uit het schriftje

op die documentaire over arno zegt ook iemand, dit goéd bedoelend, dat arno's muziek steeds, in zekere zin, "kermisachtig" is - dat klopt, maar voor my is dat juist het grote minpunt. zolang de voetbalmatch voortduurt, kan ik tydens het w.k. graâg met tienduizend mensen op één plein tezàmen staan supporteren, tezàmen die emoties delen; maar diréct van zodra die match voorby is, en die massa gaat alleen nog maar aan het "vieren", aan het "na-zwalpen" - dan moét ik maken dat ik wegkom. het byeenkomen "voor de sfeer", daar ben ik echt totààl allergisch voor.

een lollige grap die ik pas opving in een gesprek tussen jowan petit en king freddie. iets over een leerkracht, die zich de wanhoop voorby wist. hy doet het raam van het klaslokaal open en declameert tot zyn funeste leerlingen: "moet ik soms springen?? is dàt soms wat jullie willen??" waarop die leerlingen hem zeggen: "dat moet je zelf weten, meneer - maar àls je wil springen moet je rap zyn, want subiet is het speeltyd."

    dat schynt dus écht te zyn gebeurd, maar ik begreep niet: by freddie in de klas, of by jowan in de klas?

die freddie vertelde ook hierover; hun lokaal had vooraan een klein verhoogje; daarop stond de bureau van de leraar. vlak voor die binnenkwam, schoven de leerlingen die bureau tot voorby de helft van de onderkant van zyn poten over de rand van dat verhoog. die leraar ging altyd, op een bepaald moment, op zyn bureau zitten; die vlogen dan tezamen totaal overkop, leraar én bureau; en dan kreeg hy die bureau in volle vaart bovenop zyn lyf.

    iedereen lachen.

    (om het nog eens vanuit dàt perspectief te bezien, dwz vanuit dat van de lol van de leerlingen; dat helpt me vandaag om de streken van myn éigen leerlingen nu vandaag te relativeren, enigszins...)