tineke met de krollen...
jowan...
vrijdag 6 november 2015
hoe goed is myn archief wel niet...
ik zeg tegen dat meisje:"gy komt my bekend voor."
zy zegt:"dat kan byna niet - ik ben wel eens één keer by u thuis op een feestje geweest, maar das extréém lang geleden, en da's al."
ik zeg:"mja, ik geloof dat ik daar zelfs een photo van heb."
ik kom thuis en na nog geen tien minuten zoeken, ziehier: februari 1995!!...
state-of-being, 6 november 2015
rare sfeer in huis, luv en de kinderen logeren in oostende, en na die drukte van daarjuist zyn heden deze kamers zeer groot en zeer ledig. overdag zat het er echter niet in om deze rust, die niet onwelkom is, te verzilveren, doordat ik boodschappen was gaan doen voor myn in het ziekenhuis gestrande vriend charles jarvis; en ook morgen zal er weinig luieren aan te pas komen: doordat ik die boodschapsels dan vervolgens, anders was het voor niet, naar hem zal moeten gaan overbrengen. met de taxi want ik heb de auto niet.
sumbiet gelukkig éventjes voortlezen in "oud en eenzaam" van gerard reve. vorige keer toen ik dit meesterwerk las, is twintig jaar geleden. ik wist nog wel zeer goed hoé goed, maar was toch enigszins vergeten hoe waanzinnig héél goed dat gehele reve-visioen in mekaâr steekt... dees is waarachtig àldoor quasi hardop lachen...
donderdag 5 november 2015
wat deed je te woensdag
--- by iedere productie komen er toch, spontanerwys, allerlei onverwachte alter-ego's uit my opgespoten.
--- zeker komen kyken, morgen, overmorgen, volgende week - zoek eens op...
Alice Aflevering Drié !!!!
-- zeker allemaal luisteren!
deze radio-uitzendingen bezorgen vitalski deze week verlof uit zyn anders zeer dagelijkse corvee aan de zogeheten "state-of-beings"...
woensdag 4 november 2015
ad valvas
wél kreeg 'ie alvast bezoek van onze gitaarspeler, philip osier...
alice deel 2 ! ! ! !
http://radioplus.be/#/klara/herbeluister/d27f11eb-8183-11e5-b897-00163edf48dd/02ddc881-824d-11e5-b897-00163edf48dd/
allemaal goed luisteren, hé!!
column streekkrant editie antwerpen
TRIOMF OP LINKEROEVER
De grote genoegens in het leven worden ons bijna allemaal verboden. Daarom is het ook niet meer dan logisch dat we nooit eens mogen fietsen in de Voetgangerstunnel. Hoewel er elders in de stad nergens zo'n effen fietspad voorhanden is. Eigenlijk zou er hier zelfs een halfjaarlijkse officiële koers moeten worden georganiseerd. Zo overdacht ik een paar dagen geleden nog, toen ik met m'n goeie vriend Jo Jespers naar Linkeroever fietste voor een trompetrepetitie.
U las het goed: een trompetrepetitie. Alle muzikanten in Antwerpen weten hoe moeilijk het is om een locatie te vinden waar zij hun muzen de vrije loop kunnen laten. Pianisten van het Conservatorium spelen met een hoofdtelefoon, speciaal om hun onderburen te sparen. Jonge rockgoden betalen zich blauw aan de repetitiekelders van het ver afgelegen Trix. En Jo Jespers speelt trompet ongeveer zoals zijn oud-oom , de Antwerpenaar Henri-Floris Jespers het zou hebben gedaan. Dat wil zeggen: behoorlijk experimenteel. De eerste keer toen hij op zijn appartementje in de paleisstraat zijn koperen blaastuig tevoorschijn haalde, stond daar dadelijk - letterlijk - de brandweer voor zijn deur. Voorbijgangers op straat hadden die er bijgehaald.
Met deze mooie nazomer pleegt Jo Jespers zijn trompet daarom op zijn rug te dragen, om zo naar de meest noordelijke kant van Linkeroever te fietsen. Het eenzame, meest romantische bos van Antwerpen (kort achter Sint-Anneke) ruimt er nederig plaats voor onbetreedbaar, maar gelukkig ook geruisloos industrieterrein. Daar gaat hij fors op een stukje rots boven het vlakke water staan. Soms speelt hij twee uur lang niets anders dan experimentele toonladders. Met een indrukwekkende echo hoor je ze weerkaatsen vanaf de overkant, in huiveringwekkende verlatenheid. "Ja," zo besloot hij. "Speciaal om niemand lastig te vallen, moet ik twee uur per dag fietsen, vooraleer ik trompet kan spelen."
