de ontelbare lezers van myn autobiografie "ik slaap als een croissant" waren er reeds van op de hoogte, dat ik zaterdag 30 april 1995 op bezoek was by gerard reve thuis, in machelen-zulte. lezers van reve zelf zyn myn naam, vital, de "duistere droomprins", ook driemaal tegengekomen in de roman waar hy toen aan schreef, "het boek van violet en dood". ik was ten zeerste het gevoel toegedaan dat er die dag een byzondere genegenheid tussen ons bestond, maar er kwam nooit antwoord op myn brieven, die geheid eerst langs joop schafthuizen gingen (joop deed daar de brievenbus), en als ik opbelde, nam ook steeds joop schafthuizen op, die dan fe-no-me-naal razend werd en ingooide. ik was daar als onbevangen twintiger geschokt van.
pas vandaag, 11 januari 2016, by het doorsnuisteren van de waarachtig immense correspondentie van reve, zie ik het vermoeden bevestigd, dat joop een door het gesternte uitgetekende vriendschap tussen myzelf en de ware groot-meester reve heeft gesaboteerd, namelyk in een brief, die ik nu pas zie, daterende van 11 mei 1995, gericht aan bert de groot. lees hierzo maar na, en begryp hoe treurig dit nu is...
1 opmerking:
Joop: de steen die de natuurlijke loop van de rivier heeft gewijzigd...
Een reactie posten