maandag 1 juni 2020

dinsdagbunnie

myn moeder
geflankeerd door myn jongste broêr

prent vd week


dakkan - dakkanni

dakkan: mensen creëren uit 100% synthetisch materiaal.

dakkanni: snel genezen van een knie-aandoening

waar was je de pinkster-maandag

schaken met myn oom-zegger enak,
myn pa als scheidsrechter...

enak was gewonnen; dwz: ik zei: "ik geef my over..." maar daarna speelden we toch nog verder, en hakten-ik hem toch nog in de pan. niks aan te doen; je overgegeven hebben, is je overgegeven hebben.

edgar allan poe versus longfellow 3

dàt is tenminste een cover!
dàt is tenminste een magazine!


Nu, over "Het Lied Van Haywata" zelf, heeft Poe nooit veel slechte dingen kunnen noteren; het gedicht werd gepubliceerd in 1850, terwijl Poe zijn zeer mysterieuze dood stierf in 1849. De twee, Poe en Longfellow, zijn mekaâr ook nooit lijf aan lijf tegengekomen. Maar Poe heeft "de Professor", zoals ie Longfellow altijd pesterig noemde, diverse pijlen in de rug geschoten, vooral aangaande diens toneelstuk-in-verzen getiteld "the spanish student" uit 1843, de bundel "voices in the night" uit 1839 en "the waif" uit 1846 (een "waif" is een straatkind, een dakloze kleine zwerver.)
    Maar vooreerst dus even aankruisen dat Poe behalven-'n verhalenverteller, waar ie vandaag hard om geroemd wordt, dus inderdaad ook een zeer ijverige, nietsontziende litteraire criticus was - zijn rigoureuze pen bezorgden-hem de bijnaam "Tomahawk Man". Eerst als redacteur en vervolgens zelfs als editeur van "Graham's Magazine". Eerder al schreef ie voor "The Southern Literary Messenger", dus in oppositie met "The North American Review". Poe staat dus inderdaad aan de conservatieve, populistische zuidkant, tégen de liberale noorderlingen. De brutaliteit van zijn aanvallen worden nog steeds al te dikwijls uitgelegd als het resultaat van zijn aanleg tot paranoia en zijn vele redenen om, als autodidactisch, miskend armoedzaaier, jaloers te zijn op het succes van salonvaardige litteraire profesoren; maar dat gaat dan voorbij aan wat Poe die mensen werkelijk te zeggen heeft (dwz het motief van een criticus moet niet worden verward met zijn mededeling zelf...)
    Wat waren nu preciés Poes bezwaren tegen Longfellow? Dat zien we dan eindelijk morgen, beste kinderen... 


de bekendste photo van poe werd snel-snel gemaakt,
op een morgen toen ie nét een heel erge kater had;
daarom is ie de geschiedenis ingegaan als een totale
scheel-ogige gekkenman;
op deze ets uit graham's magazine zie je
dat het best wel meêviel...

interludium

volgens my hebben ze in die bus ajax iets ingedaan

uit het schriftje






in nederland bestaat "de verzamelkrant", wat een beetje raar is, want je kan wel geïnteresseerd zyn in een verzameling van smurfjes, maar toch niet tegelyk ook in postzegels? 

zoals r.s. ooit wel eens aangaf, is op dezelfde manier een "boekenprogramma" iets dat ergens niet klopt. je kan wel geïnteresseerd zyn in vlaamse schryvers uit de jaren tachtig, maar toch niet tegelyk in boeken over hedendaagse canadese architecten? zowel "verzamelingen" als "boeken" zyn een té brede noemer, eigenlyk.

en toch, in de praktyk kan ik er onbegrypelyk genoeg toch in meê...

de bynaam van charles dickens was "boz". die naam kwam voor in het boek "the vicar of wakefield" (kan even niet op de naam van de auteur komen, en je moet niet altyd àlles meteen opgooglen; we moet terug leren leven met mysteriën of tydelyke onbenoemdheden...); dat personage heette "mozes"; als je dat uitspreekt wanneer je verkouden bent, zo zegt dat boek, klinkt dat als "bozes", hence "boz".

als je geen ideeën hebt, moet je gewoon by ons thuis je oren spitsen. rocco: "kunnen honden de koprol doen?" mollie: "natuurlyk wel."

