state of being, van 8 naar 9 mei 2026

vanmorgen. ik wou alleen maar even naar beneden gaan. om de situatie te checken. om daarna weêr te gaan voortslapen. rond halfnegen smorgens. doch het kwam er niet meer van, naar boven terug te keren. dus met maar drie uur slaap in myn bagage, de gehele dag door gezwommen. echter op een fyne manier. echt een keitoffe dag was dit. al is er hoegenaamd niets byzonders gebeurd.

    wél zette ik my daarom liever aan het fysieke werk van klusjes, dan pakweg aan administratieve arbeid. je kan wél in slaap vallen als je bezig bent met, pakweg, adressen te copypasten - maar je kan niét zomaar ineens in slaap vallen als je bezig bent met een hogedruk-spuit. die, byvoorbeeld, kan dienen om, inderdaad, de keuken van het clubhuis maar weêr verder op te kuisen. niet zonder de hulp van de leeuwinnentemmer, om twee uur in de namiddag.
    het was een zonnige dag en de deuren stonden open.

    in dat clubhuis, bacchuslaan 67, scheen ook jack lumber aanwezig, de voorbereidingen treffende voor zyn event met de muziekgroep persephone in dit pand - met name niet aanstaande maandag, doch wel, lezers, de daarnà aanstaande maandag (in de kempen genaamd "maandag acht dagen".)

    mollie savonds terug uit evergem. het gezin herenigd. "kon je zitten, op de trein?" "ja." (vaak is op dat uur, vyf uur in de namiddag, de trein die vertrekt vanuit gent en die voortrydt tot antwerpen centraal station, zo druk bezet, dat mollie en haar vrienden de gehele rit moeten rechtstaan.)

    het is, nu heden, halftien savonds - en ik moet nergens nog naartoe.

    vandaag was een eiland tussen twee best intense storm-veldslagen... 

niet vaak heb ik classieke muziek spelen, maar tegenwoordig, àls ik classiek, draai dan is het monteverdi. de madrigalen.

    jullie denken: "madrigalen", dat zou een mooi woord zyn voor in een stuntgedicht - maar: toch juist niét. wegens: te weinig gekend. je moet altyd: zo universeel mogelyk schryven.

ook alleen maar zélden lees ik gedichten; de paar gedichten die ik wél kan begrypen en genieten, zyn die van jean pierre rawie, met wie ik my verwant voel.

    zo ben ik al twee of drie weken lang aan het voortkauwen op een constructietje rond het woord "klokwyzers", dat effectief een rawieaans woord is, om zyn universele tydloosheid, zyn onmodieusiteit.