VERLOREN
ik reed verloren in myn eigen buurt
hoewel ik die zeer goed kende.
het leek alsof ik myn brein had verhuurd
aan een tramchauffeur - in oostende.
uit ieder smal raam kwam het teken gegluurd
van vroegtydig seniele ellende,
een angstaanval, nog aangevuurd
door kinderen die hier renden.
toen ben ik gewoon maar vooruit gereden,
met myn ogen dicht,
naar eender waar elders dan hiér.
toen heb ik dan maar tot de god gebeden
van het binnenste licht
in een scharnier.
3 opmerkingen:
Hoe ben je op die scharnier gevallen? Wel een mooie vondst als afronding.
Prachtig, Vital.
Een scharnier zorgt toch hoor spatie. Als je in een donkere kast zit, valt er toch licht binnen ter hoogte van de scharnieren...
Een reactie posten