iedere dag een gedicht

onze zwembanden gaven we weg
aan een gezin op het strand,

en ook deden we zonder veel uitleg
onze parasol van de hand.

we hesen ons over een doornheg
maar zagen toch, aan de overkant,
die kinderen nog, met aanleg
voor zeegolven, snorkelend, plezant.

zo deden we die een plezier,
zei luv, en stapte stil voort
tot juist aan de pier.

en zo is dit - zoals het hoort.

want zelf gaan wy niet meer zwemmen hier.

zelf zyn wy eigenlyk nu al van boord.