Hij heeft nochtans niet te klagen. Columnisten zijn ook maar gefrustreerde "muzikanten" op zoek naar een plekje. En nooit zullen hun stukjes, zelfs niet die voor De Streekkrant, hoe ijverig geschreven ook, zo'n uiterst verpletterende macht kunnen uitoefenen op Antwerpen City als de trompet van Jo Jespers. En bovendien geniet hij daar ook wel een zeer prachtig uitzicht. Zoals de voormalige eigenaar van café De Nieuwe Linde, de naar Luxemburg uitgeweken schrijver/auteur Luc Huybrechts, broer van Carl, dit ooit wel eens formuleerde, omdat zijn eigenste vader toen naar Linkeroever verhuisde:"Je moet op de lelijkste kant gaan wonen - om de schoonste te kunnen zién!"
column streekkrant editie kempen
DE MUUR VAN HERENTALS
Als geboren "Bink", dat wil zeggen Turnhoutenaar, ben ik het oneindige wachten en nog meer wachten op het ons beloofde zwembad onderhand helemaal beu. De gemiddelde Turnhoutenaar zou eigenlijk al liever hebben dat het ons nu maar eens eerlijk werd toegegeven:"Sorry, kinderen - dat dit zwembad gaat er nooit meer van komen."
Alleszins werd ik de voorbije week nog eens bekropen door waarachtige sportkriebels, en toen ik het turnen in eigen huis beu werd, begaf ik mij gezwind en wel tot aan die àndere zogeheten Hoofdstad Der Kempen: Herentals, meer bepaald het zogeheten Bloso-centrum in het beroemde Nete-park, prachtig gelegen in de vallei van de Nete, op de flanken van de meest adembenemende heuvelrug aldaar. Bijzonderlijk gevoelde ik mij aangetrokken tot de klimmuur, die daar voor je ogen oprijst, ter hoogte van elf lange meters. Ik had er hoegenaamd geen ervaring mee, maar omdat er behoorlijk wat aantrekkelijke meisjes heen en weer liepen, in prachtige aërobics-pakjes bovendien, koos ik meteen voor de allermoeilijkste graad.
Ik had een eigenaardige vriend van me meegenomen, iemand die wordt genoemd "de Foddere" - een knakker die je wel vaker in de Kempen tegen het lijf loopt; 's zondags biljart hij bij "Van de Ven, Olen", 's maandags leest 'ie zijn kranten in de bibliotheek van Rijkevorsel, 's dinsdags gaat hij wandelen in Monnikenbos in Zoersel. Om te muurklimmen, lezers, moet je met zijn tweeën zijn: één persoon moet, zo goed hij kan, de muren beklimmen met om zijn middel een touw dat, met behulp van een katrolsysteem, tot beneden wordt geleid. Daar dient een tweede persoon dit touw stevig vast te houden, voor het geval de klimmer naar beneden dreigt te storten, bijvoorbeeld door een acuut suikertekort. De Foddere bleek echter last te hebben van hoogtevrees, zodat ik degene was die de gehele middag lang als een dubbelgedraaide klimsalamander tien, elf meters in de schuinse hoogte hing. Op den duur - ik hing bijna ondersteboven - werd het mij teveel: krampen in de kuiten, angstzweet, spijt omdat ik zoveel indruk had willen maken. "Oké," riep ik voorzichtig naar beneden. "Laat maar zakken!" Ik kreeg geen antwoord, dus ik wierp een steelse blik naar beneden: de Foddere bleek totaal spoorloos!! Toen ben ik, naar jullie begrijpen, keihard beginnen te krijsen en gillen. Eén van die aërobics-meisjes heeft me tenslotte op de grond kunnen zetten. "Bedankt," zei ik. Waarop zij antwoordde:"Sukkel."
