state of being - - - 5 januari 2011

myn phototoestel is al een tydlang tamelyk kapot; ik kan nog wel photo's maken, maar dan zonder nog door de lens te vermogen te kyken, m.a.w.: ik moet gewoon schieten op goed geluk, en dan maar hopen dat het érgens op slaat. meestal vallen de resultaten wel meê ook, maar de bezigheid zelf is hierdoor een pak minder tof geworden. ik lyk wel, kortom, een blinde op een schilderyen-tentoonstelling. wat aanzienlyk veel erger is dan, pakweg, een slechthorende op een klavecimbelconcert. die laatste kan immers nog de bewegingen van de muzikant bekyken, en daar dan een eigen melodie by verzinnen.

    maar jammer dus, want vandaag zyn we manu, in de rol van pyranokkio, aan het filmen geweest in een zwembad, en dat zag er supergrappig uit, die hoge pinnemuts boven dat water...

    plus: om dat gebrek aan beelden op te vangen, is het nu, by gebrek aan alternatief, iedere dag "state of being" op deze blog - alle dagen friet - terwyl de meerderheid der bloggers van mening is dat deze "state of beings", ofte ook wel eens geheten "letterkundige nocturnes", hier maar één keer om de drie, vier dagen zouden mogen opduiken. wegens, zeggen ze, al te tydrovend...

    de meeste vitalski-bloggers komen twee keer per week naar deze blog gesurft, meestal op het werk, en dan zeker niet op zo'n manier dat ze, in het weekend, niet zouden kunnen wachten tot het weêr maandag wordt, om dan meteen 's ochtends, van ongeduld met de poncho nog aan, naar hun p.c. te spurten om daar te gaan nakyken: welke nieuwe bunnies zyn er binnengekomen?,- neen, veeleêr constateren we juist andersom: de meerderheid klikt "vitalski-blog" aan, op een uitzonderlyk onbewust ogenblik, byna onwetend, meestal geeuwend, meestal terwyl een collega op het werk doende is, de kopieermachine te repareren, of nog vaker zelfs tydens het telefoneren.

    wel vraag ik my soms af wat het zou geven als ik zo'n gehele serie "nocturnes", ofte "state of beings", chronologisch achter mekaar zou plaatsen en dan zou publiceren als een papieren dagboek van 130 of 140 bladzyden. als dat mooi zou zyn voor julie, dan zou dat goed zyn voor my, want dan zou ik nooit meer op een roman hoeven te zitten zwoegen. deze prulletjes die het hier toch maar zyn, schryven zichzelf, echt toverachtig; tydens het maken van deze tekstjes, ben ikzelf minder creator dan wel toeschouwer... ik kyk er zelf maar op toe wat het wordt iedere dag, op voorhand heb ik geen enkel benul...

    morgen met michaël vandenbril op prospectie naar de zaal in het stadhuis waar ik binnenkort, woensdag 26 januari, myn veertigste verjaardag zal vieren... daarna, morgenavond bedoel ik, naar de première van philip geubels in de arenberg... en daarna, inderdaad in het midden van de nacht, een licht-technische doorloop doen van "de gelaarsde kat" by istvan thuis, in de pelikaanstraat.

    ik leef nu volgens een hoogst eigenaardig dagpatroon, zoals dit een visionair van myn kaliber ook wel betaamt. vandaag sliep ik vooral savonds, namelyk van zeven uur tot acht uur. zo'n abnormaal logge, lome, horizontale dierenslaap was het, dat ik heel eventjes vreesde: verdomme, hoe kan ik hier ooit nog uit wakker worden!!