column gva 9/12/08

Bettina

Omdat ik, als volksdichter, geen kaas heb gegeten van politiek, houd ik er wat dat betreft zo goed als nooit een mening op na. Ik volg de debatten als een tekenfilm die mij wat te vlug gaat. Toen ik zag dat Bettina Geysen haar voorzittersschap bij Spirit boven de doopvont hield door zich bij haar openingsredevoering voor alle media een zalmrooskleurig hoofddoek aan te meten, was ik vertwijfeld en geamuseerd tegelijk. Toen zij aankondigde dat haar partij voortaan VlPro zou heten, begon ik er prompt voor te oefenen om dit wel onhandig letterwoord uit te spreken zonder meteen naar de tandarts te hoeven. Aan de toog van menig café werd mij op het hart gedrukt dat haar ontslag als voorzitster van meet af aan iets onvermijdelijks was; dat zal dan wel zo zijn. Maar ik weet wel hoe oneerlijk het is dat ze dit jaar niet mag meedoen met het Grote Dictee Der Nederlandse Taal.

Het vertrek van Bettina Geysen uit de politiek was zeker een touwtrekwedstrijd binnen haar eigen partij. Voor dat soort krachtmetingen zijn er geijkte vormen van openbare communicatie. Wie bepaalt er nu echter precies wanneer er iemand moet worden buitengesloten uit een onschuldig entertainmentprogramma op de openbare omroep? “De VRT-top,” zo lees ik overal. Hoe gaat deze mystieke top echter aan het werk in dit soort gerechtszaken? Beschikken die mensen misschien over een officiële lijst van verboden en geboden? Waar hangt die lijst dan uit? In onze democratie? Of zijn het beslissingen die ad hoc worden genomen, met de natte vinger? Is er dan wel een orgaan die deze eigengereide, paternalistische censuurcommissie controleert? Wie zou er vandaag in het parlement nog een lans willen breken voor uitgerekend deze gevallen vrouw?

Velerlei lezersbrieven in diverse kranten spreken van een akkefietje. Maar Bettina moet hier wel degelijk een vernedering slikken, die is gestoeld op geen enkele legaliteit. Haar openbaar leven moet op dit ogenblik een inferno zijn. Volstaat het niet dat zij als voorzitster is opgestapt uit eigen beweging? Waarom wil er kennelijk niemand inzien dat dit een zoveelste variatie is op een wel zeer actueel thema, een tendens die het huidige culturele bestel van Vlaanderen alsmaar erger domineert: een sfeer van heksenjacht en censuur, ten zeerste vanuit instanties die in tegengestelde richting hun verantwoordelijkheid zouden moeten nemen. Waar zij als politica werd neergeschoten, onvermijdelijk, zou haar als mens, als Moeder van twee kinderen, als inwoonster van Lier, publiekelijk eerherstel kunnen zijn verleend. Maar neen dus. Alwéér nul op tien voor de VRT-Top.