"de andere krant".

we schynen het totààl te vergeten, maar we zyn niét op deze planeet om te werken. de zin van ons leven is niét, om ons zorgen te maken, we zyn hier niét om dingen te doen met tegenzin. wy zyn hier alleen maar om ons te AMUSEREN.

amuseren is niet alleen maar rondhangen, je stukdrinken of lummelen. amuseren kàn ook werken zyn, het verschil is vooral hoe we getriggerd worden...

het voornaamste argument van de atheïst: "omdat de ene toevallig dààr is geboren, en de andere toevallig ergens anders, is de ene moslim en de ander katholiek." dat argument houdt geen steek, als je bedenkt dat ook iedere regio een eigen taal spreekt, zonder dat daarmeê de juistheid van andere talen wordt tegengesproken.

dreamer

al maandenlang herinner ik my m'n dromen opeens niet meer, behalve soms nog net vaagweg de laatste droom, waaruit ik smorgens wakker word. deze nacht droomde ik dat ik nog in myn vorig huis woonde, in de lindeboomstraat. rechts naast my was er nog steeds dat onbewoonde magazyn van toen. nu bleek dat myn vroegere klasgenoot eric maes de bezitter was van dit pand. ik wilde het erg graâg van hem overkopen, maar zag er geen mogelykheid toe... 

-end


afterLink.

zondag 31 mei 2020

zondagbunnies

de zus van luv
en luv,
gecontextualiseerd door onze kinderen








de antwerpse zoo is god

prent vd week

(c) Gustaf Tenggren
cannot beat that

waar was je te zondag

een échte uitstap!
met àl myn kinderen - én met luv!!

in de zon !



quizvraag

wie is deze b.v.
?

de lectuur van john merrick

authentieke affiche van de elephantman
op 5 november 1885 kwam joseph merrick, beter gekend als de "elephantman", in aanraking met de zeer sympathieke doctor frederick treves. de elephant-man werd tentoongesteld in een tot museum omgebouwde groentewinkel in whitechapel; uit medisch-wetenschappelyke belangstelling had de doctor een privé-vertoning gevraagd.
    algauw kwam de doctor tot het inzicht dat deze joseph merrick geestelyk helemaal menselyk was. als kind had hy leren lezen, en hy was gekend met de wereld van de victoriaanse litteratuur, die voor hem diende om grote leemtes in zyn bestaan helemaal op te vullen. klaarblykelyk kon hy geen onderscheid maken tussen fictieve figuren en echte figuren; als hy vertelde over de vreselyke situatie waarin deze of gene romanheld verwikkeld zat, kon joseph merrick zich buitengewoon opwinden.
    hy las, zoals iedereen weet, de bybel - maar wat minderen weten, is dat de elephantman ook een groot liefhebber was van de romans van jane austen, vooral van de roman "emma", over een rot verwende ryke jongedame, die aldoor mensen aan mekaâr probeert te koppelen, en daardoor zonder het te beseffen allerlei rampen veroorzaakt ("ik ga een boek schryven over een personage dat behalve ikzelf, niemand anders aantrekkelyk gaat vinden," zo had jane austen zich op voorhand voorgenomen.)
    met kerstmis 1887 woonde de elephantman in drury lane een theater-en-mime-voorstelling by van "de gelaarsde kat", in een versie van de auteur e. l. blanchard, die er wel ieder jaar harder over klaagde dat zyn stuk alsmaar minder litterair, en alsmaar meer spectaculair werd gïnterpreteerd. begin jaren tachtig schreef ie al in zyn dagboek: "ze doen byna niks meer zoals ik het had bedoeld, en ze dialogeren ook niet meer zoals ik het heb opgeschreven. de music-hall-dimensie is alle rest aan het verpletteren. sprookjes zullen nooit meer worden verteld zoals het hoort."
    de elephantman werd in drury lane in een eigen cabine apart gehouden, een cabine die eigendom was van barones burdett coutts, en die een paar jaar tevoren nog was uitbesteed geweest van charles dickens.
    toen de elephantman in londonse kringen een soort celebrity werd, kreeg hy aldoor boeken cadeau, tot ie er een waarachtig bibliotheekje op nahield.
     welke boeken ie er dan preciés allemaal op nahield, daar ben ik nog steeds naar op zoek...