Pas later ontdekte ik waar de Foddere ergens had uitgehangen: hij zat in de gezellige cafetaria, alwaar hij het barmeisje kende. "Ik wilde hier even," zo verklaarde hij zich nader, "een citroenthee bestellen, heel gauw - maar die thee, die blééf maar te heet om van te drinken…"
dinsdag 3 november 2015
waar was kik te maandag
ik werd dus zeer kalm wakker, doch begaf my rond de middag naar rataplan voor een doorloop.
rond 17u met rocco en mollie thuis vechten in de living;
rond 20u weêr een rataplan een waarachtige try-out, voor oa paul schryvers (photo)
late night
Here Comes Alice
http://radioplus.be/#/klara/herbeluister/d27f11eb-8183-11e5-b897-00163edf48dd/
maandag 2 november 2015
maandagbunnies
hier zitten we buiten op een terras op de dekeyserlei, in het winterse donker; er is wel verwarming, maar de avond is ongewoon warm van zich eigen...
agenda
ditmaal met benno barnard en ivan ollevier...
prent vd week
sorry toch Nog eens mollie
trap er niet in - dit is een pose, en wel totààl. alle andere momenten van de dag is ze bezig met keihard brullen en overal tegenaan schoppen... maar altyd als ze de camera ziet trekt ze zo'n melancholisch gezicht.
(ze deed nog een rare uitspraak in de auto ook, ze zei:"het leven is een prutsdop.") (????)
(het spyt my ook dat het zo weinig over rocco james conan gaat. maar die hoor je nu eenmaal byna nooit, die zie je zelfs byna niet; vanmiddag, toen zyn zus weêr een aanval kreeg, ging hy zich met een boekje onder het droogrek verstoppen...)
tien biografemen
1. de biograaf nop maes weet ons te melden dat gerard reve telkens hy een automobiel in stapte, metéén dringend moest plassen.
2. zelf hebben we mogen ervaren dat als je met de auteur jmh berckmans ergens naartoe reed, byvoorbeeld van antwerpen naar knokke, dat je voor hem dan by letterlyke iéder naftstation dat je passeerde, een plaspauze moest inlassen.
3. "voor alle zekerheid," zoals hy dit noemde, kocht hy dan tevens in iéder nafstation een pakje cigaretten...
4. zelf moet ik ook wel aldoor plassen. ik durf eigenlyk niet naar het theater, omdat ik dan vrees dat ik de eindstreep niet ga halen. als ik het toch wél durf, moet ik per definitie een zitje nemen dat zich metéén naast de uitgang bevindt.
5. eens één keer ben ik, tydens een toneelstuk van tg stan in de montie, in het midden van dat toneelstuk, uit een centrale plaats op de voorste ry moeten gaan rechtstaan om te gaan wateren. een jaar lang heb ik allerlei mensen moeten horen zeggen dat ik het stuk heel erg slecht vond.
6. jean genet, de auteur, beweerde wel eens dat hy iedere dag een paar druppels van zyn urine in het voedsel vermengde van zyn huisdier, een herdershond, om op die manier diens trouw aan hem op te vyzelen.
7. met de eerste bladzyde van "ulysses" van james joyce, was het meteen prys by de censuurcommissie; omdat aldaar het hoofdpersonage, leopold bloom, druk doende is met het bakken van niertjes, niet zonder met plezier te bemerken dat deze "lekker naar pis ruiken".
8. in de roman "de dood van bunnie munro" van nick cave, geraakt de hoofdfiguur, een loodgieter, zyn job beu, en begint die opeens en geheel onverwacht de badkamer van een klant geheel onder te zeiken...
9. het meest urinaal genaamde stripfiguur ooit, is eric scheurs' "joop klepzeiker" (zie photo), waarvan nu precies negentien albums verschenen (veelal by uitgevery xtra, die ook ons eigenste stripboek "het vrouweneiland" uitbracht); tevens komt deze joop klepzeiker nog voor, als voorbywandelende cameo, in de urbanus-strip "de laatste hollander".
10. de gevoelige auteur marcel proust beweerde, aan de hand van de urine-geur van zyn huisgenoten te kunnen detecteren of zy zich al dan niet aan asperges hadden vergrepen.
recensie
betreffende: een aflevering van het vrt-programma:"de afspraak".
besprekende het optreden van bob dylan in brussel te zondag, zit saskia de coster in de studio, waar de doorgaans wel behoorlyke bart schols haar dit hier vraagt:"hoe ervaarde jy dat, toen bob dylan van akoestische gitaar overschakelde op elektrische?"
