heerlyk... vanmorgen overviel my, in het voorts muisstille huis, gedurende exact één uur, zonder dat dit persé hoéfde, een uiterst lucide schryf-inspiratie, geheel onverwacht, komende van nergens...
ik schryf wel altyd, dwz dagelyks, al veertig jaar lang, maar alleen héél soms word je precies ineens, of beter gezegd geleidelyk aan, opgetild door een idee, dat dan zomaar by je heeft aangeklopt... in een soort tydloosheid terechtkomende, waar allemaal puzzelstukken tezamenvallen...
bvb die voormiddag ook, in 1996, toen ik het liedje "de man met het donald duckmasker" in één ruk uitschreef aan de salontafel... precies of iemand anders schryft met jouw hand... je herkent het moment meteen...
dit hier betreft een sketch voor het stuk met gert jochems, "in de muziek-winkel"... een man komt een muziekwinkel binnen met een trompet - en vraagt aan de winkelier of die daar eventueel een viool van zou kunnen maken...
de prachtige tekst van "de man met het donald duckmasker" kan je nog eens horen, als je googlet "man met het donald duckmasker". bedenk: is letterlyk op twee minuten tyds geschreven, rymt en ritmeert als gek, maar is nooit ergens ooit een letter herschreven moeten worden...
het is waar, ik koester myn eigen oeuvre - wie doet het anders, iedereen heeft het zo druk...
1 opmerking:
Dat vind ik nu eens een mooie zin: 'ik koester mijn eigen oeuvre'. Gewoon blij zijn met wat je zelf al gemaakt hebt...
Een reactie posten