state of being, 7 naar 8 juni, 2025

naar de dierentuin geweest, niet voor de dieren, maar om daar rustig langs de mooie struikgewassen te wandelen, met ondertussen in myn kop-telephoon een geluidsopname van een opzeggen van integraal "de zevende lotus", het zeventig minuten durende stuntgedicht. dat gedicht is nu klaar, nu ben ik my in de performance ervan aan het bekwamen.
    mollie was naar nel, rocco was naar het skatepark.
    het blyven relatief kalme dagen. dat omarm ik graâg zo uniek als dit is!... verdomd, wat een heftige negen maanden zyn dat geweest!...
    het regenweêr is zeer aangenaam, bescheiden en verfrissend.

er zweven nu vier verschillende boeken door myn leven, die allevier maar 75% boeiend zyn in plaats van de ideale 100%, zodat het onmogelyk is om te kiezen; zodat ik ze allevier door mekaâr lees; maar dat is éigenlyk uit den boze, daar een groot genoegen van boeken-lezen, wordt gegenereerd uit de voortschryding.

    dat boek over de frontlady van de grungeband "bikini kill". eigenlyk was dat raar: dat in de jaren negentig daar zo opééns die gehele stroming was. je mag niet zeggen "in het kielzog" van nirvana; aan nirvana hebben wel velen, nadien, een voorbeeld genomen - maar daarvoor al was die beweging gaande, nirvana heeft die niet aangezet, die surfte daar alleen maar in mede.

    maar voor my was dit helemaal geen goed nieuws. ten eerste was die muziek afgryselyk - des te erger, dat ze mainstream werd, dat je met circus bulderdrang geen jeugdhuis kon binnen stappen of daar speelde iets van pavement of fugazi; kleurloze deprimerende herrie; de mode van slobbertruien, houthakkershemden, ongewassen lang haar en kromgebogen ruggen, druiste in tegen myn eigen esthetica, die van de new romantics...

    ik kon dus gewoon niet in de mode zyn.

    

de pixies... debaser...

and this I know, his teeth as white as snow / What a gas it was to see him / Walk her every day into a shady place / With her lips she said