(noot voor luv: die switch waarover sprake, is van 1965...)(saskia de coster is van 1976...)
zondag 1 november 2015
agenda Ik ben Bly als het Regent
in rataplan
wie in rataplan een try-out wil bywonen, op 4 november, mail vitalski3@gmail.com
voorts nog live in rataplan op:
6 nov, 7 nov, 10 nov, 9 dec, 13 dec
19 nov in cc zottegem
20 nov in cc costa
21 nov in cc deurne
27 nov in heusden-zolder
12 dec lier
7 jan mortsel
8 jan aarschot
9 jan cc wynegem
state-of-being, 1 november 2015
de laatste dag van deze zeer boeiend maand van oktober, werd ik laat wakker, om wel nog één halfuurtje by myn plechtige gezin te toeven; toen kik beneden kwam, zat mollie met zéér veel aandacht aan tafel te tekenen, onderwyl rocco, in navolging van een youtube-filmpje, bezig was met dansen, en onderwyl luv in de keuken d'r haren stond te kammen. maar toen vertrok, algauw dus, deze levendige bende naar leuven; mollie door haar tekenwerk zo erg opgeslorpt, dat ze er nog meê voortging in de gang op de grond en in de hall tegen de muur. waarop luv:"verdorie, waarom moet dat àltyd zo'n volledig uur duren gewoon om ullie in de wagen te krygen!!..."
(later vandaag getroost door het wel voorspelbare inzicht, hoezeer dit in àlle huishoudens zo loopt; jowan petit, byvoorbeeld, onlangs nog, smorgens vroeg, in extremis tot zyn dochtertje uitgevlogen zynde, omdat die alsmaar niét haar tanden wilde poetsen -"jy had beloofd dat ik eerst die wafel mocht eten!"...)
aldus daarna het kot voor myzelf. telephoons gedaan voor "tseef-leeft" (een festivalletje dat ik programmeer...), maar vooral rondgebeld voor de zaak "charles jarvis", die immers, naar jullie al wisten, is aangereden geworden op een zebrapad en nu in het middelheim ligt. hem eindelyk aan de lyn gehad - "geven ze jou morfine, charles?" "hu? euh... neej... euh..." "zo te horen toch wél, charles... - en zeg, weet jy nu eigenlyk wie de dàder is? of - is die misschien weggevlucht?" "neen, die dader heeft een ambulance gebeld en heeft meê gewacht tot die arriveerde." "maar - hoe heet die mens dan? en waar is die? waar woont die?" hy weet van NIKS, hoor. en zyn moeder weet blykbaar eveneens van NIKS. de paar ziekenhuis-betrokkenen (telephonistes, verpleegsters) konden me ook niet voorthelpen. op den duur dacht ik: foert dan, zeg.
daarna weêr te voet naar de rataplan, voortwerken aan de soundscape van "ik ben bly als het regent"... daar zyn we netjes doorgeraakt, dus: we zitten op schema. zou onderhand graag de echte kostûums eens willen aanhebben, wel...
van die repetitie rechtstreeks overgereden naar mortsel, de lààtste woonkamer-try-out in deze reeks (we hebben twaalf try-outs gedaan, de laatste tien daarvan op veertien dagen tyds; perfecte methode om in te werken, om "op mekaâr afgestemd geraken"- al moet ik wel nog altyd iétsje beter leren luisteren naar gert. luisteren is de grootste kunst op scène.) onszelf beiden hongerig wetende, ons op de hoek van het huis alwaar we gingen spelen, naar een warm, kwaliteitsvol, drukbezocht chinees restaurant begeven. dit was nog eens behaaglyk, toch?... nà het eten bestelden we nog een tomatensoep.
welk laatstgenoemd voedsel slecht verteerde, een te vadsig levensgevoel gaf dit om, meteen daarna, zomaar vlotjes te kunnen gaan optreden,- - maar: het kwam toch aardig los...
weêr naar huis - alweêr file op de ring, niet in onze richting, gelukkig, maar wat veroorzaakt nu al drie dagen lang die file daar, zo laat op de dag?
okay...
morgen is het een zondag...
en de dag dààrna waarschynlyk een maandag...
Abonneren op:
Posts (Atom)
