2016, zo staat het nu hierboven. aanstaande maart zal ik precies tien jaar bezig zyn met bloggen. dus ook zal, rond die tyd, myn relatie met luv haar tiende verjaardag vieren. deze blog en die relatie zyn immers exact, of beter gezegd ongeveer, gelyktydig begonnen. wat geen toeval is: doordat ik, sinds deze blog, zowat àlle belangrykste wereld-bunnies van onze tyd kon photograferen, hoefde ik er geen meer van meê naar huis te proberen te nemen. dwz deze blog is dus, gewoonweg, één kolossale sublimatie-machine, één doodeenvoudige methode om te "leven alsof".
hoewel ik toch écht ben wakkergeworden vandaag, byzonderlyk rond twaalf uur smiddags pas. om meteen, blyvende liggen te bed, met wél een grote tas honig-thee bezyden me, te beginnen voortlezen in twee shakespeare-biografieën door mekaâr. het thema begint wel te bloeien, mag ik zeggen: om twee uur smiddags werd ik uit bed gedeurbeld door een postbode - en die droeg voor my de "verzamelde werken van shakespeare" by zich, vertaald door willy courteaux. (kennen jullie die nog? dat was eeuwenlang de "man van open venster", toen humo iets leesbaars was.)
iets daarna kwam luv binnen, zodat we tezamen de laatste aflevering van "narcos" hebben afgezien. toch weêral een zeer stevige serie, niet? (my vader zei onlangs:"ik kan overdag geen televisie kyken," welk gevoelen ik wel met hem deel; maar luv valt savonds één halfuur na de kinderen reeds in slaap, dus als we niet overdag soms zo'n ogenblik wegstelen, dan zouden we niéts meer zien; en dàt in het tydperk van netflix...)(het film-aanbod van netflix valt wel tegen.)
de dodelyke uren van de dag, dwz van vier tot zes: luv naar de delhaize op de plantin-en-moretus-lei, de twee kinderen intussen hier by me - en toch wél, lezers, kon ik voortlezen, ditmaal in de sonnetten van shakespeare. zo oud zyn ze al geworden: sinds zéér kort zyn die kinderen geen living hell meer, maar in tegendeel een vermakelyk toneel waarby je toch wél ook zélf nog kan voort-ademen...
die eerste drie jaren, met pakweg mollie als driejarige en rocco tegelykertyd als éénjarige, die waren een ontzettende tunnel, waar we eenvoudigweg door moesten...
by het vallen der avond en nacht flink wat bureauwerk, doch van de aangename dimensie; dus geen afbeulwerk met een deadline van stress en dood voor ogen, maar cyfers en letters waarby je onderwyl gemakkelyk het nieuws kan hebben op staan. massa-aanrandingen in keulen, obama die moet wenen, de treinen die staken. zelf inmiddels bezig met een story-board voor de grote gerard reve show, die grypt plaats eind deze maand, in deSingel, met christophe vekeman als co-presentator...
de gezondheid tàmelyk goed maar het rare is dat ik met een hardnekkige hoest zit, onderwyl ik toch geheel niet de indruk heb, verkouden te zyn. is dit een uitgesteld effect van myn rokers-verleden? ik rook al twaalf jaar niks meer, maar daarvoor rookte ik als een schoorsteen... vooral als ik wil inslapen, nu steevast die indringende kriebel, waardoor ik myzelf maar ook myn huisgenoten de gehele tyd wakker houd.
muziek uit de engelse renaissance is okay - zolang ze niet met blokfluiten beginnen...
1 opmerking:
Er waart een virus rond, dat een hardnekkige hoest veroorzaakt, je kan een paar weken blijven hoesten. Zo lang dat je denkt dat je er nooit meer vanaf geraakt. Doch, ik voorspel dat die dag er voor jou ook nog aankomt. Dat je niet meer hoest dus. Het is normaal dat wanneer je gaat liggen nog meer hoest. Je slijmen blijven gedurende de dag netjes onderaan in je longen liggen. Maar zodra je ligt, zoeken die een evenwicht. Je luchtpijp ligt dan op dezelfde hoogte als je longen en die slijmen kruipen daar dan in. Gevolg: hoesten.
Veel beterschap!
Een reactie posten