alweêr dat perfecte evenwicht tussen lummelen links - en rechts toch wél resultaten bereiken. niét myzelf afjagen, wél myzelf schuldig gevoelen over een zekere loomheid, een zekere traagheid, een zekere procrastinatie - au!! maar: na alles dan, achteraf gezien, net zo lief toch een pààr bookingen geregeld, toch een pààr facturen in orde gebracht, toch een pààr zinvolle mails verricht...
kalm-aan is ook professioneel; het doseren van energie, in plaats van als een onvolwassen kip-zonder-kop in het rond te springen zonder inzicht...
dit helpt meestal by het aanvatten van een werk, zelfs van een klein werk: eerst goed begrypen, if possible, dat het niet in één ruk hoeft te worden voltooid; één aanzetje hier, één aanzetje dààr; op al die fronten tegelyk; in iedere richting telkens één centimeter vooruit; als een trage maar een zeer bréde akkerploeg...
mag ik ook één keer op myn lauweren rusten...
je staat er te weinig by stil - vier dagen geleden nog maar: die totààl maar dan ook totààl geslaagde gig in het bomvol geladen rivierenhof, iédereen en àlles in topvorm, zelfs de zon...
ik word smorgens wakker en ik merk dat myn schedel ruist; dan dwing ik myzelf ertoe, opnieuw in te slapen... inderdaad is één uur en een half later dit ruisen dan weêr ongeveer opgelost...
zo'n tom pintens zet eenieder van myn generatie ook aan het denken. tempus fugit, inreparabile.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten