maar ik kan nu dus wel de eerst honderd bladzyden beschouwen...
niet mooi geschreven, opmerkelyk weinig zintuiglyke details. het ding is echter dat een lezer zich niet kan indenken wat hy voor zich uit zou zien: als hy de films niet kende. de beeldenstorm van de films en de strips en de posters hebben het boek zelf totààl overrompeld en kilometers diep begraven onder de grond.
suf: de roman begint met een koppel dat een ruimtereis maakt, by wyze van vacantie-verdryf; in de ruimte vinden ze een fles met een brief in; de lezing van deze hele brief, IS het feitelyke verhaal van de apenplaneet.
je kan dit boek wél lezen en uitlezen: met name omdat het non-fictie is in dié zin, dat je een studie maakt van een cultuurfenomeen. uiterààrd is het krankzinnig boeiend om de bron te bekyken; als die bron zelf op zich suf is, speelt dat geen rol; het studie-object-gehalte blyft daardoor onaangetast.
een totaal jaren zestig-product. als de wereld van barbarella. soms kon ik toen ik een jaar of zes was niet slapen; dan liep ik van de slaapkamer terug naar de woonkamer. myn vader en moeder waren tv aan het kyken en ik mocht even meêkyken. dat waren dan films van deze vervreemdende atmosfeer, een traagheid, een betoverd-achtigheid.
bovendien betrap ik myzelf wel degelyk op een ongekende nieuwsgierigheid naar hoe het nu verder gaat.
2 opmerkingen:
Als 10/11-jarige gefascineerd door de film ( in de cinema in (jawel) Dessel) vanaf toen af is sf mijn ding geworden.. welnu curieus naar het boek 📕
Ps de film was net uit toen ..
Een reactie posten