barones burdett-coutts

burial of the elephant

mary ann nichols
joseph merrick stierf op 27-jarige leeftyd. hy werd niet in één stuk begraven; een deel van zyn beenderen werd gebleekt, om te worden geëxposeerd in de queen mary universiteit van london's medical school, en ook een deel van zyn vlees werd bewaard voor nadere medische onderzoekingen. waar zyn overige resten dan wél begraven werden, bleef meer dan een eeuw lang een groot raadsel - totdat, een jaar of vyf geleên, de biographe joanne vigor-mungovin kwam te beweren, dat ie wellicht in een massagraf op het kerkhof van manor park ter aarde werd besteld; waar ie dan naast mary ann nichols en catherine eddowes kwam te liggen, dwz "polly en kate", twee gekende slachtoffers van jack the ripper. polly en kate en de elephantman woonden alledrie in whitechapel.


-end


afterLink.

zaterdag 30 mei 2020

zondagbunnie

lisa

prent vd week

eigenlyk raar dat die oorlog ergens toe geleid heeft, dwz eigenlyk raar dat die ene helft de andere simpelweg zyn wil heeft kunnen opleggen...

linkie

https://schaarsteenpapier.wordpress.com/
door jan de palmeneire

mop van de week

dopen met sociale distantie

lectuur

"de mummie!"- het uitroep-teken maakt deel uit van de titel!
    verschenen in 1827, negen jaar na "frankenstein", en effectief als een antwoord op dat boek. net als "frankenstein" geschreven door een vrouw, en ook daarom eveneens oorspronkelyk anoniem moeten verschynen.
    die vrouw was jane loudon (1807-1858), tevens auteur van een serie "tuinieren voor vrouwen", by haar leven een stel aanzienlyke bestsellers.
    het eerste westerse verhaal ooit over een weêr tot leven komende mummie. de schryfster geraakte hiertoe geïnspireerd door een evenement in een theater in piccadilly, waar in 1821, toen jane loudon veertien was, een serie egyptische mummies voor een live publiek helemaal werden uitgepakt.
    "the mummy!" is, méér dan "frankenstein", het eerste sf-verhaal ooit, zich afspelend in het jaar 2126; de rechtbanken worden bestuurd door een soort van robots, en er doet zich een soort telecommunicatie voor die hard doet denken aan het internet.



geschiedenis


state of being, 30 mei 2020



gisteren extreem hard gearbeid; maar: zoals je weet, is dat nooit ergens goed voor; vandaag alleszins opeens, maar dus niet onverwacht, weêr byna niks voor mekaâr gekregen. wél my zeer plezierig mogen laven aan die prachtige lentezon...

-end


afterLink.

vrijdag 29 mei 2020

zaterdagbunnie

geertje
de mammie van jules

prent vd week

toch briljant dat je die kanten schaduw op dat gezicht zomaar kan schilderen...

linkie

https://www.podomatic.com/podcasts/blaastaal

zoveel mogelyk / zo weinig mogelyk

zoveel mogelyk: jeanne d'arc

zo weinig mogelyk: johannes kepler

dakkan - dakkanni

dakkan: alcubierre drive (google zelf maar op...)

dakkanni: dat dit jaar nog, frankryk spanje de oorlog verklaart

onderschat / overschat

onderschat: het aantal dingen dat jongeren leren zonder onderwys

overschat: het aantal originele gedachten gegenereerd in een mensenleven

naar waarde geschat: boekhandel de zondvloed in mechelen

alternatieve feiten



1. een "schnappsidee" is in duitsland een woord waarmeê een idee wordt bedoeld dat alleen goed lykt als je dronken bent.

