eenzame dag op de rotsen. zoals ook morgen, de zondag. zo uitgeteld dat het lykt op een soort van gewond zyn, op wonden likken - enkel fysiek, welteverstaan.
met tamelyk veel moeite de kattenzetel naar de terras versleurd, om daarzo het "goede weêr" te genieten. als je geen surfer bent en niet deelt in de kinderachtige terrasjes-obsessie, is het moeilyk om goed weêr te consumeren. na een tyd kreeg ik op het terras heimweê naar de woonkamer. vanwege in die woonkamer die specifieke luxe. myn armen liggen daar, aan de laptop, met links en rechts een stapel kussens, op exàct de perfecte hoogte; de koffi binnen handbereik; podcast hebben spelen zonder te hoeven te vrezen dat je de buren stoort, etc.
myn vader was jarig, dus in de tweede helft van de warme namiddag my dan toch naar buiten begeven, met bloemen, door een zeer alerte luv georganiseerd (ik zie luv eigenlyk byna nooit; maar toch weet zy dat my pa jarig is, en heeft zy die bloemen beneden op tafel voor my klaarstaan...)
ook eens gaan kyken naar mollie haar fiets, die al twee weken aan het theaterplein staat, wel op slot maar met dat slot zelfs niet eens aan een paal vast. ik dacht: ik draag die meê, terwyl ikzelf op myn eigen fiets voortfiets; dit scheen echter niet haalbaar.
subiet, laat snachts, ga ik terug, want dit is echt het lot tarten.
de leeuwinnentemmer heeft wel een slypschyf - maar geen verlengdraad van by hem thuis tot op dat plein...
terwyl ik, nog later op de dag, de bovenkamers enigszins aan het opruimen was, had ik een paar opnames spelen van myn eigen one man shows, geen volledige shows maar schetsen van orale repetities; de kwaliteit was by aaldoor veel beter dan gevreesd... wat heb ik, jarenlang, myn tyd lopen verprutsen aan "de zevende lotus", wie wil er nu een gedicht van een uur, terwyl zo'n gezonde lach- en vertelshow toch veel toegankelyker is.
nu goed, het moest uit myn systeem...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten