maar het gaat slechts ten dele om de kosten voor die schoenen. alles by mekaâr honderd euro, die heb ik hier wel in myn kontzak. het moet al sinds myn zestiende niet meer zyn voorgevallen dat ik niét minstens honderd euro cash in myn kontzak had klaarzitten (voorheen dus: vierduizend frank...)
het gaat wél, begrypelykerwys, om waar die punten van dat vertrapt schoeisel naar doorverwyzen; hoe een lange tyd al, een nieve fiets, een nief stel jeansbroeken ook, moét ik hebben (jullie willen niet weten hoelang ik deze éne jeans al draag!!), alsook de noodzakelyk geworden verbouwingen om myn huis in de lindeboomstraat kindvriendelyk te maken. én een chalet in de bossen van wechelderzande hebben we nodig... en die affiches, die moet ik, eens kyken - ja, morgen, morgen al by de drukker gaan afhalen... al die noodzakelyke kosten zyn een lekkend dak.
en meer nog gaat het om de tyd die je hiervoor moet uittrekken, daarover gaat het vooràl. daarom is het er vandaag wéér niet van gekomen... (klagen en zagen is litteratuur...)
niét dat ik er geen tyd voor heb, ik bedoel de energie en de intentie vergt àlles - de intentie, die realiteit... om naar de schoenenwinkel te rennen, om dat gewoon helemaal te doén... een pak méér heavy dan gaan optreden in rotterdam, zoals daarnet...
vroeger was ik enorm ryk. ik verdiende zevenduizend euro netto per maand. ik mocht overal gratis binnen. iedereen nam zyn hoge hoed voor my af - "kyk, de antwerpse nachtburgemeester, grüss gott!"
nu doen myn voeten zeer van die knellende zolen. die verdwenen, versleten, weggesleten twee nep-hakken. er is niemand die voelt wat ik hier voel... niemand die zich kan inbeelden wat voor wandelingen ik maak...
2 opmerkingen:
Ik geloof dat ik het me kan inbeelden, Vital
haha
Een reactie posten