wanneer ik dit noteer, is het twaalf uur smiddags. nét wakker geworden ben ik, liggende nog op myn bed. ik dacht dat mollie thuis was, maar het schynt erg stil beneden. en de auto is weg, zie ik... dus die is met luv gaan shoppen of zo? (luv geeft les - maar niet op vrydag.)
ferme roetsjbaan voor de boeg, vier gigs op vyf dagen tyds - maar wel, godlof, allemaal zeer fyne, feestelyke gigs; alleen maar zorgen dat ik voldoende slaap tussendoor.
muziek: "diamond dogs"... is anders toch wél incoherent. steengoed!... maar als één geheel incoherent. ik zeg meestal juist dat een goeie plaat gewoon een opeenvolging is van goeie liedjes, en dat dit verder niet uitmaakt - doch by nader inzien, als de productie-sound té veel kanten uitspringt, zie je toch niet één verhaal voor je. de white album, of rain dogs, de meest diversifiërende platen ooit - en toch wél coherent: de productie is één. het zeer disco-pop "oempff"-gerichte "1984" van bowie, kan je met de organische musical-songs als "we are the dead" niet rymen. goed, elk apart zeer goed... ik ben erg fan van bowie-goes-musical. voor zover ik weet, was hy de enige die musical met échte rock injecteerde, en toch eigenlyk musical bleef. ik weet ook niet waarom hy dat wél kon en al die anderen niet. zelfs "grease" is, hoewel geweldig, door een soort kleinburgerlykheid geen échte rock.
litteratuur: "bekentenissen van een jonge romanschryver", umberto eco. is feitelyk een lezing. hoeft voor my wel niet te zuiver semiotisch te worden.
ik moet aan de slag, tot later.
x
Geen opmerkingen:
Een reactie posten