2. de bekendste duitse "cowboy" ooit, karl may, had in zyn jonge jaren last van kleptomanie, waardoor ie geregeld in gevangenis belandde. gedurende zyn vierjarige gevangenschap in zwickau was hy bibliothecaris van het gevang; zo is hy een lezer en vervolgens een schryver geworden.

3. zwickau is een midden-duitse stad in de regio van leipzig, dresden en chemnitz, waar ongeveer 100.000 mensen wonen (ter vergelyking: in antwerpen wonen 500.000 mensen.) geboren in zwickau is de romantische componist robert schumann (1810–1856).

4. deze schumann was onderhevig aan chronische depressies en waanzin; hy had ondermeer last van akoestische hallucinaties, dus allerlei dingen horende, die er niet echt waren; op 27 februari 1854 sprong hy tydens het plaatselyke carnavalsfeest in een vlaag van innerlijke verscheurdheid in de ryn. hy stierf in het mentale hôspitaal van endenich.

5. behalve in rio, grypen de grootste carnavalsfeesten ter wereld plaats in nice, keulen, venetië en new orleans.

6. 70 kilometers ten westen van new orleans is er een gemeente genaamd "lac des allemands", waar alle producten en talige conversaties van zo'n aard zyn, dat je je 100% in duitsland waant. als je op café iets sterks wil te drinken wil bestellen, moet je vragen naar "schnapps".

dit was: schnapps - duitsland; duitsland - zwickau; zwickau - schumann; schumann - carnaval; carnaval - new orleans; new orleans - schnapps.

weird superhero

ultra the multi-alien









die blyven maar komen, precies...

de laatste zin

de laatste zin van "de elephant man", door howell en ford:

"Hij was aan de klauwen van de giant despair ontkomen, en eindelijk beland op de place of deliverance, waar zijn last van zijn schouders viel, zodat hij het niet meer zag." 

(red.: de 'giant despair' en de 'place of deliverance' zyn begrippen uit het allegorische boek "the pilgrim's progress" van john bunyan.) 

uit het schriftje


weinig succes hebben als een schryver, is iets helemaal anders dan weinig succes hebben als een performer. alleen weinig succes hebben als een performer is eigenlyk het inferno. een zaal met tweehonderd zitjes - maar toch met maar veertien inzittenden; zelfs al speel je dan kei-goed, de boel blyft een droevenis; je kan daar dan gewoon niet tegenop. maar als je een goeie tekst te lezen krygt, die voor de rest quasi niemand anders ook leest, dan ondervindt die tekst daar totaal geen hinder van.

om acht uur savonds komt nog altyd iedereen de straat op om te applaudisseren; maar onze eigen twee kinderen mogen daar allang niet meer aan meêdoen - omdat ze vanzelf té hard krysen, en op den duur ook "boe" beginnen te roepen zelfs...

mollie ging in het zwembadje - maar: omdat ze bang was dat het water te koud ging zyn, ging ze eerst een dikke wollen trui aandoen...


waar was je te vrydag

ik was terug op school...

hierzo myn collega's...

rechts kaatje derre, die vaak op deze blog passeert...

midden claudine boeckx...

links de portier...

tanken
voor het eerst sinds 13 maart...

rocco james conan van school gaan halen...

hy wél, en mollie niét, gaat naar school...

anyway, dat is maar twee uur per dag of zo...

zou altyd zo moeten zyn...

we vergeten soms dat we leven om plezier te hebben...

ik ben gezegend met diverse kamers waar ik kan zitten schryven;

zolang daar dan maar een kaars brandt, precies naast "het aapje van dickens"...

