
    "arme broêr! wat héb je nu toch gedaan, wat heb je nu toch aangevangen!"
    "ik moet de telephoonnummer hebben van buckie!"
    "waar denk je naartoe te zullen vluchten! naar engeland - je laat my lachen! voor hoelang dan wel? voor de rest van je leven? maar dan zal je daar voor altyd helemaal ondergedoken moeten blyven zitten, dag en nacht, zeven dagen op zeven - voor de rest van je leven!" 
    "kan je my de nummer van buckie nu gauw bezorgen, - please!!.."
    overnieuw drong het tot jonathan door, hoe ànders dit gehele avontuur zou zyn verlopen, als hy maar niét zyn smartphone was verloren geraakt eêrgisteren-avond... het was een oneindig rondbellen - maar dan wel, lezers, zonder ooit érgens te kunnen geraken, zonder ooit iémand te kunnen bereiken!
    "o no," zei de taxichauffeur. en zei nog meer:"that is no good."
    no good? waarover had 'ie het dan, wat was er dan aan de hand volgens die kerel?
    "i think that is police-control," zei de chauffeur - en vanzelf begon hy de wagen af te remmen, best abrupt; ogenblikkelyk reden ze stapvoets. zwaailichten streken neêr over alle vensters, langs beide kanten. een politie-agent tikte op het raampje. de chauffeur deed het raampje open - en zo rap hy kon, drukte jonathan zyn telephoon-toestel weêr uit...

WORDT VERVOLGD