Vaarwel, Kim
Zondag 17 augustus: mijn levensgezellin geheten ‘Luv’ hoor ik beneden in de woonkamer televisiekijken. Zelf lig ik met alle deuren wijdopen in mijn lichtblauwe pyjama bovenop de beddensprei van een kater te bekomen. “Ja!!” Brult Luv op een moment. “Zeg - komt gij niet kijken??” Kim Gevaert gaat de halve finale van de 100 meter lopen. Toch verroer ik mij geen vin. Ik ben nog bezig met andere nieuwsfeiten, bijvoorbeeld de waarheid dat er tegenwoordig Chinezen zijn die voor een goede Belgische sportduif tweehonderdduizend euro willen neertellen. Er zijn gevangenissen waar, onder strikte voorwaarden, een gevangene zijn minnares één keer per week op bezoek mag hebben gedurende drie uur telkens; hoeveel vrouwen die getrouwd zijn met een man in de vrije wereld, krijgen hun echtgenoot veel minder vaak te zien?
Vrijdag 22 september: samen met Deborah Ostrega onderweg naar een optreden voor een bedrijfsfeestje in Ieper, staat de autoradio keihard aan voor het live sportverslag uit Peking. “Jaaaaa!” Zo gilt Deborah op een moment, en zet haar wagen zelfs even aan de kant van de weg om te gaan staan juichen: samen met drie anderen is Kim Gevaert het Chinese zilver gaan verzilveren! En direct een sms van mijn lief, geheten ‘Luv’:“Ik krijg hier tranen van in mijn ogen!!” Zelf kan ik niet antwoorden, als minnaar ben ik in feite een mengeling tussen Mickey Rourke en Pieter Decrem; Mickey Rourke uiterlijk, innerlijk Pieter Decrem, net zo doortastend en wereldvreemd tegelijk. “Hu? Zijt gij niet enthousiast dan??” Aldus Deborah. “Jawel, - maar ik ben bang mijn teksten subiet niet goed genoeg te kennen...”
Een voetbalstadion tot in de nok gevuld met supporters die gezamenlijk hun stem verheffen voor een lied voor een overleden sportman, vervreemdt mij als antropologisch gegeven; zelfs in die mate dat ik er onmogelijk door ontroerd kan worden. Eerder ben ik dan op mijn hoede. Maar daarstraks, de zevende augustus van dit moessonregenjaar 2008, lag ik als vanouds uitgeput en eenzaam voor mijn televisie naar het nieuws te kijken – afscheid van Kim Gevaert – een archiefbeeld van Kim die ergens in de wereld goud binnenhaalt, en ziehier: er overkomt mij een regelrechte plensbui, bijna een kwartier lang tranen langs mijn kinnebak. En nog eens bij die gordelaars met hun platte banden op wat men nu al de Punaisedag is gaan noemen, diezelfde zondag nog: opnieuw acuut luidop huilen. Ook om ontroerd te worden, moet je tijd hebben.
2 opmerkingen:
Een vooruitkijkende column deze keer.
ja... gelukkig heeft de redactie in de krant het rechtgezet
Een reactie posten