(dickens had op zyn schryftafel zo'n aapje staan, dat myn broêr serge exact gedetailleerd heeft na-geboetseerd.)

als de noodzaak van zo'n schryfrituelen jou onzinnig lyken, beleef jy het schryven als iets totaal anders dan kik...

niet iedere dag maar toch om de twee of drie dagen komt een enkeling by me langs, om my gelukkig te maken, door een boekje van me te kopen...

vandaag was het de beurt aan filip roose, van het sublieme evenementenbureau exponanza...
hy kwam met de fiets helemaal van burcht...

ik zit al een paar dagen lang met myn broêr serge in een discussie verwikkeld over het verschil tussen "fysionomie" en "fysiognomie"...

state of being, 29 mei 2020




hoe het alledaagse juist exotisch aandoet, na zo'n totaal onverwachte pauze van byna drie maand... krankzinnig vroeg moeten opstaan - en toch viel het aardig meê; eêrgisteren had ik met opzet zo weinig mogelyk geslapen, zodat ik gisteren dan toch redelyk vroeg voor pampus kon gaan liggen; niet echt slapend, maar toch met een minimum aan energie in het bed liggende lezen in een extreem high-brow boek; àlle litteraire critieken van edgar allan poe, 2000 bladzyden gestolde geschiedenis, exact midden 19e eeuws, op flinterdun bybelpapier...
    zo'n mooie ochtend ook; de children die, een na een, uit hun nest komen; luv die wél al in de keuken met vanalles onleêg is (vroeger opstaan dan luv, is onmogelyk...)
    de auto in - die trouwens zo ontieglyk smerig is, dat je d'r éigenlyk niet meer in wil; je kan evengoed ondersteboven in een vuilnisbak gaan zitten, echt waar... wat een routine was dat, het voorbye jaar: om halfacht smorgens "naar het werk", met altyd dat belachelyke radio-nieuws op, over de bisschoppenhoflaan naar schoten... reality... reality check... de gehele tyd panisch uitzien dat je niemand over zyn voeten rydt... op de terugweg trouwens voor de eerste keer in twee maand nog 'ns gaan tanken...
    het weêrzien in de leraarskamer was totààl abstract... met zo'n maskertje voor, iedereen... ik neem wel aan dat zoiets went, maar vandaag dacht ik hardop: fok?? wat is dit voor een JOKE??? dit is toch gewoon candid camera? subiet komen ze ons toch, al uitlachend, vertellen dat dit een JOKE is?? dit is toch niet ECHT??
    rond elf uur smiddags was ik weêr thuis, zo vlug... my afgezonderd in myn slaapkamer boven, namelyk omdat je daar, veel meer dan in de geïsoleerde machine-kamer beneên, profyt hebt van de zon, namelyk langs het enorme balkon. en die zon was echt fantastisch... die was echt van goud, echt een cadeautje van god...
    myn droge vermoeidheid (uiteindelyk toch maar drie uurs geslapen of zo, vannacht), scheen zich in myn geest wonderwel tot een byna toverachtige concentratie te verplooien; aldus, zodoende, vier uurs aan een stuk door de resultaten kunnen zitten nalezen voor het cowboyboekje voor september... ben hier érg enthousiast over, gaat echt iets kei-leuks worden...
    af en toe naar de living; lachende kinderen, nog meer zonneschyn... luv die een zoveelste keuken-bouwer binnenlaat... ook eventjes naar de post over-en-'t-weêr, om vier nief verkochte boekjes te gaan afleveren...

-end


afterLink.

vandaag is de "deluxe"-editie van sign o the times aangekondigd; dwz previously unreleased etc. resultaat: mooi zeventien elpees, haha...

donderdag 28 mei 2020

vrydagbunnies

jeanne en anita

prent vd week