state of being, 6 juni 2025

vannacht misselyk geworden en met dat gevoelen later ook weêr wakkergeworden. motilium saves the day. daarna precies toch weêr enigszins op de been geraakt. in een huis waar examens heersen.
    al is luv daar precies harder meê bezig dan de kinderen, met die examens. toch zeker harder dan rocco. mollie zit op haar kamer, dus daar weet ik het niet van, maar meestal is die nogal gedisciplineerd.

    nederlands.

    signaalwoorden.

    die catégorie bestond niet in myn tyd, en terecht.

    "signaalwoord" is te veel een retorisch, en te weinig een syntactisch concept. byvoorbeeld "en", maar ook "kortom" - dat zyn allebei signaalwoorden. maar: die triggeren onderling een totaal verschillende zinbouwkundige grammatica. dus eigenlyk maak je leerlingen daarmeê wagenziek.
    ik heb dat ook met het concept "hond". een sint-bernard en een chihuahua, die lyken toch in niets op elkaâr? toch noemen ze die allebei een "hond".

    gisteren nog een harde discussie gehad met een taalfreak, over het verschil tussen leerryk en leerzaam. zelfs toen ik van dale erby haalde, wilden-'ie me nog stééds geen gelyk geven.

    goed, de bronnen spreken mekaâr tegen.

    ik zal daarom als een dictator zélf bepalen hoe het is: "leerryk: iets is leerryk, als je daar iets van kan leren. - - leerzaam: iemand is leerzaam, als die bereid is om iets te leren." dus: die ervaring is leerryk. maar die brave student daar, die is leerzaam.
    fuck alle andere uitleg, myn eigen antieke leraar nederlands heeft het er in 1982 op déze manier by my ingeramd. en al dat soort leraren zyn vandaag dood. dus ik geef nu die fakkel door.

    veel kluswerk, voorts. aan de laptop, welteverstaan... geen enkele van die dingen geraakte afgerond... telkens middenin een opdracht: "stuck"; wegens moeten wachten op een repliek, veelal...

    goed, rome is ook niet op één dag gebouwd.

    maar dit draagt by tot de zekere voosheid van deze verleden zaterdag.

    in samenspel met die motilium.

    baseline echter, blyft, nochtans, dat ik er hàrd van geniet om even nergens naartoe te hoeven.

    ik zit in de vierpoten-zetel, die ik, vanmorgen al, tot aan het terrasraam heb verschoven, dat wyd openstaat, regen of niet; tenslotte ben ik een asthmalyder; vlakby zo'n open venster, is verrukkelyk. als de achterburen luid tamtamkloppen, of als de buren nog vérder achteraan, hun slaapkamers stofzuigen, gaat telkens myn raam gauw terug dicht.

    met rocco james conan gekeken naar belgië versus tunesië. vyf - nul voor belgië. zo'n match is ook van een soort motilium. daar heb je niks aan. wat moet je nog blyven voortkyken. als de match nog een halfuur voortduurt - maar de stand is al vyf nul? om zelfs maar break-even te geraken, zouden die tunesiërs ineens exact iedere zés minuten een goal moeten trappen...

    er zou allang, algoritmisch, een soort van uitweg moeten zyn uitgestippeld: by een achterstand van dit aantal punten, en een vooruitzicht van nog maar dat aantal speelminuten - eindigt de match metéén.

    by pingpong is ook alles meteen gedaan by zes nul.